Ελληνοτουρκικά: Τι θα «δώσει» ο Μητσοτάκης στον Ερντογάν για να «πάρει» την άρση του “Casus Belli”;- Οι χαμηλές διπλωματικές «πτήσεις» στην Άγκυρα και τα «φάουλ» του Έλληνα πρωθυπουργού με Αττατούρκ και Παλαστινιακό

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα δεν περιορίστηκε σε μια τυπική διπλωματική συνάντηση κορυφής.

Ελληνοτουρκικά: Τι θα «δώσει» ο Μητσοτάκης στον Ερντογάν για να «πάρει» την άρση του “Casus Belli”;- Οι χαμηλές διπλωματικές «πτήσεις» στην Άγκυρα και τα «φάουλ» του Έλληνα πρωθυπουργού με Αττατούρκ και Παλαστινιακό

Άφησε πίσω της «θετικά» μηνύματα, συμβολισμούς με ιδιαίτερο βάρος και ανοιχτά ερωτήματα που αγγίζουν τον πυρήνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το κεντρικό συμπέρασμα που επιχειρήθηκε να προβληθεί είναι πως «συμφωνούμε ότι διαφωνούμε» στα μείζονα ζητήματα, ενώ μπορούμε να συμπλεύσουμε σε πεδία χαμηλής πολιτικής. Ωστόσο, πίσω από τη διατύπωση αυτή, η πραγματικότητα φαίνεται πιο σύνθετη.

Η υποδοχή του Έλληνα Πρωθυπουργού από τον Τούρκο Υπουργό Τουρισμού —και όχι από τον ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν— στο αεροδρόμιο της Άγκυρας, ερμηνεύτηκε ως σαφής ένδειξη υποβάθμισης του επισκέπτη. Το μικρού μεγέθους στρατιωτικό άγημα, επιπέδου ομάδας και όχι λόχου όπως συνηθίζεται σε αντίστοιχες επισκέψεις αρχηγών κυβερνήσεων, ενίσχυσε την εικόνα αυτή.

Στο Προεδρικό Μέγαρο, το μπλε χαλί —σύμβολο με οθωμανικές αναφορές αλλά και έμμεση παραπομπή στη «Γαλάζια Πατρίδα»— δεν πέρασε απαρατήρητο. Σε μια διπλωματία όπου οι λεπτομέρειες συχνά μιλούν δυνατότερα από τις δηλώσεις, τέτοιοι συμβολισμοί αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Παράλληλα, τουρκικοί κύκλοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν τον ΥΠΑΜ Νίκο Δένδια ως «ακραίο» ή «αδιάλλακτο», επιχειρώντας μια έμμεση απομόνωσή του από τον κυβερνητικό κορμό. Πρόκειται για μια γνωστή τακτική διαχωρισμού ρόλων, με στόχο τη δημιουργία εσωτερικών τριβών στην ελληνική πλευρά.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με την υπογραφή επτά συμφωνιών και μνημονίων συνεργασίας:

• Ενίσχυση διμερούς συνεργασίας

• Επενδύσεις και επιχειρηματικότητα

• Αθλητισμός

• Κοινωνική ασφάλιση

• Παιδεία

• Μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας

• Πολιτική προστασία

Επιπλέον, τέθηκαν στο τραπέζι ζητήματα όπως η ακτοπλοϊκή σύνδεση Θεσσαλονίκης–Σμύρνης, η αύξηση του διμερούς εμπορίου και η συνεργασία στον ΟΣΕΠ.

Όλα τα παραπάνω κινούνται στη σφαίρα της «χαμηλής πολιτικής» — πεδία όπου μπορεί να οικοδομηθεί ένα θετικό κλίμα χωρίς να αγγίζονται οι δομικές διαφορές σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και Κυπριακό.

Η αναφορά στον Ατατούρκ: Συμφιλίωση ή ιστορικό ολίσθημα;

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του Πρωθυπουργού στον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, στο πλαίσιο της επίκλησης της ιστορικής προσέγγισης Βενιζέλου–Ατατούρκ της δεκαετίας του 1930.

Η κίνηση ερμηνεύτηκε ως προσπάθεια να προβληθεί ένα πρότυπο ειρηνικής συνύπαρξης και ρεαλισμού. Ωστόσο, για ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης, ο Ατατούρκ συνδέεται με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Ανατολής.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν μια τέτοια αναφορά υπηρετεί πράγματι την εθνική στρατηγική ή αν δημιουργεί περιττές εσωτερικές εντάσεις, ιδίως όταν δεν συνοδεύεται από σαφείς τουρκικές υποχωρήσεις σε κρίσιμα ζητήματα.

Το Casus Belli: Άρση υπό ποιους όρους;

Η πιο ουσιαστική παρέμβαση του Πρωθυπουργού αφορούσε την ανάγκη άρσης της απειλής πολέμου (Casus Belli) που έχει διακηρύξει η Τουρκία από το 1995, σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια — δικαίωμα που απορρέει από το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η φράση «Αν όχι τώρα, τότε πότε;» αποτυπώνει μια πρόθεση αποφόρτισης. Όμως, η ουσία βρίσκεται αλλού:

• Ποιο αντάλλαγμα θα απαιτήσει η Άγκυρα;

• Υπάρχουν εγγυήσεις ότι μια μελλοντική τουρκική ηγεσία δεν θα επαναφέρει την απειλή;

• Συνδέεται η άρση του Casus Belli με πιθανή διαφοροποίηση του εύρους χωρικών υδάτων ανά περιοχή στο Αιγαίο;

Ελληνοτουρκικά: Τι θα «δώσει» ο Μητσοτάκης στον Ερντογάν για να «πάρει» την άρση του “Casus Belli”;- Οι χαμηλές διπλωματικές «πτήσεις» στην Άγκυρα και τα «φάουλ» του Έλληνα πρωθυπουργού με Αττατούρκ και Παλαστινιακό

Οι παλαιότερες συζητήσεις περί «μωσαϊκού» ναυτικών μιλίων (12, 10, 9, 6 ν.μ. αναλόγως περιοχής) επανέρχονται ως σενάριο. Εάν μια τέτοια φόρμουλα προωθείται, τότε η άρση της απειλής πολέμου ίσως αποτελέσει το πολιτικό «περιτύλιγμα» μιας ευρύτερης διευθέτησης.

Η αναφορά στο Παλαιστινιακό και οι ισορροπίες με το Ισραήλ

Η δημόσια τοποθέτηση υπέρ της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους —με προϋπόθεση τον αφοπλισμό της Χαμάς— επαναβεβαιώνει τη διαχρονική ελληνική θέση υπέρ της λύσης δύο κρατών.

Ωστόσο, σε μια περίοδο στενής στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ, κάθε διατύπωση αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Η Άγκυρα επιδιώκει διαρκώς να διαρρήξει το τρίγωνο Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και να επανεμφανιστεί ως ρυθμιστής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το κατά πόσο η ελληνική τοποθέτηση επηρεάζει αυτή την ισορροπία μένει να αποδειχθεί.

ΝΑΤΟ, Τραμπ και ενεργειακά τετελεσμένα

Η προγραμματισμένη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (Ιούλιος 2026) και η πιθανή παρουσία του Ντόναλντ Τραμπ δημιουργούν ένα νέο γεωπολιτικό πλαίσιο.

Την ίδια περίοδο, αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί όπως η EXXON MOBIL και η CHEVRON αναμένεται να έχουν αποσαφηνίσει τις ζώνες δραστηριοποίησής τους σε Ελλάδα και Τουρκία.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι σαφές:

• Τι θα συμβεί εάν έρευνες πραγματοποιηθούν σε θαλάσσιες περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί τμήμα της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ της;

• Υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας τετελεσμένων υπό αμερικανική «εποπτεία», με στόχο μια επιβεβλημένη οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών;

Η μη υπογραφή του Δικαίου της Θάλασσας από ΗΠΑ και Τουρκία περιπλέκει περαιτέρω το τοπίο.

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα παρήγαγε θετικές εικόνες συνεργασίας σε δευτερεύοντα πεδία, αλλά άφησε ανοιχτά κρίσιμα στρατηγικά ζητήματα.

Η ουσία δεν βρίσκεται στα μνημόνια χαμηλής πολιτικής, αλλά στο εάν και με ποιους όρους μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αποκλιμάκωση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διότι τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν «συμφωνούμε ότι διαφωνούμε», αλλά αν οι διαφωνίες αυτές οδηγούν σε σταθερότητα ή σε μια νέα, πιο σύνθετη φάση διαπραγμάτευσης με αβέβαιη κατάληξη.