Μεταναστευτικό: «Καμία αλληλεγγύη της Γερμανίας προς την Ελλάδα»- Οι Γερμανοί μας στέλνουν «πακέτο» λαθρομετανάστες για «επανεξέταση του ασύλου» στο σημείο εισόδου!

Ο Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, Μάγκνους Μπρούνερ, δήλωσε πρόσφατα στην Frankfurter Allgemeine Zeitung ότι η Γερμανία θα βγει ωφελημένη από τη νέα μεταρρύθμιση στον τομέα του ασύλου, χωρίς να χρειάζεται να δείξει αλληλεγγύη σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία.

Μεταναστευτικό: «Καμία αλληλεγγύη της Γερμανίας προς την Ελλάδα»- Οι Γερμανοί μας στέλνουν «πακέτο» λαθρομετανάστες για «επανεξέταση του ασύλου» στο σημείο εισόδου!

Παρά τις έντονες πιέσεις που αντιμετωπίζουν αυτές οι χώρες λόγω μεταναστευτικών ροών, το Βερολίνο φαίνεται να θεωρεί ότι η τρέχουσα μεταρρύθμιση προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα για τα γερμανικά συμφέροντα.

Η πρώτη ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το άσυλο και τη μετανάστευση τονίζει ότι η εφαρμογή της μεταρρύθμισης –που θα τεθεί σε ισχύ τον Ιούνιο του 2026– δεν υποχρεώνει τη Γερμανία να εφαρμόσει μέτρα αλληλεγγύης προς κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν «συστημικές ελλείψεις» στην εφαρμογή των νέων κανόνων. Σύμφωνα με την Κομισιόν, η Γερμανία βρίσκεται υπό «κίνδυνο μεταναστευτικής πίεσης», αλλά δεν χρειάζεται να αναλάβει πρόσθετα βάρη έναντι άλλων χωρών.

Ο Μπρούνερ επισημαίνει ότι η Γερμανία είχε ήδη επιδείξει σημαντικό βαθμό αλληλεγγύης πριν από την επίσημη εφαρμογή του νέου συμφώνου. Η έκθεση αναφέρει ότι η χώρα μπορεί να αντισταθμίσει τον αριθμό αιτούντων άσυλο που θα ήταν υπεύθυνο να δεχθεί ένα άλλο κράτος, αναλαμβάνοντας «νέες υποχρεώσεις» κατά το δικό της συμφέρον.

Αυτό αφορά κυρίως την Ιταλία, η οποία έχει σταματήσει να εφαρμόζει τις υποθέσεις Δουβλίνου από τα τέλη του 2022, αλλά και την Ελλάδα, που δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής για τους πρόσφυγες. Στην ίδια έκθεση, η Κομισιόν επισημαίνει ότι συνολικά τέσσερις χώρες βρίσκονται υπό μεταναστευτική πίεση, μεταξύ των οποίων η Ισπανία και η Κύπρος, ενώ δώδεκα ακόμη, ανάμεσά τους η Γερμανία, η Γαλλία, οι Κάτω Χώρες και το Βέλγιο, αντιμετωπίζουν παρόμοιο «κίνδυνο».

Την ίδια ώρα, η εικόνα στο έδαφος παραμένει δραματική για χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες. Η Bild μετέδωσε την περίπτωση δύο αδελφών από τη Συρία, οι οποίοι ζούσαν τα τελευταία πέντε χρόνια στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, με άδειες παραμονής και μαθητεία, και απελάθηκαν νύχτα στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, χωρίς αποσκευές ή προσωπικά αντικείμενα. Η απέλαση βασίστηκε στον κανόνα που προβλέπει ότι η χώρα εισόδου στην ΕΕ (σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα) είναι υπεύθυνη για την εξέταση του αιτήματος ασύλου.

Μεταναστευτικό: «Καμία αλληλεγγύη της Γερμανίας προς την Ελλάδα»- Οι Γερμανοί μας στέλνουν «πακέτο» λαθρομετανάστες για «επανεξέταση του ασύλου» στο σημείο εισόδου!

Αυτό αποτελεί μόνο το πρώτο δείγμα της νέας πολιτικής του Βερολίνου, καθώς η γερμανική κυβέρνηση έχει αποφασίσει να σκληρύνει τη στάση της και να ξεκινήσει τις αποστολές μεταναστών προς την Ελλάδα, αξιοποιώντας το νέο πλαίσιο της ΕΕ. Η πρόθεση του Βερολίνου είναι σαφής: ενθάρρυνση του εθελοντικού επαναπατρισμού, αλλά και υποχρεωτικές απελάσεις για όσους αρνούνται, όπως δήλωσε ο Φρίντριχ Μερτς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι «δεν υπάρχουν πλέον λόγοι για άσυλο στη Γερμανία».

Να θυμίσουμε ότι περίπου 1 εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες από τη Συρία έφτασαν στη Γερμανία στο αποκορύφωμα της προσφυγικής κρίσης το 2015-2016, ενώ ο αριθμός των ατόμων με μεταναστευτικό υπόβαθρο από τη Συρία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με γερμανική υπηκοότητα, εκτιμήθηκε σε περίπου 1.281.000, το 2023.

Η Ελλάδα, η οποία ήδη υποδέχτηκε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία την περίοδο 2015-2016, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με ένα νέο κύμα προκλήσεων. Η διαχείριση των επαναπατρισμών και των νέων αφίξεων αναμένεται να δοκιμάσει τα όρια της ελληνικής υποδομής και να φέρει στο προσκήνιο τις συνέπειες μιας πολιτικής που βασίζεται περισσότερο σε νομικά τερτίπια παρά σε πραγματική αλληλεγγύη.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ξεκάθαρη: η Γερμανία επενδύει σε ένα σύστημα που την ωφελεί και συγχρόνως μεταφέρει την πίεση σε άλλα κράτη μέλη, κυρίως στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας ότι η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» στο μεταναστευτικό παραμένει κυρίως ρητορική και όχι πρακτική.