Βάνα Μπάρμπα: «Η Μύκονος έχει καταντήσει μια βίζιτα πολυτελείας, δεν αντέχω να βλέπω αυτό το έκτρωμα που δημιουργήθηκε»

Η ηθοποιός μίλησε με νοσταλγία για τη Μύκονο των παλιών χρόνων, αλλά και με εμφανή απογοήτευση για τη σημερινή της εικόνα.

Βάνα Μπάρμπα: «Η Μύκονος έχει καταντήσει μια βίζιτα πολυτελείας, δεν αντέχω να βλέπω αυτό το έκτρωμα που δημιουργήθηκε»

Θεωρεί πως η εμπορευματοποίηση και η αναζήτηση του ολοένα μεγαλύτερου κέρδους αλλοίωσαν τον χαρακτήρα της, απομακρύνοντάς την από την απλότητα και την αυθεντικότητα που, σύμφωνα με την ίδια, την έκαναν ξεχωριστή.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «ΟΚ!», η Βάνα Μπάρμπα αναφέρθηκε στη σχέση της με το νησί και στη μεταμόρφωσή του μέσα στα χρόνια. Όπως εξηγεί, παρότι η ίδια έζησε τη χλιδή και τη λάμψη των δεκαετιών του ’80 και του ’90, σήμερα αναζητά πλέον κάτι εντελώς διαφορετικό: μια σκηνή στην παραλία, μια παρέα, μια κιθάρα, μια φωτιά και την αίσθηση ότι μπορείς απλώς να είσαι ελεύθερος.

Την έζησες όμως κι εσύ τη χλιδή.

Ναι αλλά την ξεπέρασα, πήγα παρακάτω, άλλαξα. Μπορώ να πάω για μπάνιο με μια σκηνή. Αυτοί δεν τολμούν να κοιμηθούν για ένα βράδυ σε μια σκηνή στην παραλία. Σε μια παρέα με κιθάρες γύρω από μια φωτιά. Αυτή η εικόνα μού δίνει χαρά πια. Πάντα ήμουν λίγο «τσιγγάνα» βέβαια, το ξέρεις. Θυμάσαι τότε που καθόμαστε στο ταβερνάκι στον Πάνορμο μέχρι το βράδυ, που χορεύαμε, ερωτευόμασταν, είχαμε ελπίδες; Μήπως κάνω κι εγώ ένα τέτοιο ταβερνάκι και μαζευτούμε όλοι ξανά; Ή έστω ένα πάρτι στην άμμο σαν εκείνα τα παλιά, για να φοβίσουμε κι εμείς τον χρόνο;

Η ανάμνηση εκείνων των καλοκαιριών μοιάζει να λειτουργεί για τη Βάνα Μπάρμπα ως ένα αντίβαρο στη σημερινή πραγματικότητα.

Βάνα Μπάρμπα: «Η Μύκονος έχει καταντήσει μια βίζιτα πολυτελείας, δεν αντέχω να βλέπω αυτό το έκτρωμα που δημιουργήθηκε»

Οι εικόνες από τα ταβερνάκια, τα ξενύχτια και τις αυθόρμητες παρέες επιστρέφουν στη συζήτηση σαν ένα καλοκαίρι που μπορεί να έχει περάσει, αλλά δεν έχει σβήσει από τη μνήμη της.

Και μέσα από αυτή τη νοσταλγία γεννιέται ακόμη και η σκέψη μιας επιστροφής: ενός μικρού ταβερνιού ή ενός πάρτι στην άμμο, σαν εκείνα που, όπως λέει, μπορούν να «φοβίσουν» τον χρόνο.

Έχεις απαρνηθεί πλέον όμως τη Μύκονο.

Η Μύκονος είναι πια μια βίζιτα πολυτελείας, δεν είναι το νησί που αγαπήσαμε. Δεν το θέλω. Οι Μυκονιάτες είναι υπέροχοι άνθρωποι, αλλά πλέον δεν μπορώ να βλέπω αυτό το έκτρωμα που έχει δημιουργηθεί. Έχασε το χρώμα της, είναι «Ντουμπαϊστάν». Έδιωξαν τους Έλληνες, ας κάτσουν με τους Άραβες.

Τα λόγια της είναι ιδιαίτερα αιχμηρά και αποτυπώνουν με τον πιο έντονο τρόπο την απόσταση που αισθάνεται πλέον από τη σημερινή Μύκονο. Για την ίδια, το νησί δεν έχει απλώς αλλάξει· έχει μεταμορφωθεί σε κάτι διαφορετικό από εκείνο που θυμάται και αγαπά. Η παλιά εικόνα, με την ανεμελιά, τις αυθόρμητες συναντήσεις και την αίσθηση ελευθερίας, έχει, όπως υποστηρίζει, δώσει τη θέση της σε μια πραγματικότητα που περιστρέφεται περισσότερο γύρω από την πολυτέλεια και την κατανάλωση.

Κι όμως, όταν η συζήτηση επιστρέφει στη Βάνα Μπάρμπα των ’80s και των ’90s, η ίδια δεν φαίνεται να θέλει να τη νουθετήσει ούτε να την αποκηρύξει. Αντίθετα, της μιλά με τρυφερότητα και διάθεση επιστροφής σε εκείνη την ανέμελη εποχή.

Σε εκείνη τη Βάνα των 80s και των 90s που αναπολείς, τι θα της έλεγες αν της είχες μπροστά σου;

Σήκωσε τη φούστα σου και χόρεψε πάνω στην άμμο και μετά πέσε στη θάλασσα και κολύμπα.

Μια φράση που μοιάζει να συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία της για τη ζωή που θα ήθελε να κρατήσει: λιγότερες αναστολές, περισσότερη ελευθερία, αυθορμητισμός και επιστροφή σε όσα έχουν πραγματική αξία για την ίδια.

Η Βάνα Μπάρμπα μιλά, τέλος, και για το μέλλον της στη δουλειά, αφήνοντας να εννοηθεί πως δεν σκοπεύει να παραμείνει για πολλά ακόμη χρόνια στον ίδιο χώρο. Με τον αυθορμητισμό που τη χαρακτηρίζει, βάζει μάλιστα ένα αρκετά σύντομο χρονικό όριο.

Σε 10 χρόνια πιστεύεις ότι θα κάνεις ακόμα αυτή τη δουλειά;

Σε 10; Εγώ το πολύ σε πέντε χρόνια θα έχω εξαφανιστεί, είσαι τρελός; Μη σου πω σε τρία. Και πίστεψέ με, αυτά θα είναι τα καλύτερά μου, θα δώσω πολύ ωραία πράγματα.