Tουρκία: Νέες ανιστόρητες προκλήσεις από τους Τούρκους!- Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών διαστρεβλώνει την ιστορία και κατηγορεί την Ελλάδα για θηριωδίες κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και την καταστροφή της Σμύρνης το 1922!

Σε μια ακόμη επίθεση μέσω της ιστορικής μνήμης, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επαναφέρει στο προσκήνιο τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τα γεγονότα της περιόδου 1919-1922, επιχειρώντας να παρουσιάσει την Ελλάδα ως αποκλειστικά υπεύθυνη για εγκλήματα και καταστροφές στη Μικρά Ασία.

Tουρκία: Νέες ανιστόρητες προκλήσεις από τους Τούρκους!- Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών διαστρεβλώνει την ιστορία και κατηγορεί την Ελλάδα για θηριωδίες κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και την καταστροφή της Σμύρνης το 1922!

Με επίσημη ανάρτησή του στο δίκτυο Χ, το τουρκικό ΥΠΕΞ διατύπωσε βαριές κατηγορίες εναντίον της χώρας μας, συνοδεύοντας τη σχετική τοποθέτηση από έγγραφα και φωτογραφικό υλικό που, σύμφωνα με την Άγκυρα, προέρχεται από τα κρατικά της αρχεία.

Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία αποδεικνύουν «συστηματικές και προμελετημένες σφαγές» αμάχων Τούρκων, αλλά και την εφαρμογή μιας πολιτικής «καμένης γης» κατά την υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από τη Δυτική Ανατολία.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση δεν έγινε τυχαία. Συμπίπτει χρονικά με τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην Τουρκία για την επέτειο της κατάληψης της Σμύρνης, γεγονός που η Άγκυρα εξακολουθεί να παρουσιάζει στο εσωτερικό της χώρας ως «απελευθέρωση». Πρόκειται για μια ιστορική επέτειο που αποτελεί διαχρονικά ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της τουρκικής εθνικιστικής αφήγησης και της κεμαλικής ιστοριογραφίας.

Η ιστορία ως εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης

Η οξύτητα της τουρκικής ρητορικής εντάσσεται σε μια πάγια πρακτική της τουρκικής διπλωματίας: την αξιοποίηση ιστορικών γεγονότων ως εργαλείου άσκησης πολιτικής πίεσης, αλλά και ως μέσου καλλιέργειας ενός ισχυρού εθνικιστικού αφηγήματος στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Μέσα από μια επιλεκτική ανάγνωση της περιόδου 1919-1922, η Άγκυρα εστιάζει αποκλειστικά στις πολεμικές συγκρούσεις και στις καταστροφές που αποδίδει στον ελληνικό στρατό, παραμερίζοντας το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο και, κυρίως, τη συστηματική Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και των Ποντίων από το κεμαλικό καθεστώς.

Έτσι, η ιστορική μνήμη μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης, με την Τουρκία να επιχειρεί να εμφανιστεί διαχρονικά ως το «θύμα» της ελληνικής επιθετικότητας και να μεταφέρει το βάρος των ευθυνών για τις θηριωδίες της περιόδου στην ελληνική πλευρά.

Η επιλογή αυτή δεν περιορίζεται, όμως, στο παρελθόν. Η σύνδεση που επιχειρεί η Άγκυρα ανάμεσα στα γεγονότα της περιόδου 1919-1922 και στις σημερινές τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο αποτελεί βασικό στοιχείο της αναθεωρητικής της στρατηγικής.

Το ιστορικό αφήγημα λειτουργεί έτσι ως γέφυρα προς τη σύγχρονη γεωπολιτική αντιπαράθεση. Δεν πρόκειται απλώς για μια αναφορά σε γεγονότα που συνέβησαν έναν αιώνα πριν, αλλά για ένα εργαλείο πολιτικής πίεσης, το οποίο συνδέεται με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και τις ευρύτερες τουρκικές επιδιώξεις στην περιοχή.

Η Λωζάνη στο επίκεντρο της τουρκικής επιχειρηματολογίας

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η επίκληση από το τουρκικό ΥΠΕΞ του Άρθρου 59 της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923. Η Άγκυρα επιχειρεί μέσω της συγκεκριμένης αναφοράς να στηρίξει τις κατηγορίες της περί καταστροφών και εγκλημάτων που, όπως υποστηρίζει, διέπραξε ο ελληνικός στρατός κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

Με την Ελλάδα να παρουσιάζεται μέσα από αυτή την αφήγηση ως ιστορικός «εισβολέας» και «παραβάτης», η τουρκική πλευρά επιχειρεί να πλήξει όχι μόνο το ιστορικό αφήγημα της Αθήνας, αλλά και το ηθικό και νομικό υπόβαθρο των ελληνικών θέσεων στο Αιγαίο.

Η στόχευση είναι σαφής: να δημιουργηθεί ένας ιστορικός συσχετισμός ανάμεσα στην Ελλάδα του 1919-1922 και στη σημερινή Ελλάδα, ώστε οι σύγχρονες τουρκικές αμφισβητήσεις να εμφανίζονται ως φυσική συνέχεια μιας υποτιθέμενης διαχρονικής ελληνικής επιθετικότητας.

Tουρκία: Νέες ανιστόρητες προκλήσεις από τους Τούρκους!- Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών διαστρεβλώνει την ιστορία και κατηγορεί την Ελλάδα για θηριωδίες κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και την καταστροφή της Σμύρνης το 1922!

Από τη Μικρά Ασία στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σύνδεσης αποτελεί ο ισχυρισμός ότι «ο ελληνικός στρατός χρησιμοποίησε τα νησιά ως ορμητήριο το 1919». Η συγκεκριμένη αναφορά αξιοποιείται από την Τουρκία για να συνδεθεί το ιστορικό παρελθόν με τη σημερινή απαίτησή της για πλήρη αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Σύμφωνα με την τουρκική επιχειρηματολογία, ένα εξοπλισμένο ελληνικό νησί συνιστά απειλή για την ασφάλεια της Ανατολίας. Με αυτόν τον τρόπο, ένα ιστορικό γεγονός χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου γεωπολιτικού αιτήματος: την απογύμνωση των ελληνικών νησιών από τις αμυντικές τους υποδομές.

Το παρελθόν, δηλαδή, επιστρατεύεται για να ερμηνευθεί το παρόν και, κυρίως, για να ασκηθεί πίεση στην ελληνική πλευρά σε ένα από τα πλέον ευαίσθητα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η «ιστορική δικαίωση» ως εργαλείο εσωτερικής συσπείρωσης

Παράλληλα, οι αναφορές στον «νικηφόρο πόλεμο κατά των Ελλήνων» υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία εθνικιστικής συσπείρωσης στην Τουρκία.

Η επίκληση της κεμαλικής νίκης και η αναπαράσταση της περιόδου ως μιας μεγάλης εθνικής επικράτησης ενισχύουν την εικόνα μιας Τουρκίας που εμφανίζεται διαχρονικά να αμύνεται απέναντι σε εξωτερικές απειλές. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα καταλαμβάνει σταθερά κεντρική θέση ως ο ιστορικός αντίπαλος.

Η καλλιέργεια ενός κλίματος «εθνικής απειλής» και «ιστορικής δικαίωσης» λειτουργεί ως ισχυρός μηχανισμός συσπείρωσης της τουρκικής κοινής γνώμης. Παράλληλα, δημιουργεί το πολιτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούν να παρουσιαστούν οι σημερινές μονομερείς τουρκικές ενέργειες στο Αιγαίο ως δήθεν αναγκαίες και «αμυντικές».

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι τουρκικές αντιδράσεις σε ελληνικές πρωτοβουλίες στην περιοχή, όπως η ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων σε ζώνες που η Άγκυρα θεωρεί αμφισβητούμενες.

Η ιστορία, επομένως, δεν αντιμετωπίζεται από την τουρκική πλευρά ως ένα κλειστό κεφάλαιο. Αντίθετα, επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο, αναδιατυπώνεται και χρησιμοποιείται ως πολιτικό εργαλείο για να στηρίξει σύγχρονες διεκδικήσεις.

Μέσα από αυτή τη στρατηγική, η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει τη μνήμη της Μικρασιατικής Καταστροφής και των γεγονότων του 1919-1922 σε όπλο της σημερινής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, αντιστρέφοντας τους ρόλους θύτη και θύματος και επιχειρώντας να σβήσει από το ιστορικό κάδρο τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου.