Βλάσσης Μπονάτσος: 20 χρόνια από τον θάνατο του αξέχαστου τραγουδιστή, παρουσιαστή, ηθοποιού και φαρσέρ

Συμπληρώνονται 20 χρόνια από την ημέρα που ο Βλάσσης Μπονάτσος έφυγε από τη ζωή, μόλις στα 55 του χρόνια, όμως μένει για πάντα στις καρδιές όλων, όχι μόνο των δικών του ανθρώπων και όσων τον λάτρεψαν ως καλλιτέχνη αλλά και εκείνων που τον γνώρισαν μετέπειτα, ως μία μεγάλη μορφή του καλλιτεχνικού κόσμου της χώρας μας.

Γιατί σίγουρα, Βλάσσης Μπονάτσος, τόσο ταλαντούχος, τόσο πηγαίος, τόσο δημιουργικός, τόσο πειραχτήρι, σίγουρα δεν πρόκειται να γεννηθεί ξανά.

Φεύγοντας τόσο πρόωρα από τη ζωή, άφησε πίσω του πολύ πόνο και θλίψη για τους δικούς του ανθρώπους. Τη σύζυγό του Μάρθα Κουτουμάνου που έκανε πολλά χρόνια να συνέλθει από την απώλεια και την κόρη του που ήταν μόλις επτά ετών όταν τον αποχωριζόταν τόσο φρικτά, τόσο ξαφνικά, τόσο βίαια…

Ο Βλάσσης τραγουδιστής

Από πολύ νεαρή ηλικία ο Βλάσσης, αν και γεννήθηκε σε επαρχιακή πόλη και συγκεκριμένα στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας, ήθελε να γίνει ροκ σταρ, σαν αυτούς που έβλεπε στην τηλεόραση ή άκουγε στο ραδιόφωνο. Και το προσπάθησε απ’ όταν ήταν ακόμα έφηβος δημιουργώντας το δικό του συγκρότημα ονόματι Loubok. Η αναγνώριση του ταλέντου του όμως ήρθε το 1969, όταν δημιούργησε με τους Νίκο ΔαΠΕρη,, Νίκο ΛΟγοθέτη, Τάκη ΜΑρινάκη, και Γιάννη ΚΙΟΥρκτσόγλου το συγκρότημα Πελόμα Μποκιού που κανείς δεν γνώριζε τι σημαίνει. Και τα μέλη του φρόντισαν να δημιουργήσουν έναν μύθο γύρω από την ονομασία του συγκροτήματος καθώς κάθε φορά που τους ρωτούσαν από που είχε προέλθει ένα τέτοιο παράξενο όνομα, απαντούσαν και κάτι διαφορετικό.

Τελικά, η πιο λογική εξήγηση είναι ότι προήλθε από τα επίθετα των μελών του, όπως μπορείτε να διακρίνετε και παραπάνω. Το τραγούδι τους «Γαρύφαλλε» γνώρισε τεράστια επιτυχία, παρ’ όλο που αρχικά το είχε τραγουδήσει ο Δαπέρης και όχι ο Βλάσσης. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1972 και έναν χρόνο αργότερα ο Βλάσσης προσχώρησε στο γκρουπ Gordian που δημιουργήθηκε από Έλληνες μουσικούς στο Λονδίνο.

Εκεί βρέθηκε εκείνη την εποχή ο Μπονάτσος για σπουδές στην υποκριτική και το τραγούδι. Οι ηχογραφήσεις του συγκροτήματος, ενώ θα μετουσιώνονταν σε δίσκο εκείνη την εποχή, τελικά αφέθηκαν και χάθηκαν για πάνω από 40 χρόνια. Ο διάσημος παραγωγός Reinhold Mack των Queen και ELO μεταξύ πολλών άλλων, ανέλαβε να “αναγεννήσει” τις ηχογραφήσεις, με το δίσκο τελικά να κυκλοφορεί το 2016.

Ως σόλο τραγουδιστής κυκλοφόρησε τραγούδια όπως «Μεταμορφώσεις», «Εμένα», «Μια Γυναίκα», «Γυναίκες» (soundtrack της σειράς «Στον Αστερισμό Της Γραβάτας»), «Η Ζωή Είναι Μια Τρύπα», «Βιάσου», «Λολίτα το Νυμφίδιο», «Ένας Άντρας Κλαίει Για σένα», «Πες I Love You», «Αγαπάω» και άλλα. Έχει κάνει ντουέτα με την Αλέξια στο «Είσαι Παιδί Μου Πειρασμός», τον Κώστα Τουρνά στο «Έλα Ήλιε Μου» και τον Γιώργο Μαρίνο στο «Ροκ». Επίσης, έχει κάνει διασκευές τραγουδιών όπως «Το Χειροκρότημα» (πρώτη εκτέλεση Άλκηστις Πρωτοψάλτη), «Ο Γουίλι, ο μαύρος θερμαστής» (πρώτη εκτέλεση Βασίλης Παπακωνσταντίνου), «Αν Σ’αρνηθώ Αγάπη Μου» (πρώτη εκτέλεση Κώστας Χατζής), «Λαός και Κολωνάκι» (πρώτη εκτέλεση Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα) και «There Is No One Like Me» (soundtrack της σειράς Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη, τίτλος πρωτότυπου «Non Esiste L’Amore» του Αντριάνο Τσελεντάνο).

Ο Βλάσσης ο «Απαράδεκτος» και ο παρουσιαστής

Στις αρχές του ’90, ο Βλάσσης «άνθισε» στην τηλεόραση τόσο ως παρουσιαστής όσο και ως ηθοποιός σε μία κωμική σειρά που έγραψε τη δική της ιστορία!

Ο λόγος βέβαια για τους Απαράδεκτους όπου πρωταγωνίστησε (1991 – 1993) μαζί με τους Γιάννη Μπέζο, Δήμητρα Παπαδοπούλου (η οποία έγραψε το σενάριο), Σπύρο Παπαδόπουλο, Βασίλη Χαλακατεβάκη και την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Ρένια Λουιζίδου. Ατάκες του από τη σειρά πέρασαν στην… ιστορία όπως «Φοβερό» και «καλά, με συγχωρείς» που έλεγε συνέχεια.

Στη συνέχεια, ο Βλάσσης Μπονάτσος δοκιμάστηκε με επιτυχία σε πολλά τηλεπαιχνίδια και τηλεοπτικές εκπομπές, όπως «Με το κλειδί στο χέρι», «Κόντρες», «Βλας Μπακ», «Άλλα Κόλπα», «Με φόρα» και «Πάμε για άλλα», όπου ήταν γνωστός για τις φάρσες που έκανε και τις ατάκες του όπως το «φύγε ‘σύ έλα ‘σύ», «φοβερό», «τρομερό», «πάρα πολύ ωραίο», «καλά με συγχωρείς» και τη βραχνή χροιά της φωνής του.