Τρόμος στις ΗΠΑ: Τι συμβαίνει στις λίμνες και παραμορφώνονται τα βατράχια;

Τον προβληματισμό, αλλά και το ενδιαφέρον των επιστημόνων έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια μία παράξενη ασθένεια από την οποία πάσχουν οι βάτραχοι στις λίμνες της Βόρειας Αμερικής.

Γεννιούνται με οκτώ πόδια, ή μερικές φορές καθόλου… Τα άκρα τους είναι στριφυγυρισμένα, λάθος τοποθετημένα, συγχωνευμένα μεταξύ τους. Αυτό δεν είναι μια φυσική μετάλλαξη. Είναι έργο ενός αόρατου παρασίτου: του Ribeiroia ondatrae.

Ένας μικροσκοπικός αλλά τρομερός χειριστής, που για να αναπτυχθεί ακολουθεί μια καλά συντονισμένη στρατηγική. Ξεκινά μολύνοντας ένα σαλιγκάρι του γλυκού νερού, μέσα στο οποίο πολλαπλασιάζεται μαζικά. Στη συνέχεια, οι προνύμφες του, που ονομάζονται cercariae, δραπετεύουν από τον ξενιστή τους για να κολυμπήσουν στον επόμενο στόχο τους: ένα γυρίνο βατράχου.

Εκεί, το παράσιτο διεισδύει στον μεταμορφούμενο γυρίνο και προσβάλλει μια πολύ συγκεκριμένη περιοχή: τα άκρα του. Διαταράσσει τα χημικά σήματα που είναι απαραίτητα για τη φυσιολογική ανάπτυξη των ποδιών, δημιουργώντας θεαματικές ανωμαλίες.

Το αποτέλεσμα είναι επιπλέον πόδια, ατροφικά άκρα ή και καθόλου, εμποδίζοντας τους βατράχους να κινηθούν κανονικά. Οι βάτραχοι γίνονται εύκολη λεία για τα πουλιά. Και αυτός είναι ο σκοπός του παρασίτου: να φαγωθούν. Το έντερο του πουλιού είναι το τελικό στάδιο του αναπαραγωγικού του κύκλου.

Μόλις γεννηθούν τα αυγά, απελευθερώνονται στο νερό μέσω των περιττωμάτων του πουλιού… έτοιμα να μολύνουν εκ νέου.

Παραμορφωμένοι βάτραχοι: παρενέργεια της κατανάλωσής μας;

Γιατί όμως τα κρούσματα παραμορφωμένων βατράχων έχουν εκραγεί τις τελευταίες δεκαετίες; Η απάντηση θα μπορούσε να βρίσκεται στα γεωργικά λιπάσματα.

Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences, οι ερευνητές διατυπώνουν αυτή τη θεωρία. Όταν βρέχει, κάποια από τα λιπάσματα (γεμάτα φωσφορικά και νιτρικά άλατα) καταλήγουν σε λίμνες και λίμνες. Λόγω της αύξησης αυτών των μορίων, τα φύκια πολλαπλασιάζονται. Τα σαλιγκάρια που τρώνε αυτά τα φύκια πολλαπλασιάζονται επίσης και αυτό δίνει ώθηση στο παράσιτο, το οποίο βρίσκει ευκολότερα ξενιστή για να αναπαραχθεί.

Ένα ανησυχητικό φαινόμενο που μας υπενθυμίζει ότι στη φύση τίποτα δεν εξαφανίζεται πραγματικά… εις βάρος της άγριας ζωής.