Express Scopelitis: Η εμπειρία με το θρυλικό καράβι των Μικρών Κυκλάδων

Η όλη διαδικασία έχει κάτι χαρούμενο, αποπνέει μία ανακούφιση, μία ικανοποίηση, ένα «δέσιμο» με αυτήν την πολύτιμη καθημερινή διαδικασία. Οι εργαζόμενοι του πλοίου λειτουργούν αστραπιαία, σχεδόν αυτόματα, ελέγχοντας τα πάντα να γίνουν σωστά και με ασφάλεια. Φορώντας τα, θρυλικά πια, μπλουζάκια με το λογότυπο της εταιρείας επάνω τους, ξεχωρίζουν εύκολα μέσα στο πολύχρωμο λεφούσι. Τα μπλουζάκια αυτά πωλούνται ως σουβενίρ στο ρουστίκ μπαρ στο εσωτερικό σαλόνι, κρεμασμένα σε κρεμάστρες, λικνιζόμενα και αυτά με τη χορευτική κίνηση του πλοίου καθώς φεύγουμε πια από την προστασία της Νάξου στα βόρεια και μπαίνοντας με βόρεια – βορειοανατολική πορεία στο ανοιχτό πέλαγος με προορισμό τη Δονούσα.

Εδώ κουνάει. Από λίγο, στις καλές θάλασσες, με μόνο αρνητικό το λίγο σπρέι αλατόνερου σε κάθε σκαμπανέβασμα της πλώρης, μέχρι πολύ, σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση για άνθρωπο άπειρο σε τέτοιου είδους ταξίδια. Μιλώντας με τον Δημήτρη Σκοπελίτη, τον ιδιοκτήτη και καπετάνιο, εγγονό του ιδρυτή και γιο του Γιάννη Σκοπελίτη, μου εξηγεί, καθώς κρατιέμαι και με τα δύο χέρια από σταθερά σημεία στη γέφυρα, πως τα δρομολόγια πραγματοποιούνται πάση θυσία παρά τις αντίξοες συνθήκες, ιδιαίτερα το χειμώνα. Και αν υπάρξει κάποιες λίγες φορές απαγορευτικό απόπλου, αυτό δεν κρατά περισσότερο από 2-3 ημέρες στη χειρότερη περίπτωση.