Τουρκία: Ξεκίνησε τις παραβιάσεις κατά της Ελλάδος με υπερσύγχρονα drones στο Ν.Α.Αιγαιο – Στην Αθήνα εξακολουθούν να φαντασιωνονται “ήρεμα νερά”!

Όλα δείχνουν ότι οι Τούρκοι συστηματοποιουν πλέον την χρήση των υπερσύγχρονων drones ,που διαθέτουν και τα χρησιμοποιούν ως την αιχμή του δόρατος για τα επεκτατικά τους σχέδια σε βάρος της Ελλάδος.

Έτσι μόλις χθες,σε μια μέρα, κατεγράφησαν από το ΓΕΕΘΑ συνολικά 4 παραβιάσεις του FIR Αθηνών από τα τελευταίου τύπου βαρέα drones Bayraktar,που χρησιμοποιούνται είτε ως εναέρια οχήματα στρατιωτικής κατασκοπείας είτε ως πολεμικά εναέρια οχήματα,που μπορούν να μεταφέρουν εκρηκτικά και ειδικούς πυραύλους,δηλ.ως πλατφόρμες εναέριων πολεμικών επιθέσεων.

Το μήνυμα είναι σαφές: Με ελάχιστο κόστος,έναντι της πτήσεως πολεμικών αεροσκαφών,η Τουρκία θα κάνει ” κόσκινο” τον εναέριο χώρο μας,με πολεμικά UAV,αποδεικνύοντας ότι οι απόψεις περί “ηρέμων υδάτων ” κάποιων στην Αθήνα,είναι απλές φαντασιώσεις!

Αλλά ας δούμε σε ποιο σημείο έχει αναβαθμίσει η Τουρκία την κατασκευή και την χρήση των πολεμικών εναερίων οχημάτων,την στιγμή ,που η Ελλάδα έχει μείνει καταφανώς πίσω,για λόγους,που μόνον η Ελληνική Κυβέρνηση μπορεί να εξηγήσει:

Τα drones που παραβίασαν εχθες το Αιγαίο ήταν της πρώτης γενιάς Bayraktar TB2, πλατφόρμες μέσης-altitude και μεγάλης αντοχής που σχεδιάστηκαν για επιτήρηση και στοχευμένες επιθέσεις. Το σκάφος έχει μήκος περίπου 6,5 μέτρα και άνοιγμα φτερών 12 μέτρων, μέγιστο βάρος απογείωσης γύρω στα 700 κιλά και ωφέλιμο φορτίο κοντά στα 150 κιλά, στοιχεία που του επιτρέπουν να μεταφέρει αισθητήρες και μικρά κατευθυνόμενα όπλα. Η αυτονομία πτήσης φτάνει στις 24–27 ώρες, το επιχειρησιακό ύψος υπηρεσίας αγγίζει τα 8.000–8.200 μέτρα και η μέγιστη ταχύτητα κυμαίνεται περί τους 120 κόμβους, προσφέροντας ικανότητα μακράς παραμονής πάνω από περιοχές ενδιαφέροντος.

Το σύστημα ελέγχεται από κινητό σταθμό εδάφους που διαχειρίζεται πολλαπλά UCAV ταυτόχρονα και βασίζεται αρχικά σε γραμμή οπτικής σύνδεσης για δεδομένα και έλεγχο, με όριο περίπου 150–300 χιλιομέτρων χωρίς δορυφορική σύνδεση, αν και υπάρχουσες διαμορφώσεις υποστηρίζουν πλέον SATCOM για επέκταση του βεληνεκούς.

Ο αισθητήρας τους συνήθως περιλαμβάνει περιστρεφόμενη κάμερα ηλεκτροοπτικού/υπέρυθρου τύπου με δυνατότητα παρακολούθησης και λέιζερ-σχεδίασης για καθοδήγηση όπλων. Σε όπλιμη διαμόρφωση, το TB2 φέρει έως τέσσερα σημεία στήριξης για μικροβόμβες και καθοδηγούμενα βλήματα όπως τα τουρκικά MAM-C και MAM-L, ενώ μπορεί να προσαρμοστεί και για άλλες ρουκέτες ή αντιθερμαλικές νάρκες μικρού βεληνεκούς.

Η τακτική χρήση των TB2 στο Αιγαίο είναι πρωτίστως συλλογή πληροφοριών και επιτήρηση, όμως η δυνατότητα όπλισης τους αυξάνει τη στρατηγική πίεση και περιορίζει τις επιλογές απόκρισης, αφού η κατάργηση ή παρεμβολή στα links απαιτεί προσοχή για να αποφευχθεί η κλιμάκωση. Οι βασικές ευπάθειες τους παραμένουν στον συνδετικό κρίκο και στους αισθητήρες, γι’ αυτό λύσεις ηλεκτρονικού πολέμου, παρεμβολής και συστήματα εκ των προτέρων ανίχνευσης μειώνουν σημαντικά την αποτελεσματικότητά τους.

Η ύπαρξη δορυφορικής επικοινωνίας στα συστήματα ελέγχου επιτρέπει αποστολές πέρα από την άμεση περιοχή κάλυψης των επίγειων σταθμών, ενώ οι δυνατότητες επιχειρήσεων από πλωτές πλατφόρμες προσφέρουν ευελιξία σε θαλάσσια περιβάλλοντα.

Η συνύπαρξη αυτών των τεχνικών χαρακτηριστικών μετατρέπει τις πτήσεις σε μέσο συνεχούς συλλογής πληροφοριών, σε εργαλείο χαρτογράφησης και παρακολούθησης κινήσεων αλλά και σε μηχανισμό πίεσης που, ακόμη και χωρίς άμεση επιθετικότητα, αυξάνει την ανάγκη για επιχειρησιακή εγρήγορση από την άλλη πλευρά.

Από την ελληνική σκοπιά, οι εγγεγραμμένες παραβιάσεις και η χρήση UCAVs αναδεικνύουν την ανάγκη για αναβάθμιση των μέσων ανίχνευσης και αντιμετώπισης των μη επανδρωμένων συστημάτων, τόσο σε επίπεδο ραντάρ και αισθητήρων όσο και σε επίπεδο ηλεκτρονικού πολέμου που να περιλαμβάνει λύσεις παρεμβολής επικοινωνιών και έλεγχο των συστημάτων καθοδήγησης.

Παράλληλα, η ύπαρξη φορτίου ωφέλιμου βάρους και πολλαπλών σημείων όπλισης στα εν λόγω UAVs αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο μελλοντικής όπλισης σε επιθετικές αποστολές, που θα αναβαθμίσει την τακτική σοβαρότητα κάθε νέας παραβίασης. Η διαχείριση αυτής της κατάστασης απαιτεί ισορροπία ανάμεσα στην άμεση επιχειρησιακή αντίδραση και στη διπλωματική διαχείριση, καθώς κάθε μέτρο απόκρισης μπορεί να προκαλέσει κλιμάκωση αλλά και να σταλεί μηνύματα αποτροπής.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ενίσχυση των συστημάτων επιτήρησης, μεγαλύτερη αυτοματοποιημένη ανάλυση δεδομένων με χρήση τεχνητής νοημοσύνης για γρήγορη αναγνώριση και κατηγοριοποίηση UAVs, ανάπτυξη ικανοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου και παρεμβολής, βελτίωση διαδικασιών κοινοποίησης και συντονισμού με διεθνείς συμμάχους και φορείς, και, όπου χρειάζεται, νόμιμες διπλωματικές πρωτοβουλίες για την καταγραφή και την αντιμετώπιση των παραβιάσεων σε πολυμερή φόρα.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, η δυνατότητα ανάπτυξης ή απόκτησης εγχώριων ή συμμαχικών drone αντίστοιχων δυνατοτήτων θα προσέφερε στην πλευρά μας μεγαλύτερο εύρος επιλογών στο φάσμα από την επιτήρηση έως την αποτροπή, ενώ σε επιχειρησιακό επίπεδο απαιτείται η εκπαίδευση προσωπικού σε νέες τακτικές αντιμετώπισης των UCAVs και η ενσωμάτωση αυτών των σεναρίων στα σχέδια άμυνας και πολιτικής προστασίας.

Τελικά, οι πρόσφατες πτήσεις και οι τεχνολογικές εξελίξεις δείχνουν ότι το Αιγαίο γίνεται πεδίο όπου οι δυνατότητες μη επανδρωμένων συστημάτων αλλάζουν τη μορφή της καθημερινής επιχειρησιακής ρουτίνας και της στρατηγικής ισορροπίας, καθιστώντας αναγκαία την ταχύτητα προσαρμογής της άμυνας, του νομικού πλαισίου και της διπλωματικής στρατηγικής ώστε να διασφαλιστεί η σταθερότητα και η ασφάλεια στην περιοχή.