Έρχονται ραγδαίες εξελίξεις στη Μόσχα; – Το Κρεμλίνο κοιτάζει ήδη την «επόμενη μέρα» – Ποιός θα είναι ο εκλεκτός διάδοχος του Πούτιν – Η αθόρυβη αναδιάταξη της Ρωσικής εξουσίας που μπορεί να αλλάξει τη χώρα

Την ώρα που ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται και η διεθνής προσοχή παραμένει στραμμένη στις εξελίξεις στο μέτωπο, στο εσωτερικό της Ρωσίας φαίνεται να εξελίσσεται ένα διαφορετικό και πολύ πιο αθόρυβο παιχνίδι: η προετοιμασία για την εποχή που θα ακολουθήσει τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Μόσχα δεν φαίνεται να προσανατολίζεται στην επιλογή ενός και μόνο προσώπου ως «διαδόχου». Αντίθετα, διαμορφώνεται ένα μοντέλο στο οποίο η εξουσία και η καθημερινή διακυβέρνηση κατανέμονται σε ισχυρούς θεσμούς και μια νέα γενιά τεχνοκρατών.

Η ΡΩΣΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΧΩΡΙΣ «ΔΕΛΦΙΝΟ»

Η εξέλιξη αυτή διαφοροποιεί σημαντικά την εικόνα που θα περίμενε κανείς από ένα σύστημα στο οποίο η πολιτική ισχύς έχει συγκεντρωθεί για χρόνια γύρω από ένα πρόσωπο.

Αντί να εμφανίζεται ένας ξεκάθαρος υποψήφιος που θα προορίζεται να πάρει τη θέση του Πούτιν, το μοντέλο που περιγράφεται βασίζεται σε περισσότερα κέντρα επιρροής.

Η στρατηγική κατεύθυνση παραμένει στην κορυφή, ενώ η λειτουργία του κράτους μεταφέρεται σταδιακά σε θεσμούς, διοικητικούς μηχανισμούς και στελέχη που έχουν αναδειχθεί μέσα από το ίδιο το σύστημα.

ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΚΤΑ ΝΕΟ ΒΑΡΟΣ

Σημαντικό κομμάτι αυτής της αρχιτεκτονικής αποτελεί το Κρατικό Συμβούλιο.

Το συγκεκριμένο όργανο, που παραδοσιακά είχε κυρίως συμβουλευτικό ρόλο, εμφανίζεται πλέον να αποκτά μεγαλύτερη σημασία στον συντονισμό μεγάλων κρατικών προγραμμάτων και των περιφερειών.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Αλεξέι Ντιούμιν, ο οποίος έχει αναλάβει τη γραμματεία του Συμβουλίου. Ο ρόλος του παρουσιάζεται περισσότερο ως κεντρικός διαχειριστικός και συντονιστικός παρά ως άμεση προετοιμασία για την προεδρία.

Η «ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ» ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ

Παράλληλα, στο ρωσικό κρατικό μηχανισμό αναδεικνύονται νεότερα στελέχη που έχουν αποκτήσει σημαντικές θέσεις.

Μεταξύ αυτών αναφέρονται ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ντμίτρι Πατρούσεφ, ο επικεφαλής του Ελεγκτικού Συνεδρίου Μπορίς Κοβαλτσούκ και ο πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν.

Πρόκειται για μια γενιά αξιωματούχων που έχει ήδη αποκτήσει εμπειρία στη διαχείριση της οικονομίας, της κρατικής διοίκησης και των μηχανισμών εξουσίας.

Η σημασία τους δεν βρίσκεται απαραίτητα στο ερώτημα ποιος θα γίνει πρόεδρος, αλλά στο κατά πόσο μπορούν συλλογικά να εξασφαλίσουν τη συνέχεια του συστήματος.

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΔΟΧΗ

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα σε αυτή τη διαδικασία.

Η ρωσική οικονομία έχει προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον κυρώσεων και αυξημένων στρατιωτικών δαπανών, ενώ η κρατική μηχανή έχει αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο στη λειτουργία της οικονομίας.

Έτσι, η μετάβαση εξουσίας δεν αφορά μόνο το ποιος θα καθίσει στο Κρεμλίνο. Αφορά και το αν ολόκληρο το σύστημα που οικοδομήθηκε τα τελευταία χρόνια θα συνεχίσει να λειτουργεί με την ίδια κατεύθυνση.

ΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΕΝΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Το σημαντικότερο στοιχείο του σεναρίου είναι ίσως ακριβώς αυτό: η προσπάθεια να αποφευχθεί ένα απότομο κενό εξουσίας.

Η σταδιακή ενίσχυση θεσμών και στελεχών δημιουργεί ένα δίκτυο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μηχανισμός συνέχειας όταν έρθει η στιγμή της μετάβασης.

Το δημοσίευμα εκτιμά ότι μια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί είτε με τη λήξη της σημερινής προεδρικής θητείας το 2030 είτε αργότερα, και να οδηγήσει σε μεταβίβαση της εξουσίας προς μια νέα γενιά στελεχών χωρίς απότομη ανατροπή της υφιστάμενης πορείας.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ;

Η Ρωσία βρίσκεται μπροστά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα των επόμενων ετών.

Δεν είναι μόνο το πρόσωπο που θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Πούτιν. Είναι κυρίως το αν η χώρα θα παραμείνει στο ίδιο στρατηγικό μονοπάτι ή αν μια αλλαγή ηγεσίας θα μπορούσε να φέρει διαφορετικές ισορροπίες στο εσωτερικό και στην εξωτερική πολιτική.

Η εικόνα που παρουσιάζεται δείχνει ότι η Μόσχα φαίνεται να προετοιμάζεται όχι για μια ξαφνική αλλαγή, αλλά για μια ελεγχόμενη μετάβαση, στην οποία κανένα πρόσωπο δεν θα χρειάζεται να συγκεντρώσει από μόνο του όλη την εξουσία.

Το πραγματικό θρίλερ, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος θα έρθει μετά τον Πούτιν. Είναι αν το σύστημα που δημιούργησε θα μπορέσει να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς τον ίδιο στο τιμόνι.