Ειρήνη Μουρτζούκου: Οι…αστοχίες και οι εγκληματικές παραλείψεις των ιατροδικαστικών εκθέσεων- Τι συμβαίνει με τους ιατροδικαστές στην Πάτρα;

Η φρικιαστική ομολογία της 25χρονης Ειρήνης Μουρτζούκου, που παραδέχτηκε τη δολοφονία δύο βρεφών της, της ανήλικης αδελφής της και του παιδιού φίλης της, επαναφέρει με οδυνηρό τρόπο στο προσκήνιο τις μεγάλες ευθύνες των ιατροδικαστών της Πάτρας.

Ειρήνη Μουρτζούκου: Οι…αστοχίες και οι εγκληματικές παραλείψεις των ιατροδικαστικών εκθέσεων- Τι συμβαίνει με τους ιατροδικαστές στην Πάτρα;

Ακόμη και για ένα πέμπτο βρέφος – το παιδί άλλης φίλης της – διεξάγεται έρευνα, αφού και αυτό πέθανε μυστηριωδώς στα χέρια της Μουρτζούκου. Ο θάνατος του μικρού Παναγιώτη υπήρξε η θρυαλλίδα που αποκάλυψε τη σκοτεινή αυτή υπόθεση.

Το στοιχείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία – αλλά και δίκαιη αγανάκτηση – είναι η επαναλαμβανόμενη αποτυχία των ιατροδικαστών να εντοπίσουν τα σαφή, όπως αποδείχθηκε, ίχνη εγκληματικής ενέργειας. Όπως συνέβη και στην υπόθεση της Πισπιρίγκου, οι πρώτες ιατροδικαστικές εκθέσεις έκαναν λόγο για «παθολογικά αίτια», αποτυγχάνοντας να σταθούν στο ύψος της σοβαρότητας που απαιτεί μια τέτοια διερεύνηση. Είναι δε ενδεικτικό ότι χρειάστηκαν νέες εξετάσεις και ανακρίσεις για να αποκαλυφθεί το προφανές.

Ανεξάρτητοι ιατροδικαστές είχαν ήδη εκφράσει σοβαρές αντιρρήσεις για τα αρχικά πορίσματα. Ο Δημήτρης Γαλεντέρης, τεχνικός σύμβουλος οικογενειών των θυμάτων, έχει μιλήσει δημόσια για ασυγχώρητα σφάλματα. Σε συνεντεύξεις του επεσήμανε πως οι εκθέσεις που απέδιδαν τον θάνατο σε «διάμεση πνευμονία» ή άλλα ασαφή παθολογικά αίτια δεν αντέχουν σε σοβαρό έλεγχο. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα ευρήματα υποξίας ήταν τόσο χαρακτηριστικά που οποιοσδήποτε επαγγελματίας θα έπρεπε να τα αναγνωρίσει ως σημάδια ασφυξίας.

Δεν είναι μόνο η ιατρική ανεπάρκεια που προκαλεί απορίες, αλλά και η απουσία στοιχειώδους ευαισθησίας και υπευθυνότητας. Όταν ένα βρέφος επτά μηνών πεθαίνει σε συνθήκες που δεν εξηγούνται πειστικά, δεν αρκεί η επίκληση μιας σπάνιας «διάμεσης πνευμονίας» χωρίς διεξοδική τεκμηρίωση. Η επιπολαιότητα αυτή δεν είναι απλώς αδικαιολόγητη – είναι επικίνδυνη.

Ο κ. Γαλεντέρης υπενθυμίζει πως σε αντίστοιχες περιπτώσεις διεθνώς, τέτοιοι θάνατοι διερευνώνται εξονυχιστικά, ιδίως όταν αυξάνονται σε αριθμό. Στην Ελλάδα, αντίθετα, φαίνεται πως χρειάζεται μια σειρά αποκαλύψεων και δημόσιες πιέσεις για να κινητοποιηθούν οι αρχές.

Ειρήνη Μουρτζούκου: Οι…αστοχίες και οι εγκληματικές παραλείψεις των ιατροδικαστικών εκθέσεων- Τι συμβαίνει με τους ιατροδικαστές στην Πάτρα;

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην περίπτωση Μουρτζούκου ενεπλάκησαν τρεις διαφορετικοί ιατροδικαστές, κανείς εκ των οποίων δεν εντόπισε τα στοιχεία υποξίας που οι ειδικοί της Ελληνικής Αστυνομίας εντόπισαν αμέσως στην επανεξέταση. Σε τουλάχιστον τρία περιστατικά – ανάμεσά τους και η πρώτη δολοφονία, της ανήλικης αδελφής της Μουρτζούκου – ο ίδιος ιατροδικαστής της Πάτρας απέδωσε τον θάνατο σε παθολογικά αίτια, παραβλέποντας τα πραγματικά δεδομένα.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο. Θυμίζουμε πως μετά την καταδίκη της Ρούλας Πισπιρίγκου για τη δολοφονία των τριών παιδιών της, αποκαλύφθηκε ότι οι αρχικές εκθέσεις των κρατικών ιατροδικαστών υποστήριζαν επίμονα παθολογικά αίτια θανάτου. Το αποτέλεσμα ήταν να δοθεί στην κατηγορούμενη χρόνος και έδαφος για να αποκρύψει τα εγκλήματά της. Ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε διατάξει την αναστολή καθηκόντων για τους εμπλεκόμενους ιατροδικαστές.

Η εισαγγελική αρχή, στην αγόρευσή της στην υπόθεση Πισπιρίγκου, δεν μάσησε τα λόγια της: έκανε λόγο για «ιατροδικαστές που δεν έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους» και για επιπολαιότητα που επέτρεψε τη συγκάλυψη εγκλημάτων. Επισήμανε εμμονές, συντεχνιακές αλληλοκαλύψεις και μια αδικαιολόγητη άρνηση παραδοχής λάθους, ακόμα κι όταν τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα.

Η υπόθεση Μουρτζούκου αποδεικνύει δυστυχώς ότι δεν ήταν μια μεμονωμένη αποτυχία. Η επανάληψη του ίδιου μοτίβου λάθους εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα για τη λειτουργία και την αξιοπιστία της ιατροδικαστικής υπηρεσίας στην Πάτρα. Η απαίτηση να «ανοίξουν οι φάκελοι και άλλων βρεφών» δεν είναι υπερβολική· είναι το ελάχιστο που οφείλει η πολιτεία για να αποκαταστήσει το κύρος της Δικαιοσύνης και να προστατεύσει τη ζωή ανυπεράσπιστων παιδιών.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι μόνο τα φονικά χέρια ενός δολοφόνου, αλλά και η ανικανότητα ή απροθυμία μιας ολόκληρης κρατικής υπηρεσίας να τον σταματήσει εγκαίρως.