Βιασμός 12χρονης στον Κολωνό: «Ο Ηλίας Μίχος καλύπτει επωνύμους παιδοβιαστές» – Αποκάλυψη “βόμβα” από την Δικαστική Πραγματογνώμονα, Χριστίνα Αντωνοπούλου (Video)

Αποκάλυψη “βόμβα για συγκάλυψη επώνυμων παιδοβιαστών έκανε η καθηγήτρια Χριστίνα Αντωνοπούλου που είναι και δικαστική πραγματογνώμονας στην δίκη της 12χρονης που βιάστηκε από τον Ηλία Μίχο και άλλους 26 μέχρι στιγμής κατηγορούμενους.

Διαβάστε επίσης: Βιασμός 12χρονης στον Κολωνό: «Μου είχε πάρει ένα εσώρουχο και μου έδινε οδηγίες πώς να…» – Οι “εντολές” του 54χρονου στο ανήλικο κορίτσι

Δείτε τη είπε η καθηγήτρια στο Kontra και στην εκπομπή Κόκκινη Ζώνη με τον Πάνο Παναγιωτόπουλο:

Κολωνός: Τα πρώτα λόγια της 12χρονης μετά την καταδίκη Μίχου και την αθώωση της μητέρας – «Σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Θέλω να…»

Τα πρώτα λόγια της 12χρονης από τον Κολωνό, μετέφερε η 17χρονη αδερφή της, λίγη ώρα μετά την απόφαση του δικαστηρίου.

Κολωνός: Μιλώντας στο Star και στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», η 17χρονη αποκάλυψε ότι η αδερφή της παρακολουθούσε λεπτό προς λεπτό την εξέλιξη της δίκης από τις ιστοσελίδες και περίμενε με ιδιαίτερη αγωνία την απόφαση.

Βιασμός 12χρονης στον Κολωνό: Τα πρώτα λόγια της  μετά την καταδίκη Μίχου και την αθώωση της μητέρας

«Σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί επιτέλους η μαμά θα επιστρέψει στο σπίτι» είπε η 12χρονης σύμφωνα με την αδερφή της. «Θέλω να γίνω εισαγγελέας για να μπορώ να κλείνω στη φυλακή ανθρώπους όπως αυτούς που με βίασαν» φέρεται να είπε η ίδια.

Όπως τόνισε η 17χρονη, η 12χρονη αδερφή της όχι μόνο πηγαίνει σχολείο και συνεχίζει τα μαθήματά της, αλλά είναι και πολύ καλή μαθήτρια.

Κολωνός: Συγκλονίζει η 12χρονη-«Θέλω τη μαμά μου, είναι αθώα»

Το 12χρονο κορίτσι από τον Κολωνό, που έζησε τη φρίκη του βιασμού και της μαστροπείας σε πολύ νεαρή ηλικία, αποφάσισε να μιλήσει μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα λόγια της δόθηκαν σε μια εκδήλωση που οργάνωσε η Επιτροπή Αλληλεγγύης προς το παιδί και την οικογένειά του, λίγο πριν την απόφαση του δικαστηρίου στις 29 Μαρτίου.

“Είμαι η … (12 χρονών) και θέλω να σας μιλήσω για τα συναισθήματά μου. Παρακαλώ, ακούστε με. Εσείς ήσασταν η ελπίδα μου, η βοήθεια που περίμενα τόσο καιρό μέσα στον εφιάλτη που ζούσα.

Σας εμπιστεύτηκα, σας μίλησα… περίμενα τη βοήθειά σας για να μην περάσει κανένα άλλο παιδί όσα πέρασα εγώ.

Η τιμωρία μου όμως δεν έχει τελειώσει. Οι εφιάλτες μου είναι ακόμα εδώ. Δεν αφορούν τη μαμά μου.

Κάθε μέρα πήγαινα στην πλατεία με το ποδήλατό μου, όπως όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Μακάρι να μην είχε εμφανιστεί ποτέ αυτό το τέρας μπροστά μου. Αλλά εμφανίστηκε.

Σας ζητώ συγγνώμη που δεν μίλησα νωρίτερα… φοβόμουν πολύ. Αλλά τώρα είναι η ώρα. Ήρθε η ελπίδα μου, ήρθατε εσείς. Πίστευα ότι οι εφιάλτες μου είχαν τελειώσει και ξαφνικά: Πού είναι η μαμά μου; Γιατί η μαμά μου; Πού είναι τα αδέλφια μου; Πού είναι η οικογένειά μου; Γιατί με άφησαν μόνη μου;

Φταίω εγώ, φταίω εγώ που δεν σας μίλησα νωρίς. Όχι η μαμά μου. Θέλω να σταματήσουν οι εφιάλτες μου εδώ.

Τα Χριστούγεννα δεν μου επέτρεψαν να δω ούτε τη μαμά μου.
Ζητώ από το δικαστήριο και τον κύριο πρόεδρο, τους δικαστές και τους ενόρκους να πιστέψουν ότι η μαμά μου δεν γνώριζε τίποτα για αυτά που έκανα εγώ και ότι δεν της λέω ψέματα. Η μαμά μου είναι αθώα και θα το λέω συνέχεια μέχρι να το καταλάβουν όλοι”.