Γιατί ξαφνικά ο Κώστας Σημίτης κατηγορεί τον Κώστα Καραμανλή για τους χειρισμούς του στα Ελληνο-τουρκικά; Τι συνέβη στο Ελσίνκι και στη Μαδρίτη;

Γιατί ξαφνικά ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης θυμήθηκε τη συμφωνία του Ελσίνκι;

Με άρθρο του στα ΝΕΑ ο αρχιτέκτονας της υποτακτικότητας και της εθνικής τραγωδίας των Ιμίων ισχυρίζεται ότι ο διάδοχός του, Κώστας Καραμανλής, αδιαφόρησε επιδεικτικά για τα διπλωματικά κεκτημένα της χώρας μας έναντι της Τουρκίας.

Πάμε λοιπόν να δούμε τι έγινε στη Μαδρίτη τον Ιούλη του ’97 και στο Ελσίνκι το Δεκέμβρη του ’99;

Τι υπέγραψε ο Κώστας Σημίτης στη Μαδρίτη;

Ο τότε πρωθυπουργός, Κ. Σημίτης, υπέγραψε κοινό ανακοινωθέν με τον Σ. Ντεμιρέλ, σύμφωνα με το οποίο «οι δύο χώρες θα αναλάβουν προσπάθεια να προωθήσουν διμερείς σχέσεις που θα βασίζονται σε:

– Αμοιβαία δέσμευση για την ειρήνη, ασφάλεια και τη συνεχή ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας. – Σεβασμό της κυριαρχίας κάθε χώρας.

– Σεβασμό των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών.

– Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους.

– Δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών, στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας, ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις, οφειλόμενες σε παρεξήγηση, και,

– Δέσμευση διευθέτησης των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα, στη βάση αμοιβαίας συναίνεσης και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας».

Σ’ αυτή, λοιπόν, τη Σύνοδο η κυβέρνηση του «ευχαριστώ πολύ τις ΗΠΑ», κατάφερε τα ακόλουθα:

1) Να υπογράψει ότι και η Τουρκία έχει – πέρα από τα νόμιμα – ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα στο Αιγαίο.

2) Να υπογράψει ότι θα αποφεύγει μονομερείς ενέργειες, θέτοντας έτσι υπό τουρκική ομηρία το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα από έξι στα 12 μίλια όταν το κρίνει αναγκαίο.

Αν, λοιπόν, η Συμφωνία της Μαδρίτης δεν ήταν συμφωνία εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων από ελληνικής πλευράς τότε τι ήταν;

Τι συνέβη στο Ελσίνκι;

Στο κείμενο των συμπερασμάτων του Ελσίνκι αναφέρεται σχετικά με την Τουρκία και τις υπόλοιπες υποψήφιες χώρες προς ένταξη στην ΕΕ (παράγραφος 3): Η ΕΕ «παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων».

Καλεί δε «να φέρουν τη διαφορά ενώπιον του “Διεθνούς Δικαστηρίου”» και επισημαίνει ότι «το αργότερο στα τέλη του 2004, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα επανεξετάσει την κατάσταση ως προς κάθε εκκρεμή διαφορά»…

Τα κείμενα είναι σαφή. Η ελληνική κυβέρνηση, αποδεχόμενη την υποψηφιότητα της Τουρκίας και υπογράφοντας την προηγούμενη παράγραφο, υπέγραψε ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα (!) της Τουρκίας να εγείρει θέμα «συνοριακών διαφορών» με την Ελλάδα, η επίλυση μάλιστα των οποίων – πέρα από τη Χάγη – τίθεται και υπό τη δικαιοδοσία της ΕΕ!