Μπένιαμιν Νετανιάχου: O «μεγάλος χαμένος» της εκεχειρίας Ιράν-ΗΠΑ!- Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός χαιρέτησε «πληγωμένος» τη συμφωνία και υποσχέθηκε...να ισοπεδώσει το Λίβανο!

Ο μεγάλος χαμένος του ειρηνευτικού σχεδίου ΗΠΑ–Ιράν φαίνεται να είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπένιαμιν Νετανιάχου, καθώς, σύμφωνα με την παρούσα ανάλυση, εκείνος ήταν που συνέβαλε καθοριστικά στην κλιμάκωση που οδήγησε στη σύγκρουση.

Μπένιαμιν Νετανιάχου: O «μεγάλος χαμένος» της εκεχειρίας Ιράν-ΗΠΑ!- Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός χαιρέτησε «πληγωμένος» τη συμφωνία και υποσχέθηκε…να ισοπεδώσει το Λίβανο!

Η εξέλιξη αυτή αφήνει πίσω της ένα Ισραήλ βαθιά τραυματισμένο, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και κοινωνικής συνοχής, ενώ το πολιτικό και οικονομικό κόστος παραμένει ιδιαίτερα βαρύ.

Ήδη από τον προηγούμενο πόλεμο των 12 ημερών τον περασμένο Ιούνιο, οι ζημιές για το Ισραήλ είχαν εκτιμηθεί σε περίπου 3 δισ. δολάρια. Στη σημερινή συγκυρία, όμως, η κλίμακα της καταστροφής εμφανίζεται πολλαπλάσια, με ορισμένες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για δαπάνες που ξεπερνούν κατά πολύ εκείνες του προηγούμενου κύκλου σύγκρουσης.

Οι επιπτώσεις είναι εκτεταμένες σε κρίσιμες αστικές περιοχές, με μεγάλες ζημιές να καταγράφονται σε πόλεις όπως το Τελ Αβίβ και η Χάιφα, αλλά και σε μικρότερες περιοχές, ενώ η Ιερουσαλήμ έχει επίσης επηρεαστεί σε μικρότερο βαθμό.

Παράλληλα, περιοχές όπως η Ντιμόνα αλλά και ευρύτερα το κεντρικό και βόρειο Ισραήλ έχουν δεχθεί πλήγματα από συνδυασμένες επιθέσεις που αποδίδονται σε συνεργασία δυνάμεων όπως η Χεζμπολάχ και το Ιράν.

Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες πολίτες να έχουν μείνει άστεγοι, αναμένοντας την αποκατάσταση ή την ανοικοδόμηση των κατοικιών τους. Η διαδικασία αυτή δεν είναι ούτε άμεση ούτε οικονομικά εύκολη, δημιουργώντας πρόσθετες κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις στην κυβέρνηση.

Σε αυτό το πλαίσιο, αναμένεται ότι η δυσαρέσκεια των πολιτών θα ενταθεί καθώς θα απομακρύνεται το αρχικό σοκ του πολέμου και θα επανέρχεται η καθημερινότητα. Τα ερωτήματα γύρω από την αποτελεσματικότητα της στρατηγικής, το κόστος των αποφάσεων και την επάρκεια της πολιτικής ηγεσίας θα γίνουν πιο έντονα και δύσκολα θα μπορούν να απαντηθούν με πειστικό τρόπο.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, παρά την επιχειρησιακή ισχύ που επέδειξε η ισραηλινή αεροπορία, ακόμη και σε συνεργασία με αμερικανικές δυνάμεις σε μια εκτεταμένη αεροπορική εκστρατεία, δεν επιτεύχθηκαν οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι που είχαν τεθεί. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, η ουσιαστική αποδυνάμωση της γεωπολιτικής του επιρροής, η εξουδετέρωση του βαλλιστικού του προγράμματος και ο περιορισμός του εμπλουτισμού ουρανίου.

Ωστόσο, κανένας από αυτούς τους στόχους δεν φαίνεται να επιτεύχθηκε. Αντιθέτως, το Ιράν εμφανίζεται να ενισχύει τη διαπραγματευτική του θέση, θέτοντας στο τραπέζι απαιτήσεις όπως αποζημιώσεις για τις ζημιές που υπέστη, άρση κυρώσεων, αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από τον Κόλπο και αυξημένο έλεγχο σε στρατηγικά σημεία όπως τα Στενά του Ορμούζ.

Η σύγκρουση αυτή αμφισβητεί και ένα ευρύτερο στρατηγικό αφήγημα που επικρατούσε επί χρόνια, σύμφωνα με το οποίο η αεροπορική ισχύς επαρκεί για την επιβολή αποφασιστικών γεωπολιτικών αλλαγών. Η περίπτωση αυτή δείχνει ότι τέτοιες παραδοχές δεν είναι πάντα δεδομένες και ότι η πραγματικότητα στο πεδίο μπορεί να ανατρέψει σχεδιασμούς και προσδοκίες.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο διαχωρισμός μεταξύ της πορείας του Ισραήλ και των επιλογών του Μπέντζαμιν Νετανιάχου τίθεται ως κρίσιμο ζήτημα. Η κριτική εστιάζει στο ότι η ακολουθούμενη στρατηγική δεν ήταν απαραίτητα συλλογική εθνική επιλογή, αλλά περισσότερο μια προσωπική πολιτική κατεύθυνση, με πιθανές προεκτάσεις που σχετίζονται και με την εσωτερική πολιτική του θέση.

Τέλος, δεν λείπει και η διάσταση των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων, καθώς εκτιμάται ότι, μετά τη λήξη των συγκρούσεων, ζητήματα που αφορούν υποθέσεις διαφθοράς ενδέχεται να επανέλθουν στο προσκήνιο για τον Νετανιάχου, επηρεάζοντας περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό. Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη μέρα βρίσκει το Ισραήλ αντιμέτωπο με σημαντικές προκλήσεις αποκατάστασης, ανασυγκρότησης και επαναπροσδιορισμού στρατηγικής, σε ένα περιβάλλον που παραμένει ιδιαίτερα ρευστό.