Αλλεπάλληλα ρήγματα στην «ασπίδα» του ΝΑΤΟ: Η άλλοτε κραταιά Συμμαχία βλέπει τις ΗΠΑ να ξεμένουν από πυραύλους Patriot και βρετανικά drones να στέλνουν ευαίσθητες πληροφορίες στην Κίνα!

Συντακτική Ομάδα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν τα αποθέματα προηγμένων πυραύλων να συρρικνώνονται επικίνδυνα, την ώρα που στη Βρετανία προκαλεί αναστάτωση η αποκάλυψη ότι στρατιωτικά drones φέρονται να διαβίβαζαν δεδομένα σε ψηφιακές υποδομές που βρίσκονται στην Κίνα.

Αλλεπάλληλα ρήγματα στην «ασπίδα» του ΝΑΤΟ: Η άλλοτε κραταιά Συμμαχία βλέπει τις ΗΠΑ να ξεμένουν από πυραύλους Patriot και βρετανικά drones να στέλνουν ευαίσθητες πληροφορίες στην Κίνα!

Η εικόνα που διαμορφώνεται στους κόλπους της δυτικής άμυνας είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Δύο διαφορετικά περιστατικά, σε διαφορετικές πλευρές του Ατλαντικού, αναδεικνύουν την ίδια ευρύτερη αδυναμία: τη δυσκολία των δυτικών δυνάμεων να διασφαλίσουν ταυτόχρονα επάρκεια κρίσιμων πολεμικών αποθεμάτων και πλήρη τεχνολογική αυτονομία.

Από τη μία πλευρά, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται αντιμέτωπες με σημαντική απομείωση των αποθεμάτων προηγμένων οπλικών συστημάτων, γεγονός που προκαλεί έντονο προβληματισμό στην Ουάσιγκτον. Από την άλλη, οι βρετανικές ένοπλες δυνάμεις καλούνται να διαχειριστούν ένα σοβαρό ζήτημα κυβερνοασφάλειας και τεχνολογικής διαρροής, καθώς στρατιωτικός εξοπλισμός υψηλής τεχνολογίας φέρεται να επικοινωνούσε με ψηφιακή υποδομή στην Κίνα.

Η δραματική εξάντληση του αμερικανικού οπλοστασίου

Στους κύκλους της αμερικανικής ηγεσίας επικρατεί έντονος προβληματισμός, καθώς η δημοσιοποίηση των στοιχείων για τη συρρίκνωση των αμερικανικών αποθεμάτων δημιουργεί έναν νέο παράγοντα στρατηγικής αβεβαιότητας.

Το ζήτημα δεν αφορά πλέον μόνο την επιχειρησιακή δυνατότητα των ΗΠΑ να υποστηρίζουν τους συμμάχους τους. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της αποτρεπτικής τους ισχύος. Η γνώση ότι ένα μέρος των πλέον προηγμένων πυραυλικών συστημάτων έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε μεγάλη κλίμακα θα μπορούσε, σύμφωνα με αναλύσεις που δημοσιεύθηκαν μέσω της The New York Times, να ενθαρρύνει αντίπαλες δυνάμεις να εξετάσουν κατά πόσο υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Ουάσιγκτον.

Στο επίκεντρο της ανησυχίας βρίσκονται κυρίως η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις γύρω από την αμερικανική στρατιωτική ισχύ. Η εικόνα μιας υπερδύναμης που καλείται να ανταποκριθεί ταυτόχρονα σε πολλαπλά μέτωπα, ενώ παράλληλα χρειάζεται χρόνια για να αναπληρώσει κρίσιμα αποθέματα, δημιουργεί ένα σύνθετο στρατηγικό πρόβλημα.

Η πολύμηνη αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή και, ειδικότερα, η εξάμηνη σύγκρουση με το Ιράν, οδήγησε σε τεράστια κατανάλωση πολεμικού υλικού. Σύμφωνα με εκτιμήσεις στρατιωτικών ειδικών, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν ήδη αναλώσει από 50% έως και 65% των συνολικών διαθέσιμων αντιαεροπορικών πυραύλων τους.

Παρά τις κατηγορηματικές διαψεύσεις του Donald Trump σχετικά με την ύπαρξη ελλείψεων —και τις απειλές για ποινικές κυρώσεις εναντίον όσων διακινούν τέτοιες πληροφορίες— τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας δημιουργούν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.

Το Κίεβο αντιμέτωπο με περιορισμένες επιλογές

Η πίεση δεν περιορίζεται στα αμερικανικά σύνορα. Η κατάσταση επηρεάζει άμεσα και τους συμμάχους της Ουάσιγκτον, με την Ουκρανία να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των συνεπειών.

Η δυνατότητα ουσιαστικής ενίσχυσης του Κιέβου με κρίσιμα πυραυλικά συστήματα θεωρείται πλέον εξαιρετικά περιορισμένη, καθώς η Ουάσιγκτον πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στις ανάγκες των συμμάχων της και στη διατήρηση επαρκών αποθεμάτων για τη δική της άμυνα.

Οι Patriot που θυσιάστηκαν στη Μέση Ανατολή χωρίς αποτέλεσμα

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Patriot. Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή εκτοξεύθηκαν περισσότεροι από 1.500 πύραυλοι αναχαίτισης Patriot.

Σήμερα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί, τα αμερικανικά στρατιωτικά αποθέματα διαθέτουν λιγότερους από 1.700 πυραύλους Patriot. Πρόκειται για έναν αριθμό που προκαλεί εύλογη ανησυχία, ιδιαίτερα αν συνυπολογιστεί το εύρος των αμερικανικών δεσμεύσεων σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ποσότητα. Είναι και ο χρόνος. Η παραγωγή των συγκεκριμένων προηγμένων συστημάτων δεν μπορεί να αυξηθεί από τη μία ημέρα στην άλλη. Η πλήρης αναπλήρωση των αποθεμάτων εκτιμάται ότι θα απαιτήσει χρονικό διάστημα άνω των δύο ετών, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο κενό ανάμεσα στις σημερινές ανάγκες και στις μελλοντικές δυνατότητες παραγωγής.

Μόσχα και Πεκίνο παρακολουθούν – Νέα δεδομένα στη στρατηγική εξίσωση

Η αποδυνάμωση των αμερικανικών αποθεμάτων δεν περνά απαρατήρητη από τους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές της Ουάσιγκτον.

Ρωσία και Κίνα διαθέτουν πληθώρα μέσων για να παρακολουθούν τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες: από δορυφορικά συστήματα και ανοικτές πηγές πληροφόρησης έως ηλεκτρονικά μέσα επιτήρησης και ανάλυση των επιχειρησιακών κινήσεων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Όπως επισημαίνει ο ειδικός αναλυτής Thomas Karako, το Πεκίνο και η Μόσχα λαμβάνουν υπόψη τους ακόμη και τον χρόνο που απαιτείται για την παραγωγή νέων αμερικανικών πυραύλων. Η καθυστέρηση που ξεπερνά τα δύο χρόνια δεν αποτελεί απλώς βιομηχανικό πρόβλημα· μπορεί να μετατραπεί σε κρίσιμο παράγοντα στον σχεδιασμό μιας μελλοντικής στρατιωτικής κρίσης.

Για να αντιμετωπίσει τις άμεσες ανάγκες στη Μέση Ανατολή, το Πεντάγωνο αναγκάστηκε να μετακινήσει ναυτικές δυνάμεις, αεροπορική ισχύ και αντιαεροπορικά συστήματα από την Ευρώπη και την Ασία. Με τον τρόπο αυτό ενίσχυσε το ένα μέτωπο, αλλά ταυτόχρονα αποδυνάμωσε άλλες περιοχές που θεωρούνται στρατηγικής σημασίας.

Η αναδιάταξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα:

Η πολιτική πίεση προς τον Donald Trump διογκώνεται, καθώς η απουσία μιας ξεκάθαρης διπλωματικής ή στρατιωτικής εξόδου από την αντιπαράθεση με το Ιράν περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Η αποκάλυψη των περιορισμένων αποθεμάτων δημιουργεί έναν επιπλέον κίνδυνο: να εκληφθεί από την Τεχεράνη ως ένδειξη ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει μικρότερα περιθώρια ελιγμών από όσα θα ήθελε να εμφανίζει.

Το ζήτημα, επομένως, υπερβαίνει κατά πολύ την απλή δυνατότητα υποστήριξης τρίτων χωρών. Αγγίζει την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να διεξάγουν και να υποστηρίζουν ταυτόχρονα επιχειρήσεις σε περισσότερα του ενός μέτωπα.

Το βρετανικό σκάνδαλο: Drones που «συνομιλούσαν» με την Κίνα

Την ώρα που οι ΗΠΑ δίνουν μάχη με τη συρρίκνωση των αποθεμάτων τους, στη Βρετανία ένα διαφορετικό περιστατικό έρχεται να αναδείξει μια εξίσου σοβαρή αδυναμία: την εξάρτηση κρίσιμου στρατιωτικού εξοπλισμού από τεχνολογικά εξαρτήματα κινεζικής προέλευσης.

Οι βρετανικές ένοπλες δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν πρωτοφανή πονοκέφαλο ασφαλείας όταν αποκαλύφθηκε ότι θαλάσσια αναγνωριστικά drones μετέδιδαν δεδομένα από τις κάμερές τους σε διακομιστή που βρισκόταν στην Κίνα.

Η αποκάλυψη προκάλεσε έντονη ανησυχία, καθώς τα συγκεκριμένα μη επανδρωμένα σκάφη είχαν προμηθευτεί στις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις από τη βρετανική εταιρεία Kraken Technology Group. Οι κάμερες που είχαν ενσωματωθεί στα drones είχαν κατασκευαστεί από εξωτερικό προμηθευτή, ο οποίος είχε παράσχει και τις σχετικές διαβεβαιώσεις ασφαλείας.

Το πρόβλημα, ωστόσο, βρισκόταν στα επιμέρους εξαρτήματα. Ορισμένα κρίσιμα τμήματα των καμερών είχαν κατασκευαστεί στην Κίνα, δημιουργώντας έναν απρόβλεπτο δίαυλο επικοινωνίας με υποδομές που βρίσκονταν εκτός του ελέγχου των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων.

Αλλεπάλληλα ρήγματα στην «ασπίδα» του ΝΑΤΟ: Η άλλοτε κραταιά Συμμαχία βλέπει τις ΗΠΑ να ξεμένουν από πυραύλους Patriot και βρετανικά drones να στέλνουν ευαίσθητες πληροφορίες στην Κίνα!

Drones σε χώρους όπου πραγματοποιούνταν απόρρητες συσκέψεις

Η σοβαρότητα της υπόθεσης έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν διαπιστώθηκε ότι τα συγκεκριμένα drones είχαν βρεθεί σε χώρους όπου πραγματοποιούνταν απόρρητες στρατιωτικές συσκέψεις.

Στους χώρους αυτούς συμμετείχαν υψηλόβαθμα στελέχη των ειδικών δυνάμεων, γεγονός που σημαίνει ότι οποιαδήποτε μη εξουσιοδοτημένη μετάδοση δεδομένων θα μπορούσε, θεωρητικά, να δημιουργήσει σοβαρό κίνδυνο για ευαίσθητες πληροφορίες.

Η τεχνική εξέταση του εξοπλισμού ήταν, επομένως, κρίσιμη για τον εντοπισμό του προβλήματος και την αποτροπή περαιτέρω κινδύνων.

Το ακόμη πιο ανησυχητικό στοιχείο: λειτουργούσαν ακόμη και όταν ήταν κλειστά

Το πλέον ανησυχητικό εύρημα, ωστόσο, αφορούσε τη συμπεριφορά των καμερών όταν τα ίδια τα drones βρίσκονταν εκτός λειτουργίας.

Οι κάμερες φέρονται να συνέχιζαν να καταγράφουν και να μεταδίδουν δεδομένα ακόμη και όταν τα μη επανδρωμένα σκάφη είχαν απενεργοποιηθεί.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Telegraph, η τεχνική ανάλυση έδειξε ότι οι κάμερες έστελναν σήματα σχετικά με την κατάσταση λειτουργίας του συστήματος σε συγκεκριμένη διεύθυνση IP στην Κίνα.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι υπήρξε εσκεμμένη κατασκοπευτική δραστηριότητα. Όπως σημειώνουν αναλυτές, θα μπορούσε θεωρητικά να πρόκειται για αυτοματοποιημένη τεχνική διαδικασία, μέσω της οποίας μεταδίδονται πληροφορίες συντήρησης ή λειτουργίας προς τον κατασκευαστή.

Για τις ένοπλες δυνάμεις, όμως, η διάκριση αυτή δεν αναιρεί το πρόβλημα. Όταν στρατιωτικός εξοπλισμός μεταδίδει χωρίς ρητή εξουσιοδότηση δεδομένα προς υποδομή που βρίσκεται σε ξένη χώρα, δημιουργείται ένα σοβαρό κενό ασφαλείας — ιδιαίτερα όταν η χώρα αυτή αποτελεί στρατηγικό ανταγωνιστή της Δύσης.

Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα εάν ληφθεί υπόψη ότι η Βρετανία σχεδίαζε να αξιοποιήσει τα συγκεκριμένα drones, τα οποία χρησιμοποιούνται από τον Μάρτιο, στην κρίσιμη επιχείρηση για τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Με άλλα λόγια, ένα σύστημα που προοριζόταν να ενισχύσει την ασφάλεια μιας από τις πλέον ευαίσθητες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη βρέθηκε να αντιμετωπίζει το ίδιο ένα σοβαρό ζήτημα τεχνολογικής ασφάλειας.

Η παγίδα της εξάρτησης από την κινεζική τεχνολογία

Η υπόθεση των βρετανικών drones δεν αποτελεί απλώς ένα μεμονωμένο τεχνικό περιστατικό. Φέρνει στην επιφάνεια ένα πολύ βαθύτερο και δυσκολότερο πρόβλημα για ολόκληρη τη Δύση: τον βαθμό στον οποίο οι αμυντικές της υποδομές εξακολουθούν να εξαρτώνται από κινεζικές εφοδιαστικές αλυσίδες.

Για δεκαετίες, δυτικές πολυεθνικές μετέφεραν σημαντικό μέρος της παραγωγής τους στην Κίνα, αναζητώντας χαμηλότερο εργατικό κόστος, φορολογικά κίνητρα και μικρότερο κόστος κατασκευής. Η διαδικασία αυτή μεταμόρφωσε την Κίνα στο «εργοστάσιο του πλανήτη».

Παράλληλα, όμως, η μαζική μεταφορά παραγωγικής δραστηριότητας δημιούργησε κάτι πολύ περισσότερο από οικονομική αλληλεξάρτηση. Έδωσε στο Πεκίνο τη δυνατότητα να προσελκύσει τεράστιες επενδύσεις, να οικοδομήσει εξαιρετικά προηγμένες βιομηχανικές και τεχνολογικές υποδομές και να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην παραγωγή κρίσιμων εξαρτημάτων για ολόκληρη την παγκόσμια αγορά.

Σήμερα, αυτή η πραγματικότητα αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους στρατηγικούς πονοκεφάλους της Ουάσιγκτον.

Η Κίνα θεωρείται ο σημαντικότερος μακροπρόθεσμος ανταγωνιστής των Ηνωμένων Πολιτειών και η εξάρτηση από κινεζικές εφοδιαστικές αλυσίδες αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Η ανησυχία γίνεται ακόμη πιο έντονη στην περίπτωση της Ταϊβάν. Το νησί φιλοξενεί ορισμένες από τις σημαντικότερες μονάδες παραγωγής μικροτσίπ παγκοσμίως —μια βιομηχανία κρίσιμη όχι μόνο για την παγκόσμια οικονομία αλλά και για τα σύγχρονα οπλικά συστήματα.

Η οποιαδήποτε σοβαρή διατάραξη αυτής της αλυσίδας εφοδιασμού θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις, από την παραγωγή ηλεκτρονικών συσκευών έως την κατασκευή προηγμένων πυραυλικών και αμυντικών συστημάτων.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ειρωνεία της υπόθεσης των βρετανικών drones.

Ακόμη και όταν ένα στρατιωτικό σύστημα σχεδιάζεται και εντάσσεται σε υπηρεσία από μια χώρα του ΝΑΤΟ, η πλήρης αποκοπή του από την κινεζική τεχνολογία μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη.

Το περιστατικό λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η τεχνολογική αυτονομία δεν εξασφαλίζεται απλώς με την αγορά ενός δυτικού οπλικού συστήματος. Απαιτεί έλεγχο ολόκληρης της εφοδιαστικής αλυσίδας —από το τελικό προϊόν μέχρι και το μικρότερο ηλεκτρονικό εξάρτημα που βρίσκεται στο εσωτερικό του.

Δύο κρίσεις, ένα κοινό πρόβλημα

Η εξάντληση των αμερικανικών αποθεμάτων Patriot και η υπόθεση των βρετανικών drones μοιάζουν εκ πρώτης όψεως με δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες.

Στην πραγματικότητα, όμως, φωτίζουν δύο όψεις του ίδιου προβλήματος.

Η πρώτη αφορά την ποσότητα και την αντοχή της δυτικής πολεμικής μηχανής: πόσο καιρό μπορούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους να υποστηρίζουν μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις χωρίς να εξαντλούν τα αποθέματά τους;

Η δεύτερη αφορά την τεχνολογική και βιομηχανική αυτονομία: πόσο πραγματικά ανεξάρτητο είναι ένα σύγχρονο δυτικό οπλικό σύστημα όταν ακόμη και τα επιμέρους εξαρτήματά του μπορεί να προέρχονται από μια χώρα που θεωρείται στρατηγικός ανταγωνιστής;

Το κοινό συμπέρασμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Η δυτική άμυνα δεν κρίνεται πλέον μόνο στο πεδίο της μάχης. Κρίνεται στα εργοστάσια, στις εφοδιαστικές αλυσίδες, στα αποθέματα πυραύλων, στους μικροεπεξεργαστές και στις αόρατες ψηφιακές συνδέσεις που μπορούν να μετατρέψουν ένα φαινομενικά ασφαλές σύστημα σε πιθανό δίαυλο διαρροής πληροφοριών.

Και όσο η Ουάσιγκτον προσπαθεί να αναπληρώσει τα πυραυλικά της αποθέματα, ενώ το Λονδίνο καλείται να ελέγξει εξονυχιστικά την προέλευση ακόμη και των μικρότερων εξαρτημάτων των στρατιωτικών του συστημάτων, ένα πράγμα γίνεται ολοένα σαφέστερο:

η στρατηγική αυτονομία της Δύσης αποδεικνύεται πολύ πιο εύθραυστη απ’ όσο υποδηλώνει η εικόνα της στρατιωτικής της ισχύος.

Περισσότερα Νέα
↑
Exit mobile version