Αιχμές Μητσοτάκη κατά Σαμαρά και Καραμανλή: Αναβρασμός στο εσωτερικό της ΝΔ ενόψει εκλογών και οι δημόσιες διαφοροποιήσεις

Σε φάση έντονης πολιτικής κινητικότητας και εσωτερικής αναδιάταξης εισέρχεται το κυβερνών κόμμα, με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να στέλνει σαφή μηνύματα προς την εσωκομματική αντιπολίτευση κατά τη διάρκεια των πρόσφατων κομματικών διεργασιών. Η τοποθέτηση του πρωθυπουργού ερμηνεύεται από αναλυτές ως μια προσπάθεια πλήρους ελέγχου του κομματικού μηχανισμού και θωράκισης της κυβερνητικής συνοχής απέναντι σε δημόσιες διαφοροποιήσεις κορυφαίων στελεχών.

Και πρώτα απ’ όλα ήδη από την αρχή της ομιλίας του ο Κυρ. Μητσοτάκης επεφύλασσε αιχμές και «καρφιά» προς τον Αντώνη Σαμαρά, λέγοντας ότι «η Νέα Δημοκρατία δεν χάνει ποτέ ούτε την ψυχή της ούτε τον βηματισμό της» και πως «ακολουθεί σταθερά μόνο την αποστολή της», η οποία, κατά τον πρωθυπουργό, αποδεικνύει «τον πατριωτικό και λαϊκό μας χαρακτήρα, όχι με εύκολα συνθήματα από την ασφάλεια του καναπέ, αλλά με δύσκολες πράξεις στο πεδίο».

Με αυτόν τον τρόπο ο Κυρ. Μητσοτάκης κατέστησε σαφές ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει στη δριμεία κριτική του κ. Σαμαρά, ο οποίος και κατά την τελευταία του παρέμβαση στο Ηράκλειο της Κρήτης είχε σημειώσει ότι «η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη έχει μείνει ανεκπροσώπητη, γιατί η ψυχή της χάθηκε, στο όνομα της εξουσίας κι ενός ιδεολογικά ακαθόριστου “κέντρου”. Και το σημερινό, μεταλλαγμένο, κόμμα ομνύει περισσότερο απ’ όλους στις παρακαταθήκες του Κώστα Σημίτη, κι όχι των δικών του ηγετών».

Περί «πνιγμένων» στα «ήρεμα νερά»

Αλλά ο νυν πρωθυπουργός δεν έμεινε εκεί. Σε άλλο σημείο της ομιλίας του θέλησε να υποστηρίξει ότι οι επιλογές της κυβέρνησης αναφορικά με την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, «συγκροτούν απαντήσεις σε όσους με μεγάλη άνεση, από την ασφάλεια του καναπέ όπως έχω πει πολλές φορές, αμφισβητούν τον πατριωτισμό της ευθύνης».

Και κάνοντας ακόμα πιο σαφές ότι τα φαρμακερά βέλη του βάζουν στο στόχαστρο την κριτική (και) των δύο πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, είπε:

«Είναι εκείνοι που «πνίγονται» μόνοι τους στα «ήρεμα νερά», ξεχνώντας ότι αυτά τα «ήρεμα νερά» εμείς τα κρατάμε πάντα ελεύθερα και «γαλάζια», με πράξεις και όχι με συνθήματα. Με τις πιο ισχυρές δυνάμεις που είχαμε ποτέ στην ιστορία μας και με ένα εθνικό διπλωματικό αποτύπωμα, βαθύ στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο».

Οι παρεμβάσεις

Και υπενθυμίζουμε ότι σαφή κριτική προς το Μαξίμου για την πολιτική των «ήρεμων νερών» στα ελληνοτουρκικά, είχε ασκήσει ο Κώστας Καραμανλής στην τελευταία του παρέμβαση στο Μέγαρο Μουσικής, σημειώνοντας ότι «πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των «ήρεμων νερών». Διότι, όσο κατανοητή και αν είναι η προσπάθεια αποφυγής εντάσεων, εφ’ όσον η συμπεριφορά αυτή παρερμηνεύεται ως υποχωρητικότητα στην άσκηση και του παραμικρού δικαιώματός μας, ακόμα και στην καρδιά του Αιγαίου, ή απαλλάσσει την Τουρκία από το βάρος της επιθετικής της συμπεριφοράς στα μάτια των τρίτων – υποκριτικά βέβαια, γιατί τους βολεύει –, το κόστος καθίσταται δυσανάλογα μεγαλύτερο από το επιδιωκόμενο υποτιθέμενο όφελος».

Και από την Κρήτη, ο Αντ. Σαμαράς, καθιστώντας σαφές ότι εμμένει στη σφοδρή κριτική του προς την κυβέρνηση για την εξωτερική πολιτική, είχε πει, μεταξύ άλλων, ότι «είχαμε δήθεν «ήρεμα νερά» με την Τουρκία, όχι γιατί αυτή έπαψε να μας προκαλεί. Αλλά γιατί εμείς πάψαμε να αντιδρούμε».

Ρητορική της μίας κάλπης

Ο δεύτερος πρωθυπουργικός πονοκέφαλος ακούει στο όνομα «διπλές ή και τριπλές εκλογές». Και αυτό γιατί στο Μαξίμου φοβούνται ότι η γνώση των πολιτών ότι έπονται και άλλες εκλογικές αναμετρήσεις ευνοεί τη χαλαρή ψήφο. Ο Κυρ. Μητσοτάκης όμως θέλει την πόλωση σε μια προσπάθεια να συσπειρώσει το ακροατήριό του και να ανεβάσει τα ποσοστά του που αυτή τη στιγμή βρίσκονται πολύ μακριά από τον, πολυπόθητο για τον ίδιο, στόχο της αυτοδυναμίας.

Εξ ου και ο Κυρ. Μητσοτάκης υιοθετεί ρητορική περί «μίας και μόνης» κάλπης, λέγοντας ότι «η Κυριακή της μεγάλης επιλογής θα είναι μία και αυτή η μόνη Κυριακή πρέπει να φέρει την αυτοδυναμία», με προεκλογικό του επιχείρημα ότι «η χώρα δεν έχει περιθώριο ούτε να χάνει χρόνο και ευκαιρίες, ούτε να μπει σε έναν αδιέξοδο δρόμο, χωρίς να έχει στο τιμόνι μία ισχυρή, σοβαρή, στιβαρή, έμπειρη κυβέρνηση».

Οι στόχοι

Και μπορεί η αυτοδυναμία να είναι ο επίσημα διακηρυγμένος κυβερνητικός στόχος, όμως τον πρώτο στόχο για το Μαξίμου αποτελεί το ποσοστό του 25% που οδηγεί στο μπόνους των εδρών και δεύτερο στόχο αποτελεί το 30%, το οποίο, όπως βουλευτές της ΝΔ επισημαίνουν, δείχνει «αν είσαι μεγάλο κόμμα ή όχι».

Εξ ου και το Μαξίμου πασχίζει τώρα να επαναπροσεγγίσει ακροατήρια που σήμερα έχουν απομακρυνθεί από τη ΝΔ. Είτε αυτά ανήκουν στο κομμάτι της παραδοσιακής βάσης της ΝΔ που τώρα αισθάνεται εντελώς αποκομμένο από τη σημερινή ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη και τη διακυβέρνηση του «επιτελικού κράτους», είτε ανήκουν σε ένα κεντρογενές κομμάτι, στο οποίο επένδυσε ο νυν πρωθυπουργός προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία, αλλά τώρα βλέπει να του γυρνάει την πλάτη.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Μητσοτάκης θέλησε να πει στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ, ότι «θα πρέπει να ξαναβρεθούμε με όσους φίλους μας μπορεί να απογοητεύτηκαν, δίπλα μας θα βρεθούν και άλλοι, ανεξάρτητα από ιδεολογικές ταμπέλες, με τους οποίους κάποτε μπορεί να είχαμε συναντηθεί σε μια μεγάλη μάχη του «ναι» για να μείνει η χώρα στην Ευρώπη», δείχνοντας έτσι ότι αναζητά διακαώς την αναθέρμανση του παλιού λεγόμενου «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου», ειδικά σε μια στιγμή που βασικός του αντίπαλος είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έχοντας επιστρέψει με το νέο κόμμα του, την ΕΛΑΣ, αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή των τεκτονικών αλλαγών που συντελούνται στο πολιτικό σκηνικό.

Τσουβάλιασμα και επιθέσεις στην αντιπολίτευση

Παρά τις αλλαγές αυτές βέβαια, ο πρωθυπουργός επιμένει στη ρητορική του περί «Βαβέλ» στην αντιπολίτευση και ουσιαστικά στη γνωστή τακτική του «Μητσοτάκης ή χάος», προσπαθώντας να τσουβαλιάσει και να απαξιώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους, στους οποίους εξαπολύει σφοδρές επιθέσεις, δείχνοντας πώς θα πορευτεί και πώς θα επιδιώξει την πόλωση στο δρόμο προς τις εκλογές.

Ειδικότερα, έκανε λόγο για «μια κωμικοτραγική “Βαβέλ”» που «αν και μιλάει με τελείως διαφορετικές γλώσσες, μπορεί να συνεννοηθεί μόνο σε ένα κοινό σύνθημα: «να πέσει η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης».

Μίλησε ακόμα για «χθεσινούς πρωταγωνιστές με τάχα σημερινά προσωπεία», για «κόμματα που εισηγούνται ένα εύκολο και κυρίως ακοστολόγητο αύριο, την ώρα που η δική τους βελόνα παραμένει κολλημένη σε περασμένες δεκαετίες», για «αριστερό και δεξιό λαϊκισμό» που «θα συναντιούνται στο πεδίο του αντισυστημισμού», για «πλαστογράφους της ελπίδας» και «τυμβωρύχους του θυμού» που θα ενωθούν «και με όσους «πωλούν» τη θρησκεία με το μέτρο και τον πατριωτισμό με το κιλό».

Για να φτάσει να ταυτίσει το κόμμα του με την ίδια τη… δημοκρατία, κάνοντας λόγο για «μια συμμαχία κατά της Νέας Δημοκρατίας, που καταλήγει τελικά απειλή κατά της ίδιας της δημοκρατίας», και μιλώντας για «θίασο» που «δεν έχει στόχο να κυβερνήσει, αλλά να εξαντλήσει την Ελλάδα».

Αλλά βέβαια ακόμα και κυβερνητικά στελέχη βλέπουν ότι όσο το πολιτικό σκηνικό θα αναδιατάσσεται και νέοι πόλοι θα ενισχύονται, τόσο η πρωθυπουργική αυτή ρητορική θα ξεθωριάζει.