«Κόκκινη γραμμή χωρίς επιστροφή»: Η Μόσχα προειδοποιεί τη Δύση πως κάθε ξένη στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία θα θεωρηθεί εχθρική εισβολή και θα μετατραπεί σε νόμιμο στόχο – Σκληρά μηνύματα για Γερμανία, ΝΑΤΟ και τον πόλεμο που δεν λέει να τελειώσει

Με φρασεολογία που ανεβάζει επικίνδυνα το θερμόμετρο της γεωπολιτικής έντασης, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ξεκαθάρισε τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου ότι η Μόσχα δεν προτίθεται να ανεχθεί καμία μορφή ξένης στρατιωτικής παρουσίας στο ουκρανικό έδαφος. Σύμφωνα με τη ρωσική θέση, οποιαδήποτε ανάπτυξη στρατευμάτων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων ή υποδομών δυτικών χωρών στην Ουκρανία θα εκληφθεί ως άμεση ξένη επέμβαση και, κατ’ επέκταση, ως απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας.

Η προειδοποίηση συνοδεύεται από τη σαφή διατύπωση ότι τέτοιες δυνάμεις θα αντιμετωπίζονται πλέον ως «νόμιμοι στόχοι» για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, ανεξαρτήτως της χώρας προέλευσής τους.

Σαφές μήνυμα προς τη Δύση: «Καμία ανοχή σε ξένες μπότες στην Ουκρανία»

Το ρωσικό ΥΠΕΞ, απαντώντας σε ερωτήσεις που τέθηκαν στον υπουργό Σεργκέι Λαβρόφ, υπογράμμισε ότι η εγκατάσταση δυτικών στρατιωτικών μονάδων, αποθηκών ή άλλων υποδομών στο ουκρανικό έδαφος αποτελεί για τη Μόσχα κόκκινη γραμμή. Όπως αναφέρεται, μια τέτοια εξέλιξη θα ισοδυναμούσε με άμεση και απτή απειλή, την οποία η Ρωσία θα απαντήσει στρατιωτικά.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο γεγονός ότι οι δυτικές κυβερνήσεις, οι οποίες το τελευταίο διάστημα συζητούν σενάρια αποστολής στρατευμάτων με πρόσχημα τη διασφάλιση μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας, οφείλουν να γνωρίζουν τις συνέπειες. Σύμφωνα με τη ρωσική θέση, ακόμη και γερμανικές δυνάμεις, εφόσον αναπτυχθούν στην Ουκρανία, δεν θα εξαιρεθούν από αυτό το πλαίσιο και θα θεωρηθούν εχθρικοί στόχοι.

Διπλωματικές διεργασίες και ανοιχτές πληγές στο μέτωπο της ειρήνης

Την ίδια ώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να ηγούνται των προσπαθειών για την έναρξη διαλόγου με στόχο τον τερματισμό του πολέμου. Μέσα στην εβδομάδα αναμένεται να πραγματοποιηθεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεύτερη τριμερής συνάντηση με εκπροσώπους Ρωσίας και Ουκρανίας.

Ωστόσο, το αγκάθι της εδαφικής κυριαρχίας παραμένει άλυτο. Η Μόσχα επιμένει στην παραχώρηση ολόκληρης της περιοχής του Ντονμπάς, συμπεριλαμβανομένων εδαφών που δεν βρίσκονται υπό ρωσικό έλεγχο, αίτημα που το Κίεβο απορρίπτει κατηγορηματικά. Η ουκρανική πλευρά θεωρεί ότι μια τέτοια υποχώρηση θα ισοδυναμούσε με νομιμοποίηση της εισβολής και ακύρωση της διεθνούς έννομης τάξης.

Η στάση της Ρωσίας απέναντι στον Τραμπ

Στο ίδιο πλαίσιο, το ρωσικό ΥΠΕΞ εξέφρασε θετικά σχόλια για τη στάση του Ντόναλντ Τραμπ, αναγνωρίζοντας – όπως ανέφερε – τις «μεθοδικές και σκόπιμες προσπάθειες» της κυβέρνησής του να προσεγγίσει τη σύγκρουση χωρίς προκαθορισμένες και, κατά τη ρωσική άποψη, καταστροφικές προϋποθέσεις.

Η Μόσχα χαρακτήρισε τον Τραμπ ως έναν από τους ελάχιστους δυτικούς πολιτικούς που τόλμησαν να μιλήσουν δημόσια για τις βαθύτερες αιτίες του πολέμου, κάνοντας αναφορά στις μακροχρόνιες ανησυχίες της Ρωσίας για τη συνεχή επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς και τη σταδιακή στρατιωτική προσέγγιση της Ουκρανίας με τη Δύση.

Σφοδρή επίθεση στη Γερμανία και βαριές ιστορικές αιχμές

Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η τοποθέτηση της Μόσχας για τη Γερμανία. Το ρωσικό ΥΠΕΞ χαρακτήρισε παράλογες και καταδικασμένες σε αποτυχία τις όποιες απόπειρες του Βερολίνου να απευθύνει τελεσίγραφα προς τη Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι η γερμανική πολιτική καθοδηγείται από μια «εμμονή εκδίκησης για τις ήττες του παρελθόντος».

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η Bundeswehr ενισχύει την παρουσία της στη Λιθουανία, μόλις 30 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Λευκορωσία. Στα τέλη Ιανουαρίου, η γερμανική ταξιαρχία εισήλθε σε νέα φάση ανάπτυξης, με την υπαγωγή δύο μάχιμων ταγμάτων – του 203ου τεθωρακισμένου και του 122ου μηχανοκίνητου πεζικού – στο πλαίσιο της σταδιακής στρατιωτικής ενίσχυσης στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Ευρωπαϊκός στρατός; Όχι προς το παρόν

Τέλος, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς απέρριψε πρόσφατα την ιδέα ενός κοινού ευρωπαϊκού στρατού με ρόλο ειρηνευτικής δύναμης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας μετά το τέλος του πολέμου, αποστασιοποιούμενος από την πρόταση του Μάνφρεντ Βέμπερ.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή ενός πολέμου όπου τα διπλωματικά ανοίγματα συνυπάρχουν με απειλές χωρίς περιστροφές, και όπου κάθε κίνηση ξένης στρατιωτικής παρουσίας στην Ουκρανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε σπινθήρα γενικευμένης σύγκρουσης.