Mαγνητική νάρκη προκάλεσε την έκρηξη στο ελληνικό τάνκερ – Εχθρική ενέργεια- Επιχειρούν να στήσουν σκηνικό «θερμού επεισοδίου» στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η έκρηξη που σημειώθηκε στο ελληνικό δεξαμενόπλοιο Vilamoura, ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Γ. Οικονόμου, ανοικτά των λιβυκών ακτών δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: ήταν προσχεδιασμένη, εχθρική πράξη.

Mαγνητική νάρκη προκάλεσε την έκρηξη στο ελληνικό τάνκερ – Εχθρική ενέργεια- Επιχειρούν να στήσουν σκηνικό «θερμού επεισοδίου» στην Ανατολική Μεσόγειο;

Σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, η έκρηξη προκλήθηκε από μαγνητική νάρκη, τοποθετημένη σε λιβυκό λιμένα – πιθανότατα στη Ζουεϊτίνα. Η τοποθέτηση μιας τέτοιας νάρκης σε εμπορικό πλοίο δεν είναι «ατύχημα». Είναι πολεμική ενέργεια. Δεν υπάρχουν «συμπτώσεις» όταν ένα πλοίο ελληνικών συμφερόντων δέχεται πλήγμα λίγες ώρες μετά τον απόπλου από λιβυκό λιμάνι. Η τοποθέτηση ναρκών στα όρια του Κόλπου της Σύρτης συνιστά παραβίαση κάθε έννοιας δικαίου και απόδειξη ότι ο λιμένας-αφετηρία χρησιμοποιήθηκε ως βάση σχεδιασμένης επιθετικής ενέργειας.

Επιπλέον, η τοποθεσία της έκρηξης στα όρια του Κόλπου της Σύρτης έχει και γεωπολιτική βαρύτητα. Η Λιβύη – υπό την κυβέρνηση Ντμπεϊμπά που είναι μεν διεθνώς αναγνωρισμένη αλλά εξαρτημένη από την Τουρκία – έχει κηρύξει επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. και ανακήρυξη «συνορεύουσας ζώνης» στα 24 ν.μ., επικαλούμενη το Δίκαιο της Θάλασσας. Ωστόσο, η συνορεύουσα ζώνη δεν παρέχει κυριαρχικά δικαιώματα. Δίνει απλώς περιορισμένα δικαιώματα επιβολής ελέγχου σε θέματα τελωνείων, ασφάλειας και μετανάστευσης.

Αυτό δεν νομιμοποιεί καμία ενέργεια που μετατρέπει λιμάνια σε ορμητήρια δολιοφθοράς και περιοχές διεθνούς ναυσιπλοΐας σε ναρκοπέδια. Όποια κυβέρνηση ανέχεται ή οργανώνει τέτοιες επιθέσεις παραβιάζει ευθέως το Διεθνές Δίκαιο και συνιστά κίνδυνο για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Mαγνητική νάρκη προκάλεσε την έκρηξη στο ελληνικό τάνκερ – Εχθρική ενέργεια- Επιχειρούν να στήσουν σκηνικό «θερμού επεισοδίου» στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η γεωγραφία της Σύρτης είναι επίσης κρίσιμη. Οι Λίβυοι θεωρούν τον Κόλπο «κλειστό», κάτι που δεν αναγνωρίζεται διεθνώς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, έχουν απορρίψει αυτόν τον ισχυρισμό στο παρελθόν με τον πλέον ωμό τρόπο: το 1987 δεν δίστασαν να βομβαρδίσουν λιβυκές θέσεις όταν ο Καντάφι επιχείρησε να επιβάλει μονομερώς κλείσιμο του Κόλπου. Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι μενού «α λα καρτ» για καθεστώτα που επιχειρούν να επιβάλουν τετελεσμένα.

Σήμερα, η λιβυκή επικράτεια είναι ουσιαστικά διαιρεμένη σε δύο εξουσίες – και οι δύο ασταθείς και ευάλωτες σε εξωτερικές επιρροές, κυρίως τουρκικές. Η Τουρκία έχει αποδεδειγμένα στρατιωτική παρουσία, πολιτική επιρροή και συμφωνίες που παραβιάζουν ελληνικά συμφέροντα στην ΑΟΖ. Υπό αυτές τις συνθήκες, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιούται να υποβαθμίσει την πράξη αυτή σε «περιστατικό» ή «σύμπτωση». Είναι εχθρική ενέργεια με σαφές μήνυμα: η ασφάλεια των ελληνικών συμφερόντων στη Λιβύη και στη Μεσόγειο γενικότερα αμφισβητείται στην πράξη.

Mαγνητική νάρκη προκάλεσε την έκρηξη στο ελληνικό τάνκερ – Εχθρική ενέργεια- Επιχειρούν να στήσουν σκηνικό «θερμού επεισοδίου» στην Ανατολική Μεσόγειο;

Ας σημειωθεί και κάτι ακόμη: θα είχε ενδιαφέρον να αποκαλυφθεί ποιες δυνάμεις – και ποιας εθνικότητας πλοία – ρυμούλκησαν το Vilamoura μετά την έκρηξη. Το ποιος έσπευσε, ποιος ενημερώθηκε πρώτος και ποιος είχε τον επιχειρησιακό έλεγχο της περιοχής δίνει πληροφορίες για το ποιοι ήξεραν ή και επωφελούνται από την αστάθεια.

Τελικά, για πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε την πρόκληση; Για πόσο ακόμη η Ελλάδα θα περιορίζεται σε διαβήματα και δηλώσεις «καταδίκης»; Το δόγμα της αποτροπής δεν είναι ρητορικό σχήμα – είναι υποχρέωση. Αν δεν αποσαφηνιστεί ότι η παραμικρή απειλή στα συμφέροντα, στα πλοία, στους ανθρώπους μας θα απαντηθεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα, τότε τέτοιες ενέργειες θα πολλαπλασιαστούν.

Ίσως πράγματι πλησιάζει η στιγμή που η Πολεμική Αεροπορία μας – και ειδικά τα Rafale, με την ποιοτική υπεροχή που διαθέτουν έναντι της τουρκικής αεροπορίας – δεν θα αρκεί να αποτελούν «διαπραγματευτικό χαρτί» αλλά μέσο πρακτικής αποτροπής.Διότι η ασφάλεια δεν διασφαλίζεται με ευχές, αλλά με ισχύ και αποφασιστικότητα. Και η Ελλάδα έχει και τα μέσα και τους λόγους να τα χρησιμοποιήσει – εφόσον χρειαστεί.