Τουρκία: «Βράζουν» οι Τούρκοι με το «ευχαριστώ» του Νετανιάχου στον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι για τις μάχες κατά των οθωμανικών δυνάμεων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Οργή έχει ξεσπάσει στην Άγκυρα μετά το δημόσιο «ευχαριστώ» του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου, προς τον Ινδό ομόλογό του, Ναρέντρα Μόντι, για τον ρόλο της Ινδίας στις μάχες κατά των οθωμανικών δυνάμεων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τουρκία: «Βράζουν» οι Τούρκοι με το «ευχαριστώ» του Νετανιάχου στον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι για τις μάχες κατά των οθωμανικών δυνάμεων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1918, Ινδοί ιππείς που μάχονταν υπό τις διαταγές της Μεγάλης Βρετανίας εξαπέλυσαν μια τολμηρή επίθεση και απελευθέρωσαν τη Χάιφα, θέτοντας τέλος στην παρουσία Οθωμανών και Γερμανών στρατευμάτων στην περιοχή.

Για το Ισραήλ και την Ινδία, η επιχείρηση αυτή παραμένει σύμβολο ηρωισμού και στρατιωτικής αριστείας, ενώ για την Τουρκία η ανάμνηση αυτής της ήττας θεωρείται ευθεία προσβολή, ειδικά όταν προέρχεται από τον Νετανιάχου.

Εκατοντάδες Τούρκοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης καλούν την κυβέρνηση Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε σκληρή διπλωματική αντίδραση, κατηγορώντας το Ισραήλ για «θράσος» που γιορτάζει μια ήττα των μουσουλμάνων.

Τουρκία: «Βράζουν» οι Τούρκοι με το «ευχαριστώ» του Νετανιάχου στον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι για τις μάχες κατά των οθωμανικών δυνάμεων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

«Ενώθηκαν στο μίσος τους για την Οθωμανική Αυτοκρατορία!» σχολίασε ο Τούρκος δημοσιογράφος Ιμπραήμ Καραγκιούλ, γνωστός για τη στενή σχέση του με τον Ερντογάν.

Η κίνηση του Νετανιάχου να ευχαριστήσει δημόσια την Ινδία δεν είναι μόνο αναγνώριση της ιστορικής συμβολής της στο Α’ Παγκόσμιο, αλλά έχει και σύγχρονη διπλωματική διάσταση: ενισχύει τη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί και άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί ως «σκανδάλη» απέναντι στη σημερινή Τουρκία, η οποία επενδύει ιδιαίτερα στην κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας — πιθανώς περισσότερο από ό,τι στην κεμαλική της παράδοση.

Η υπόθεση αναδεικνύει πώς η ιστορική μνήμη μπορεί να μετατραπεί σε «διπλωματικό όπλο» και σε «Αχίλλειο πτέρνα» για κράτη που αναζητούν επιρροή και αναγνώριση στη διεθνή σκακιέρα.