Η 13χρονη κόρη του Κιμ Γιονγκ Ουν στο επίκεντρο της προπαγάνδας: Η κρυφή ταυτότητά της, οι πολυσυζητημένες εμφανίσεις της και τα μηνύματα διαδοχής της Πιονγιάνγκ

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κρατήσει κανείς είναι ότι η βορειοκορεατική πλευρά εξακολουθεί να μην τη «βαφτίζει» δημόσια. Στην προπαγάνδα εμφανίζεται σταθερά δίπλα στον πατέρα της, τον απόλυτο ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν, όμως τα κρατικά μέσα αποφεύγουν να δημοσιεύσουν το όνομά της και επιλέγουν περιγραφές που λειτουργούν σαν τίτλοι κύρους.

Αυτό το κενό το καλύπτουν, εδώ και χρόνια, εκτιμήσεις νοτιοκορεατικών υπηρεσιών, διπλωματικές πληροφορίες, αναλύσεις ειδικών και ένα παλιό «παράθυρο» από το 2013 που, για τη Βόρεια Κορέα, θεωρείται σχεδόν εξωπραγματικό.

Τι ξέρουμε με σχετική βεβαιότητα

Η κόρη που βλέπουμε στις φωτογραφίες του κρατικού πρακτορείου KCNA από τον Νοέμβριο του 2022 και μετά θεωρείται από τη Νοτιοκορεατική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ως παιδί του Κιμ Γιονγκ Ουν, με ηλικία που σήμερα τοποθετείται γύρω στα 13. Η ίδια υπηρεσία είχε εκτιμήσει το 2023 ότι ήταν περίπου 10 ετών, κάτι που «δένει» χρονικά με τη σημερινή ηλικιακή εκτίμηση.

Το όνομα «Κιμ Τζου-ε» είναι αυτό που κυκλοφορεί διεθνώς, επειδή ο Ντένις Ρόντμαν είχε πει το 2013 ότι κράτησε «την κόρη» του Κιμ και ανέφερε το συγκεκριμένο όνομα. Η ίδια η βορειοκορεατική πλευρά δεν το έχει επιβεβαιώσει δημόσια, ενώ και οι νοτιοκορεατικές αρχές μιλούν προσεκτικά, χρησιμοποιώντας διατυπώσεις του τύπου «πιστεύεται ότι ονομάζεται».

Σε επίπεδο οικογενειακής εικόνας, η NIS έχει πει σε διάφορες φάσεις ότι ο Κιμ πιθανότατα έχει τρία παιδιά, με ένα μεγαλύτερο παιδί που συχνά περιγράφεται ως «γιος» σε νοτιοκορεατικές αναφορές, και ένα μικρότερο τρίτο παιδί με άγνωστο φύλο. Αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο η 13χρονη να μην είναι το μεγαλύτερο παιδί, άρα η δημόσια ανάδειξή της να υπηρετεί περισσότερους από έναν στόχους.

Η στιγμή που από «αόρατη» έγινε κεντρικό πρόσωπο

Η πρώτη δημόσια εμφάνιση έγινε τον Νοέμβριο του 2022, σε ένα από τα πιο «βαριά» σκηνικά που μπορεί να επιλέξει η Πιονγιάνγκ: επιθεώρηση δοκιμής διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου. Δεν ήταν οικογενειακή έξοδος, ήταν μήνυμα. Από εκεί και μετά, η παρουσία της κλιμακώνεται με τρόπο που μοιάζει με σταδιακή οικοδόμηση ρόλου: εμφανίσεις σε δοκιμές όπλων, στρατιωτικές τελετές, επιθεωρήσεις, αλλά και σε πιο «κρατικές» στιγμές που λειτουργούν ως συμβολικό πιστοποιητικό ένταξης στη δυναστεία.

Το Reuters είχε καταγράψει ήδη από τις αρχές του 2023 ότι τα κρατικά μέσα τη χαρακτήριζαν ως «αγαπημένο παιδί» ή «σεβαστό παιδί», χωρίς ποτέ να την κατονομάζουν, κάτι που δείχνει ότι η γλώσσα της προπαγάνδας δουλεύει εδώ σαν υποκατάστατο ταυτότητας.

Η γλώσσα της προπαγάνδας και το γιατί μετράει

Στη Βόρεια Κορέα οι λέξεις δεν είναι διακοσμητικές. Το πώς αποκαλεί η KCNA ένα πρόσωπο, πότε το αναβαθμίζει, πότε το τοποθετεί δίπλα στον ηγέτη στις λεζάντες και στη σειρά παρουσίασης, είναι μέρος της πολιτικής. Αναλύσεις του 38 North έχουν δείξει ότι η κρατική γλώσσα πέρασε από το «αγαπημένη κόρη» σε μια πιο «κρατική» και τιμητική φόρμουλα «σεβαστή κόρη», ενώ σε διαφορετικές στιγμές τα κρατικά μέσα εναλλάσσουν τις διατυπώσεις, σαν να δοκιμάζουν την ένταση της ανάδειξης. Σε πιο «τεχνικές» μελέτες για τη δυναστεία, όπως εκείνες που παρακολουθούν με εμμονή τη σειρά αναφορών και τη θέση της σε πρωτόκολλα, επισημαίνεται ότι από το 2024 και μετά η κάλυψη δείχνει τάσεις «ιεράρχησης» της παρουσίας της, πριν από άλλους αξιωματούχους σε κρατικές αναφορές, κάτι που σε ένα τόσο πρωτοκολλικό σύστημα έχει ξεχωριστό βάρος.

Γιατί την δείχνει δίπλα σε πυραύλους

Αν η Πιονγιάνγκ ήθελε απλώς να δείξει «οικογένεια», θα το έκανε με πιο ασφαλή σκηνικά. Το ότι η 13χρονη εμφανίζεται επανειλημμένα δίπλα σε οπλικά προγράμματα, σε επιθεωρήσεις και σε στρατιωτικά γεγονότα, χτίζει ένα συγκεκριμένο αφήγημα: το πυρηνικό και στρατιωτικό πρόγραμμα παρουσιάζεται ως κληρονομιά που προστατεύει «τις επόμενες γενιές». Αυτό ακριβώς είχε περιγράψει η νοτιοκορεατική υπηρεσία πληροφοριών όταν αξιολογούσε τις πρώτες εμφανίσεις της ως μήνυμα «παράτασης» της οικογενειακής διακυβέρνησης και ως συμβολικό πλαίσιο για τη στρατηγική ασφάλειας του καθεστώτος.

Αυτή η επιλογή, πρακτικά, δένει την προσωπική συνέχεια της δυναστείας με τη συνέχιση της αποτροπής. Στη λογική της Πιονγιάνγκ, όποιος αμφισβητεί τα όπλα, αμφισβητεί το μέλλον της οικογένειας.

Το 2025 ως «διπλωματικό βάπτισμα» και το 2026 ως επιτάχυνση

Το 2025 καταγράφηκε ένα ακόμη πιο σπάνιο γεγονός: διεθνείς αναφορές και ρεπορτάζ του Reuters περιέγραψαν την παρουσία της σε ταξίδι του Κιμ στο Πεκίνο, στο πλαίσιο της κινεζικής στρατιωτικής παρέλασης για την επέτειο του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ ακολούθησε και συνάντηση του Κιμ με τον Σι Τζινπίνγκ. Το να εμφανίζεται ένα παιδί του ηγέτη σε τέτοιο περιβάλλον δεν είναι «οικογενειακή λεπτομέρεια», είναι σήμα προς συμμάχους και ελίτ ότι το καθεστώς σκέφτεται σε ορίζοντα γενεών.

Το 2026, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο φορτισμένη. Σύμφωνα με το AP, η 13χρονη πήγε μαζί με τους γονείς της στην Κουμσουσάν, το μαυσωλείο που λειτουργεί ως ιερό της δυναστείας, κάτι που πολλοί αναγνώρισαν ως συμβολική «παρουσίαση» στην οικογενειακή νομιμοποίηση.

Και λίγες εβδομάδες μετά, έρχεται η πιο «ωμή» ένδειξη από τη Σεούλ: σε κλειστή ενημέρωση που μεταφέρθηκε από βουλευτές, η NIS φέρεται να μίλησε για μετάβαση από «εκπαίδευση» σε φάση «εσωτερικού ορισμού» ως διαδόχου, με την ίδια αξιολόγηση να αναφέρει ότι αντιμετωπίζεται σαν de facto δεύτερη στην ιεραρχία και ότι δείχνει να δίνει «εισροή» σε ζητήματα πολιτικής.

Η διαδοχή δεν είναι γραμμική, ειδικά όταν μιλάμε για ανήλικη

Ακόμη κι αν η προπαγάνδα «φωτίζει» τη 13χρονη, η μετάβαση εξουσίας στη Βόρεια Κορέα δεν γίνεται με δυτικού τύπου ανακοινώσεις. Οι ενδείξεις μπορεί να είναι έμμεσες: τίτλοι, πρωτόκολλο, σειρά εμφάνισης, συμμετοχή σε κομματικές διαδικασίες. Το ίδιο το AP σημειώνει ότι υπάρχουν κανόνες ηλικίας για κομματικά αξιώματα, κάτι που σημαίνει ότι, ακόμη κι αν επιλεγεί ως διάδοχος, το σύστημα θα χρειαστεί μηχανισμούς «κηδεμονίας» ή προστατευτικής διακυβέρνησης μέχρι την ενηλικίωση. Παράλληλα, παραμένει ανοιχτό το σενάριο ενός μεγαλύτερου γιου που θα μπορούσε να προηγείται στη «γραμμή» σε μια βαθιά πατριαρχική πολιτική κουλτούρα. Γι’ αυτό και η ισχυρή παρουσία της δεν ακυρώνει αυτόματα τις εναλλακτικές, τις κάνει πιο ενδιαφέρουσες: γιατί να «επενδύσει» δημόσια σε εκείνη τώρα;