Κοιτάσματα υδρογόνου: Νότια της Κρήτης κρύβεται η τελευταία μας ευκαιρία- Ή τώρα ή ποτέ για την Ελλάδα – Οι Αμερικανοί, η Chevron, η Λιβύη και η Τουρκία που μπλοφάρει

Μια μεγάλη πρόκληση έχει μπροστά της η Ελλάδα: Η αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων νοτίως της Κρήτης δεν είναι απλώς θέμα οικονομικής προοπτικής — είναι ζήτημα επιβίωσης για την ίδια τη χώρα, την κυριαρχία της και το μέλλον των επόμενων γενεών.

Κοιτάσματα υδρογόνου: Νότια της Κρήτης κρύβεται η τελευταία μας ευκαιρία- Ή τώρα ή ποτέ για την Ελλάδα – Οι Αμερικανοί, η Chevron, η Λιβύη και η Τουρκία που μπλοφάρει

Η υπόθεση μοιάζει να ξετυλίγεται σαν πολιτικοδιπλωματικό θρίλερ υψηλής έντασης, καθώς νέα δεδομένα γύρω από τη στάση της Chevron και τις υπόγειες διεργασίες στην Τρίπολη φέρνουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την ελληνική πλευρά.

Η αποκάλυψη περί «μυστικής συνάντησης Chevron–κυβέρνησης Τρίπολης» ήταν αρκετή για να χτυπήσουν συναγερμοί στο Μέγαρο Μαξίμου και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Η πολυεθνική, που η Αθήνα θεωρούσε “σίγουρο παίκτη” στον διαγωνισμό για τα τέσσερα θαλάσσια οικόπεδα, φαίνεται να παίζει σε δύο ταμπλό — και το δεύτερο λέγεται Λιβύη, με «σκηνοθέτη» την Άγκυρα.

Ο υπουργός ΠΕΝ, Σταύρος Παπασταύρου, αντέδρασε άμεσα, καλώντας την αντιπρόεδρο της Chevron, Λιζ Σβάρτσε, για να αποσπάσει διαβεβαιώσεις. Επισήμως, η Chevron παραμένει στον διαγωνισμό — αλλά τα ερωτήματα παραμένουν: μήπως χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως διαπραγματευτικό χαρτί με την Τρίπολη;

Το διακύβευμα είναι τεράστιο: Αν χαθεί αυτός ο διαγωνισμός, χάνεται η τελευταία σοβαρή ευκαιρία ενεργειακής ανεξαρτησίας. Και μαζί της, κάθε προοπτική ανάκτησης εθνικής κυριαρχίας στον τομέα των φυσικών πόρων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα βρίσκεται μπροστά σε έναν ενεργειακό «θησαυρό» και… διστάζει. Ποιος θυμάται άραγε τον «Μπάμπουρα»; Το αχαρτογράφητο κοίτασμα ανοιχτά της Θάσου, με υπολογιζόμενη παραγωγή 350.000 βαρέλια ημερησίως, παραμένει ανεκμετάλλευτο εδώ και πέντε δεκαετίες. Η σιωπηλή συμφωνία Παπούλια–Γιλμάζ του 1987 παρέλυσε κάθε ελληνική προσπάθεια.

Κοιτάσματα υδρογόνου: Νότια της Κρήτης κρύβεται η τελευταία μας ευκαιρία- Ή τώρα ή ποτέ για την Ελλάδα – Οι Αμερικανοί, η Chevron, η Λιβύη και η Τουρκία που μπλοφάρει

Σήμερα, η ίδια τακτική επιχειρείται μέσω Λιβύης — αλλά η ουσία παραμένει ίδια: η Άγκυρα κινεί τα νήματα, η Ελλάδα διστάζει και το παιχνίδι παίζεται στην πλάτη της.

Στο παζλ εμπλέκονται παλιοί «σύμμαχοι» που αποδεικνύονται φαινομενικοί: η Ιταλία, παραδοσιακά επιφυλακτική έως εχθρική, δείχνει να συμμαχεί με την Τουρκία στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας. Η Αίγυπτος αλλάζει στρατόπεδο. Ακόμα και ο Χαφτάρ, άλλοτε ελπίδα της Αθήνας, νιώθει προδομένος από την ελληνική ουδετερότητα το 2020 και τώρα στρέφεται στη Μόσχα και την Άγκυρα.

Οι ΗΠΑ, υπό την επίδραση Τραμπικού πραγματισμού, δεν ενδιαφέρονται για «το δίκιο» αλλά για το deal. Κι αν δεν δουν από την Ελλάδα πυγμή, στήριξη και αποφασιστικότητα, δεν θα διστάσουν να γείρουν την πλάστιγγα προς την πιο «γενναιόδωρη» πλευρά.

Η Chevron δεν είναι η μόνη παίκτρια στο τραπέζι. Πληροφορίες θέλουν την BP, την Eni και τη γαλλική TotalEnergies να έχουν ζητήσει πρόσβαση στα δεδομένα της ΕΔΕΥΕΠ. Αν δεν υπάρξει ισχυρό διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον, ο διαγωνισμός κινδυνεύει με κατάρρευση.

Η ημερομηνία–κλειδί είναι η 10η Σεπτεμβρίου: αν μέχρι τότε δεν κλειδώσουν συμμετοχές, ο φάκελος «Νότια Κρήτη» κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμα χαμένο κεφάλαιο στην ενεργειακή ιστορία της χώρας.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλα περιθώρια δισταγμών. Αν κάνει πίσω ξανά, το μήνυμα θα είναι σαφές: «η Ελλάδα δεν μπορεί – ή δεν θέλει – να αξιοποιήσει τον εθνικό της πλούτο».

Και τότε, κανείς —ούτε εταίρος, ούτε επενδυτής, ούτε διεθνής παράγοντας— δεν θα μας πάρει ξανά στα σοβαρά.

Ήρθε η ώρα της ευθύνης. Και της απόφασης.