Η μεγάλη «μπίζνα» με τις αεροδιακομιδές στα νησιά του  Αιγαίου: Ποιος πληρώνει και ποιος πετάει – Μετριούνται οι ζωές με ευρώ;

Στο Αιγαίο δεν φυσούν μόνο μελτέμια. Φυσούν και συμφέροντα. Και καθώς το ελληνικό κράτος αποσύρεται σταδιακά από τη στοιχειώδη υποχρέωσή του να εγγυηθεί την ασφάλεια και υγειονομική κάλυψη των νησιωτών, το πεδίο μένει ελεύθερο – ή μάλλον ιδιωτικοποιημένο.

Η μεγάλη «μπίζνα» με τις αεροδιακομιδές στα νησιά του  Αιγαίου: Ποιος πληρώνει και ποιος πετάει – Μετριούνται οι ζωές με ευρώ;

Παρά το γεγονός ότι η Πολεμική Αεροπορία διαθέτει τα αναγκαία πτητικά μέσα (C-27, Super Puma, A-109) για να καλύψει μεγάλο μέρος των αεροδιακομιδών, η κυβέρνηση δείχνει αξιοσημείωτη προσήλωση στο να στρώνει κόκκινο χαλί στους ιδιώτες. Προς τι η βιασύνη να «παραδοθούν» οι επείγουσες υγειονομικές ανάγκες στα χέρια εταιρειών με βλέμμα στο τιμολόγιο;

Οι αριθμοί μιλούν: 3.500 αεροδιακομιδές ετησίως, κόστους 70 εκατ. ευρώ. Ένα χρυσωρυχείο που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Την ίδια ώρα, τα σχέδια για προμήθεια τεσσάρων κρατικών ελικοπτέρων μπήκαν στην κατάψυξη. Ούτε λόγος για ενίσχυση του ΕΚΑΒ ή για αξιοποίηση του υπάρχοντος στρατιωτικού δυναμικού.

Αντ’ αυτού, σχεδιάζεται η δημιουργία έξι βάσεων αεροδιακομιδών που θα λειτουργούν αποκλειστικά με ιδιωτικές εταιρείες. Ήδη, στη Σύρο και το Άκτιο, έχουν τεθεί σε λειτουργία δύο από αυτές. Και κάπου εδώ ξεκινά το θέατρο του παραλόγου.

Η περίπτωση της Πάρου – Μια μικρογραφία της αεροδιακομιδής… ως επένδυση

Η Πάρος δεν είναι ξεχασμένο φυλάκιο στο χάρτη. Είναι κοσμοπολίτικος προορισμός, με τεράστια τουριστική κίνηση και –πλέον– με ιδιωτική εταιρεία αεροδιακομιδών, εξοπλισμένη με Airbus 135 και υποστηριζόμενη από το Βελέντζειο Ίδρυμα. Όλα νομότυπα, όλα με άδειες, και όλα –φαινομενικά– σε όφελος του πολίτη.

Μόνο που… δεν πετάει.

Η μεγάλη «μπίζνα» με τις αεροδιακομιδές στα νησιά του  Αιγαίου: Ποιος πληρώνει και ποιος πετάει – Μετριούνται οι ζωές με ευρώ;

Από τις 50 αεροδιακομιδές που έγιναν σε έναν μήνα, μόλις 5 έγιναν με το εν λόγω ελικόπτερο. Οι υπόλοιπες; Με άλλα πτητικά μέσα ή –κυρίως– με σκάφη. Ναι, με πλωτά μέσα. Στη χώρα των Ολυμπιακών Αγώνων και των Rafale, οι ασθενείς μεταφέρονται με καΐκια.

Και κάπως έτσι, το ελικόπτερο μένει παρκαρισμένο, το Ίδρυμα μιλά για “ανεξήγητη απαξίωση”, ενώ το κράτος δια του ΕΚΑΒ κάνει ότι… δεν βλέπει. Εντωμεταξύ, τοπικοί φορείς βλέπουν “παράξενες προτεραιότητες” και φωτογραφίζουν ευνοϊκή μεταχείριση σε συγκεκριμένα ιδιωτικά πλωτά μέσα.

Ιδιώτες, ανταγωνισμοί και δημόσιο χρήμα

Ο ανταγωνισμός στις Κυκλάδες έχει πάρει διαστάσεις αγοράς χρηματιστηρίου – με ανθρώπινες ζωές στο ταμπλό. Επιχειρηματίες με πλωτά μέσα –κάποιοι ξεκίνησαν με αλιευτικά– έχουν εξελιχθεί σε κυρίαρχους της διακομιδής. Όχι επειδή ήταν οι καλύτεροι, αλλά επειδή οι «άλλοι» δεν τους εμποδίζουν.

Τα εντάλματα πληρωμών που δημοσιεύονται στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ αποκαλύπτουν ότι οι αποζημιώσεις είναι… χορταστικές. Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ καταβάλλονται για διακομιδές, χωρίς σαφή αξιολόγηση κόστους-αποτελεσματικότητας. Όσο για την ιδιωτική εταιρεία με το ελικόπτερο; Ισχυρίζεται πως προσφέρει φθηνότερα – αλλά ακόμα δεν έχουμε δει αποδείξεις.

Η μεγάλη «μπίζνα» με τις αεροδιακομιδές στα νησιά του  Αιγαίου: Ποιος πληρώνει και ποιος πετάει – Μετριούνται οι ζωές με ευρώ;

Συμπέρασμα: Το κράτος «ξεχνάει», ο πολίτης πληρώνει – και μένει ακάλυπτος

Εντέλει, το ερώτημα δεν είναι αν οι ιδιώτες μπορούν να συνδράμουν. Το ερώτημα είναι γιατί αποσύρεται το κράτος, ακόμα και από κρίσιμες υπηρεσίες που αφορούν την ίδια τη ζωή. Όταν μια κοινωνία χρειάζεται crowdfunding ή ιδρύματα για να εξασφαλίσει βασική υγειονομική υποστήριξη, κάτι έχει πάει πολύ στραβά.

Η «ιδιωτική πρωτοβουλία» δεν είναι πανάκεια, ούτε εγγύηση ποιότητας. Είναι απλώς μία επιλογή – και όταν αφήνεται ανεξέλεγκτη, καταντά επιλογή μόνο για όσους έχουν τα μέσα να την πληρώσουν. Στο μεταξύ, οι νησιώτες συνεχίζουν να μετρούν χιλιόμετρα και λεπτά – και καμιά φορά, ζωές – μέχρι να φτάσει η βοήθεια.

Και το κράτος; Πετάει… χαμηλά.