Βαγγέλης Γιακουμάκης: Ημέρα μνήμης για ένα έγκλημα που κανείς δεν παραδέχτηκε

Στις 15 Μαρτίου 2015, το δράμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη έφτασε στο πιο σκληρό του τέλος. Ένας 20χρονος φοιτητής που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς έναν μήνα πριν, βρέθηκε νεκρός. Όμως, αυτό δεν ήταν απλώς μια υπόθεση εξαφάνισης.

Η δολοφονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη και το χρονικό μιας προαναγγελθείσας τραγωδίας, αποκάλυψε το πιο σάπιο πρόσωπο της κοινωνίας: την ατιμωρησία της βίας και την υποκρισία της σιωπής.

Βαγγέλης Γιακουμάκης: Ο Γολγοθάς που ζούσε ο άτυχος φοιτητής

Ήταν 6 Φεβρουαρίου 2015 όταν ο Βαγγέλης Γιακουμάκης εξαφανίστηκε. Μέχρι τότε, ήταν ένας νεαρός φοιτητής της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων, που φαινομενικά ζούσε μια συνηθισμένη φοιτητική ζωή. Όμως, πίσω από τα γέλια και τις συζητήσεις, κρυβόταν ένας ατελείωτος εφιάλτης.

Ξαφνικά εκείνο το μεσημέρι, μετά από μια σύντομη έξοδο από το δωμάτιό του, ο Βαγγέλης απλά είπε «φεύγω» και χάθηκε. Χωρίς το κινητό, το πορτοφόλι ή το μπουφάν του, απομακρύνθηκε και δεν επέστρεψε ποτέ. Όσα ακολούθησαν έμοιαζαν με κινηματογραφικό θρίλερ. Μέρες αγωνίας, έρευνες, εκκλήσεις, αλλά κανένα ίχνος του.

Η φρίκη πίσω από την εξαφάνιση

Λίγο αργότερα, αποκαλύφθηκε η σκληρή πραγματικότητα: ο Βαγγέλης ήταν θύμα ανελέητου bullying. Συμφοιτητές του, κυρίως ομάδα Κρητικών, είχαν μετατρέψει τη ζωή του σε μια διαρκή κόλαση. Δεν ήταν απλές φάρσες ή εφηβικά πειράγματα. Ήταν βασανιστήρια.

Του έκλειναν το ζεστό νερό στο μπάνιο, τον κλείδωναν σε ντουλάπες, τον υποχρέωναν να τραγουδάει για να τον αφήσουν ελεύθερο, τον έριχναν από σκάλες, τον έδεναν και τον χτυπούσαν. Η σχολή ήξερε. Οι φοιτητές ήξεραν. Αλλά όλοι σιωπούσαν.

Η ανακάλυψη της σορού και η οργή

Ένα μήνα αργότερα, στις 15 Μαρτίου, η σορός του Βαγγέλη βρέθηκε κοντά στη λίμνη των Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, ο θάνατός του επήλθε την ημέρα της εξαφάνισης. Αυτοκτονία ή όχι, η αλήθεια ήταν μία: ο Βαγγέλης Γιακουμάκης οδηγήθηκε στο θάνατο από τα καθημερινά του βασανιστήρια.

Η κοινωνία ξεσηκώθηκε. Γκράφιτι στους τοίχους, πορείες, συνθήματα: «Δολοφονημένος από λεβέντες». Όλοι ήξεραν ποιοι έφταιγαν, αλλά το σύστημα έδειξε για άλλη μια φορά την ανοχή του στη βία. Ακόμα και όταν αποκαλύφθηκε ότι πολιτικοί μεσολαβούσαν για να καλυφθούν τα εγκλήματα των βασανιστών του, η τιμωρία ήταν ελάχιστη.

Βαγγέλης Γιακουμάκης: Οι δίκες που δεν έφεραν δικαιοσύνη

Χρειάστηκαν χρόνια για να οδηγηθούν οι υπεύθυνοι ενώπιον της Δικαιοσύνης. Το 2019, οκτώ από τους εννέα κατηγορούμενους κρίθηκαν ένοχοι. Η «τιμωρία» τους; Κάποιοι πήραν ποινές-χάδι και άλλοι απλώς υποχρεώθηκαν σε κοινωφελή εργασία. Οι περισσότεροι από αυτούς συνέχισαν τη ζωή τους, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Η οικογένεια του Βαγγέλη δεν δέχτηκε ποτέ την εκδοχή της αυτοκτονίας. Ο πατέρας του δήλωσε: «Για μένα κατηγορούμενη είναι όλη η σχολή. Όσοι γνώριζαν». Και όντως, η συνενοχή της σιωπής παραμένει το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι αυτής της υπόθεσης.

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν ήταν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που υπέφερε από τη βία της σχολικής και φοιτητικής κοινότητας. Όμως, η ιστορία του άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το bullying. Του έδωσε ένα πρόσωπο. Ένα όνομα. Μια τραγική υπενθύμιση ότι η ατιμωρησία σκοτώνει.

Σήμερα, 9 χρόνια μετά, η μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη παραμένει ζωντανή. Όχι επειδή αποδόθηκε δικαιοσύνη, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Και όσο η κοινωνία σιωπά, άλλοι Βαγγέληδες θα συνεχίσουν να χάνονται. Μέχρι να σπάσει η σιωπή.