Το ζευγάρι του Τιτανικού: Επέλεξαν να πεθάνουν μαζί και πνίγηκαν κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου

Το ζευγάρι του Τιτανικού: Επέλεξαν να πεθάνουν μαζί και πνίγηκαν κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου (Εικόνες & Βίντεο)

Ιστορία Τιτανικού: Ο Τιτανικός δεν αφορά μόνο την ιστορία του ναυαγίου. Δεν έχει να κάνει απλά με την ιστορία του πλοίου. Ο μύθος του πλοίου έχει άμεση σχέση με τους ανθρώπους τους. Πολλοί πίστευαν πως θα ξεκινούσαν μία καλύτερη ζωή. Μία διαφορετική από την υπάρχουσα, η οποία τους περίμενε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ο μάγειρας Τσαρλς Τζάφιν που με τις τεράστιες ποσότητες αλκοόλ που κατανάλωσε κατάφερε να κρατηθεί ζεστός –και ζωντανός- παρά το κρύο, η Άιντα Στράους, σύζυγος του συνιδιοκτήτη των Macy’s, Ίσιντορ που αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον επί 40 χρόνια σύζυγό της και πέθανε μαζί του, η οικογένεια Άντερσον (γονείς και πέντε παιδιά) που χάθηκε όλη στο ναυάγιο αποτελούν μερικά από τα πρόσωπα της γνωστής τραγωδίας.

Το παζλ του μοιραίου ταξιδιού συνθέτουν τα πρόσωπα που χάθηκαν στα παγωμένα νερά και εκείνα που έζησαν για να διηγηθούν τις σκηνές που εκτυλίχθηκαν εκείνο το βράδυ της 14ης Απριλίου. Μερικές ιστορίες είναι παράξενες, κάποιες μάλλον απίστευτες, άλλες απλά συγκλονιστικές. Όπως για παράδειγμα η ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων που γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν λίγες μόλις ώρες μετά το τραγικό ναυάγιο του θρυλικού κρουαζιερόπλοιου.

Πραγματική αγάπη

Ο Ρόμπερτ Ντάνιελ και η Λούσιεν Σμιθ γνωρίστηκαν στο Carpathia. Εκείνη είχε μόλις χάσει τον σύζυγό της στην καταστροφή. Εκείνος δεν μπορούσε να ξεχάσει ούτε μια στιγμή από το ναυάγιο. Η τραγωδία τούς ένωσε και παντρεύτηκαν στη Νέα Υόρκη το 1914. «Μέχρι τα τελευταία πέντε λεπτά δεν είχε έρθει η φοβερή συνειδητοποίηση ότι το τέλος ήταν κοντά. Τα φώτα χαμήλωσαν και στη συνέχεια έσβησαν, αλλά μπορούσαμε να δούμε» είχε πει ο Ρόμπερτ Ντάνιελ.

«Σιγά-σιγά, πολύ αργά, η επιφάνεια του νερού φαινόταν να έρχεται προς το μέρος μας. Γινόταν τόσο αργά, ώστε ακόμα και όταν προσάρμοσα το σωσίβιο στο σώμα μου, η βύθιση φαίνονταν σαν όνειρο». Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν σκληρή: «Το ένα κατάστρωμα μετά το άλλο βυθιζόταν».

«Ήμουν σε ένα από τα πάνω καταστρώματα όταν πήδηξα. Γύρω μου, στο νερό, ήταν και άλλοι. Το μπουρνούζι που φορούσα έφυγε και έκανε παγωνιά. Γύρισα το κεφάλι μου, και στην πρώτη ματιά είδα ανθρώπους να συγκεντρώνονται σαν σμήνη στο κατάστρωμα του Τιτανικού. Εκατοντάδες στέκονταν εκεί ανήμποροι να αποκρούσουν τον επικείμενο θάνατο. Είδα τον καπετάνιο Σμιθ στη γέφυρα. Τα μάτια μου ήταν προσκολλημένα σε αυτόν. Η γέφυρα από την οποία είχα πηδήξει ήταν βυθισμένη στο νερό. Το νερό είχε ανέβει αργά, και τώρα ήταν στο πάτωμα της γέφυρας. Εκείνη τη στιγμή έφτανε ως τη μέση του καπετάνιου Σμιθ. Δεν τον ξαναείδα. Πέθανε ήρωας» είχε πει ο Ρόμπερτ Ντάνιελ.

«Τα τόξα του πλοίου ήταν πολύ κάτω από την επιφάνεια, και σε μένα ήταν πλέον ορατά μόνο τα τέσσερα τερατώδη φουγάρα και τα δύο κατάρτια. Όλα τελείωσαν σε μια στιγμή. Η πρύμνη του Τιτανικού βγήκε εντελώς έξω από το νερό και σηκώθηκε 30, 40, 60 πόδια στον αέρα. Στη συνέχεια, με το σώμα του λοξό σε γωνία 45 μοιρών, ο Τιτανικός χάθηκε σιγά-σιγά από τα μάτια μας». Ο Ρόμπερτ Ντάνιελ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1940 σε ηλικία 56 ετών. Η σύζυγός του είχε πεθάνει λίγους μήνες νωρίτερα.

Αυτοθυσία δύο ανθρώπων

Αυτή όμως δεν είναι η μόνη γνωστή σε εμάς ιστορία αγάπης που διαδραματίστηκε πάνω στο κατάστρωμα ή στις καμπίνες του Τιτανικού. Τρομερά συγκινητική παραμένει η ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού, του πλούσιου επιχειρηματία Ισιντόρ Στράους, ο οποίος ήταν συνιδιοκτήτης του διάσημου πολυκαταστήματος Macy’s της Νέας Υόρκης και της συζύγου του.

Το ζευγάρι ήταν μαζί για πάνω από 41 χρόνια και ταξίδευε μαζί με άλλους πλούσιους και σημαντικούς επιβάτες στην πρώτη θέση και φυσικά ήταν στην πλεονεκτική θέση να μπει από τους πρώτους στις λιγοστές σωστίριες λέμβους του πλοίου. Όταν όμως ο Ισιντόρ, με τεράστια γενναιότητα και αυτοθυσία, αρνήθηκε να ανέβει στη λέμβο με τη γυναίκα του, τονίζοντας ότι πρέπει να σωθούν τα γυναικόπαιδα. Η σύζυγος του τότε βγήκε από τη λέμβο και γύρισε μαζί του στο πλοίο που βυθιζόταν. Μαρτυρίες λένε ότι βυθίστηκαν μαζί με το πλοίο κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλου.

Το συγκεκριμένο στόρυ αποτέλεσε έμπνευση και για τον σκηνοθέτη Τζέιμς Κάμερον, ο οποίος στις σκηνές βύθισης του πλοίο, στην περίφημη ταινία «Τιτανικός» του 1997, παρουσιάζει ένα πλούσιο ζευγάρι αγκαλιασμένο στο κρεβάτι μιας πολυτελούς καμπίνας να περιμένει με θάρρος το θάνατο του. Ένα βίντεο που παρουσιάζει τους εντυπωσιακούς εσωτερικούς χώρους του πλοίου.

Ο Μάικλ και ο Έντμοντ Ναβρατίλ επιβιβάστηκαν στην τελευταία σωστική λέμβο που θα τους οδηγούσε στην ασφάλεια. Ο Μάικλ ήταν μόλις τεσσάρων ετών και ο Έντμοντ δύο, όταν επιβιβάστηκαν στον Τιτανικό μαζί με τον πατέρα τους, ο οποίος είχε εγκαταλείψει κρυφά τη Γαλλία και τη σύζυγό του, αφήνοντας πίσω έναν αποτυχημένο γάμο. Όταν το παγόβουνο χτύπησε το πλοίο, ο πατέρας των δύο αγοριών –επιβάτης της δεύτερης θέσης- αναζητούσε τρόπο να σωθούν.

Αυτό που κατάφερε ήταν να τα δώσει σε κάποιους ξένους, γνωρίζοντας ότι για τον ίδιο δεν υπήρχε σωτηρία. Ο Μάικλ είπε αργότερα ότι τα τελευταία λόγια του πατέρα του προς εκείνον ήταν: «Παιδί μου, όταν η μητέρα σου έρθει να σας βρει –πράγμα που σίγουρα θα κάνει-, πες της ότι την αγαπούσα πολύ και ακόμα την αγαπώ. Πες της ότι πίστευα ότι θα μας ακολουθούσε, έτσι ώστε να ζήσουμε όλοι μαζί ειρηνικά και ελεύθερα στον Νέο Κόσμο».

Δεν θυμόταν τις σκηνές πανικού που επικράτησαν, αλλά την πολυτέλεια του πλοίου. «Θυμάμαι να κοιτάζω το μήκος του σκάφους. Το πλοίο φαινόταν υπέροχο. Ο αδελφός μου κι εγώ παίζαμε στο μπροστινό κατάστρωμα και ήμασταν ενθουσιασμένοι που βρισκόμασταν εκεί. Ένα πρωί ο πατέρας μου, ο αδελφός μου και εγώ τρώγαμε αυγά στην τραπεζαρία της δεύτερης θέσης. Η θάλασσα ήταν υπέροχη. Το αίσθημα που είχα ήταν αυτό της ολοκληρωτικής και απόλυτης ευτυχίας. Δεν θυμάμαι να φοβάμαι, θυμάμαι την ευχαρίστηση του να μπαίνω κατευθείαν στην σωστική λέμβο. Κάτσαμε δίπλα στην κόρη ενός Αμερικανού τραπεζίτη που κατάφερε να σώσει το σκυλάκι της. Κανείς δεν έφερε αντίρρηση» είχε πει κάποτε ο Μάικλ.

Κι άλλες πληροφορίες για τα ορφανά του πλοίου

Τα παιδιά ήταν τα μόνα που κατάφεραν να σωθούν χωρίς τη συνοδεία κάποιου γονιού ή προστάτη. Ήταν ανάμεσα στους 700 επιβάτες που περισυνελέγησαν από το πλοίο Carpathia. Τα δυο αγόρια έγιναν γνωστά ως «Τα ορφανά του Τιτανικού» ή ως «Λούις και Λόλα».

Τα δύο αγόρια δεν μιλούσαν Αγγλικά και δεν μπορούσαν να εξηγήσουν ποιοι ήταν οι γονείς τους. Την φροντίδα τους ανέλαβε προσωρινά μια επιβάτιδα του Τιτανικού που μιλούσε γαλλικά.

Τα δυο αδέλφια αναγνωρίστηκαν τελικά από τη μητέρα τους, Μαρσέλ, η οποία διάβασε ένα άρθρο σε γαλλικές εφημερίδες για την κατάσταση τους. Η Μαρσέλ ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να συναντήσει τα παιδιά της στις 16 Μαΐου 1912 –έναν μήνα και μία ημέρα μετά το ναυάγιο.

Το National Geographic πρόσφατα έφτιαξε μία τελευταίας τεχνολογίας ψηφιακή αναπαράσταση του ναυαγίου του Τιτανικού, δείχνοντας με ακρίβεια την πρόσκρουση στο παγόβουνο και την σταδιακή κατέρρευση όλων των επιπέδων του τεράστιου κρουαζιερόπλοιου.