Τουρκία: Αποκτά τον πλήρη έλεγχο του ενεργειακού πλούτου της Σομαλίας με αντάλλαγμα ψίχουλα – Συμφωνία-πρότυπο νεο-αποικιοκρατίας

Με μια συμφωνία που προκαλεί έντονες αντιδράσεις και θυμίζει περισσότερο σχέσεις επικυριαρχίας παρά αμοιβαία συνεργασία, η Τουρκία εξασφάλισε σχεδόν μονοπωλιακά δικαιώματα επί των υδρογονανθράκων της Σομαλίας, αποκτώντας πρόσβαση στο 90% της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας χωρίς να καταβάλει τις συνηθισμένες οικονομικές υποχρεώσεις που συνοδεύουν τέτοιες συμφωνίες.

Η Τουρκία αποκτά τον πλήρη έλεγχο του ενεργειακού πλούτου της Σομαλίας με αντάλλαγμα ψίχουλα – Συμφωνία-πρότυπο νεο-αποικιοκρατίας

Η Άγκυρα κατοχυρώνει πλήρη έλεγχο στις φάσεις εξερεύνησης, εξόρυξης και εμπορικής αξιοποίησης των ενεργειακών κοιτασμάτων της Σομαλίας, παρακάμπτοντας τις κλασικές απαιτήσεις προκαταβολών, μπόνους και διαχειριστικών τελών. Με αυτό τον τρόπο, κρατάει σχεδόν το σύνολο των εσόδων, ενώ η Σομαλία, παρά τις υποσχέσεις για ανάπτυξη και τεχνογνωσία, περιορίζεται σε έναν δευτερεύοντα ρόλο με περιορισμένα οικονομικά οφέλη.

Η συμφωνία ενισχύεται από στρατιωτική παρουσία, καθώς το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Ορούτς Ρέις» προγραμματίζεται να ξεκινήσει γεωτρήσεις στις θαλάσσιες ζώνες της Σομαλίας τον Σεπτέμβριο, συνοδευόμενο από πέντε πολεμικά πλοία. Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει τη στρατηγική επιβολής της Τουρκίας στην περιοχή, αξιοποιώντας την πολιτική αστάθεια της Σομαλίας για να επεκτείνει την επιρροή της.

Η Τουρκία αποκτά τον πλήρη έλεγχο του ενεργειακού πλούτου της Σομαλίας με αντάλλαγμα ψίχουλα – Συμφωνία-πρότυπο νεο-αποικιοκρατίας

Παρά τις δηλώσεις περί αμοιβαίου σεβασμού και «αναπτυξιακής συνεργασίας», η πραγματικότητα καταγράφει μια ανισόρροπη συμφωνία που μετατρέπει τη Σομαλία σε ενεργειακό παράρτημα της τουρκικής οικονομικής και γεωπολιτικής στρατηγικής. Την ίδια στιγμή, στην Τουρκία η αντιπολίτευση ασκεί έντονη κριτική, κάνοντας λόγο για αποτυχημένη αντιστάθμιση της τουρκικής αποτυχίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην αφρικανική ήπειρο, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές και οργανώσεις καταγγέλλουν συμφωνίες με «νεοαποικιοκρατικά χαρακτηριστικά», αμφισβητώντας το κατά πόσο εξυπηρετούν την πρόοδο και την κυριαρχία των αφρικανικών κρατών.

Η συμφωνία μεταξύ Άγκυρας και Μογκαντίσου δεν αποτελεί απλώς μια οικονομική πράξη. Αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι επιρροής, στο οποίο οι αδύναμοι παίκτες συνεχίζουν να χάνουν από την απουσία θεσμικής σταθερότητας και διαπραγματευτικής ισχύος.