“Χείμαρρος” ο Αντώνης Σαμαράς: Κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως πηγή πολιτικού χάους, μιλά για ηθική και εθνική παρακμή και στέλνει μήνυμα ότι «η πατρίδα κινδυνεύει»! – Θα προχωρήσει στην ίδρυση νέου πολιτικού φορέα ο πρώην Πρωθυπουργός; – Όλα όσα είπε ο Μεσσήνιος πολιτικός στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης BEST από την Καλαμάτα

Με λόγο αιχμηρό, φορτισμένο και βαθιά πολιτικό, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εξαπέλυσε μια από τις σκληρότερες επιθέσεις που έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια κατά της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης BEST από την Καλαμάτα, ο Μεσσήνιος πολιτικός δεν μάσησε τα λόγια του, περιγράφοντας μια χώρα που –όπως είπε– διολισθαίνει συνειδητά στην πολιτική απορρύθμιση.

Κατά τον Αντώνη Σαμαρά, το πραγματικό χάος δεν είναι ένα αφηρημένο σενάριο φόβου, αλλά έχει ονοματεπώνυμο. Υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός έχει καλλιεργήσει εσκεμμένα συνθήκες πολιτικής αστάθειας και θεσμικής αποσύνθεσης, προβάλλοντας το δίλημμα «ή εγώ ή το χάος», με στόχο –όπως υπονόησε– να οδηγήσει τους πολίτες στην απογοήτευση και τελικά στην αποχή από τις εκλογές, ώστε να διαπραγματευτεί ευνοϊκότερα το πολιτικό του μέλλον.

Ο πρώην πρωθυπουργός έκανε λόγο για διάχυτη αίσθηση αδικίας στην κοινωνία, για κατάχρηση εξουσίας και για μια κυβέρνηση που –όπως είπε– έχει παραδοθεί στην αλαζονεία. Στάθηκε ιδιαίτερα στη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, κατηγορώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι την άνοιξε όχι με πνεύμα συναίνεσης, αλλά με καθαρά επικοινωνιακούς και διχαστικούς όρους.

Παράλληλα, μίλησε για την ανάγκη μιας «νέας αρχής», ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει ερήμην της κοινωνίας. Τόνισε ότι η πραγματική αναγέννηση της χώρας προϋποθέτει κόπο, θυσίες και συνθέσεις, όχι τεχνητούς διαχωρισμούς, και κάλεσε σε επιστροφή στις θεμελιώδεις αξίες που –κατά τη γνώμη του– έχουν εγκαταλειφθεί.

Σε ό,τι αφορά τα σενάρια περί ίδρυσης νέου κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς δεν άνοιξε πλήρως τα χαρτιά του, αλλά άφησε σαφείς υπαινιγμούς. Με τη φράση «το σίγουρο είναι ότι τα σταθμίζω», έδειξε πως τίποτα δεν είναι εκτός τραπεζιού. Συγκινημένος, αναφέρθηκε και στο προσωπικό του πένθος, μιλώντας για την απώλεια της κόρης του Λένας, λέγοντας πως ο πόνος είναι καθημερινός, αλλά ξεκαθάρισε: «Μην ανησυχείτε για μένα. Εδώ είμαι. Για την πατρίδα να ανησυχείτε».

Ιδιαίτερα σκληρός υπήρξε και στα εθνικά θέματα. Ασκώντας κριτική στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών, αναρωτήθηκε αν είναι λογικό να αμφισβητούνται στην πράξη η εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και την ίδια στιγμή να καλλιεργείται η ρητορική των «ήρεμων νερών». Συντάχθηκε πλήρως με τις πρόσφατες τοποθετήσεις του Κώστα Καραμανλή και χαρακτήρισε τη σημερινή διπλωματική στάση ως ένα είδος «διπλωματικού savoir vivre», θέτοντας το ερώτημα τι μπορεί να συζητήσει κανείς με κάποιον που έχει ήδη μπει στην αυλή σου και ζητά να τη μοιραστείτε.

Στο εσωτερικό μέτωπο, περιέγραψε μια κοινωνία ασφυκτικά πιεσμένη: ακρίβεια χωρίς έλεγχο, στέγη απλησίαστη, εκπαιδευτικοί και γιατροί που αδυνατούν να βρουν σπίτι για να ζήσουν. Με αφορμή τη δήλωση της βουλεύτριας της ΝΔ Χριστίνας Αλεξοπούλου ότι «το τζάμπα πέθανε», ο Αντώνης Σαμαράς σχολίασε δηκτικά πως αυτό που πραγματικά έχει πεθάνει είναι η λαϊκή ψυχή της παράταξης, κάνοντας λόγο για βαθιά ψυχική ρήξη μεταξύ της βάσης της Νέας Δημοκρατίας και του σημερινού κόμματος.

Δεν παρέλειψε να ταχθεί κατά της συμφωνίας Mercosur, να σχολιάσει ειρωνικά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ λέγοντας ότι «γελάει όλη η Ελλάδα και όλη η Ευρώπη», ενώ για την οικονομική πολιτική σημείωσε πως αυτό που εφαρμόζεται δεν είναι ένας λαϊκός καπιταλισμός, αλλά ένας σκληρός νεοφιλελευθερισμός προς όφελος ελάχιστων. Παράλληλα, καυτηρίασε τα «ρεκόρ» της κυβέρνησης σε αριθμό υπουργών, διαφήμιση του επιτελικού κράτους και αυτοθαυμασμό, υπογραμμίζοντας ότι η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλα τέτοια ρεκόρ.

Κλείνοντας, αναφέρθηκε και στην πρωτοβουλία της Μαρίας Καρυστιανού για ίδρυση κόμματος, διευκρινίζοντας πως αυτό που τους συνδέει δεν είναι πολιτικό, αλλά ανθρώπινο: ο κοινός πόνος της απώλειας. Μια φράση που ήρθε να υπογραμμίσει ότι, πίσω από τη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση, υπάρχει και μια βαθιά προσωπική διάσταση.