ΝΑΤΟ: Ευρωπαίοι και Αμερικανοί κάνουν τα «στραβά μάτια» στον αυταρχισμό του «Σουλτάνου» για να χρησιμοποιήσουν την Τουρκία ως «ανάχωμα» μπρος στη Ρωσία του Πούτιν

Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να οικοδομούν ένα κυνικό γεωπολιτικό παζάρι με το καθεστώς της Άγκυρας, αποδεχόμενες εμμέσως ή και ανοιχτά την εσωτερική καταστολή στην Τουρκία, με αντάλλαγμα τη διατήρηση μιας στρατιωτικής «ασπίδας» απέναντι στη Μόσχα.

ΝΑΤΟ: Ευρωπαίοι και Αμερικανοί κάνουν τα «στραβά μάτια» στον αυταρχισμό του «Σουλτάνου» για να χρησιμοποιήσουν την Τουρκία ως «ανάχωμα» μπρος στη Ρωσία του Πούτιν

Το εάν οι Δυτικοί σύμμαχοι βάζουν «το λύκο να φυλάει τα πρόβατα» απομένει να αποδειχθεί στην πράξη, γεγονός όμως είναι ότι ο Τούρκος Πρόεδρος ξέροντας καλά το ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου αποκλείεται να…διαλέξει στρατόπεδο χωρίς να εξασφαλίσει κάποια ισχυρά ανταλλάγματα στην πορεία.

Υπό αυτό το πρίσμα, το τίμημα μοιάζει ήδη να προεξοφλείται και να αποστέλλεται προς την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι μεγαλόστομες διακηρύξεις περί ευρωπαϊκών αξιών και δημοκρατικών αρχών μπαίνουν στην άκρη, καθώς τα κέντρα αποφάσεων σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον δείχνουν να ανέχονται μια όλο και πιο σκληρή πραγματικότητα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Το αφήγημα διατυπώνεται πλέον χωρίς περιστροφές: η ασφάλεια της Ευρώπης περνά μέσα από την ισχυροποίηση ενός απρόβλεπτου, αλλά κρίσιμου, περιφερειακού παίκτη στα νοτιοανατολικά της σύνορα.

Το γεωπολιτικό «αντίβαρο» απέναντι στη ρωσική πίεση

Η πίεση και η πολιτική αμηχανία που καταγράφεται στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) αποτυπώνουν, σύμφωνα με αναλυτές, ένα βαθύτερο και πιο σύνθετο παρασκήνιο. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ανήσυχοι μπροστά στη συνεχιζόμενη ρωσική απειλή και στις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος – ιδιαίτερα υπό την πιθανότητα μιας πιο αποστασιοποιημένης αμερικανικής στάσης με τον Ντόναλντ Τραμπ – φαίνεται να επιλέγουν μια στάση ανοχής απέναντι σε πρακτικές που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για το κράτος δικαίου στην Τουρκία.

Όταν εκλεγμένοι δήμαρχοι συλλαμβάνονται, όταν πολιτικοί αντίπαλοι όπως ο Εκρέμ Ιμάμογλου βρίσκονται στο στόχαστρο διώξεων ή όταν κομματικές ηγεσίες αποδομούνται, στο διεθνές διπλωματικό «ζύγι» όλα αυτά συχνά υποβαθμίζονται ως δευτερεύουσες λεπτομέρειες.

ΝΑΤΟ: Ευρωπαίοι και Αμερικανοί κάνουν τα «στραβά μάτια» στον αυταρχισμό του «Σουλτάνου» για να χρησιμοποιήσουν την Τουρκία ως «ανάχωμα» μπρος στη Ρωσία του Πούτιν

Η άτυπη συμφωνία που διαμορφώνεται μοιάζει σαφής: η Δύση επιλέγει να παραχωρήσει πολιτικό χώρο ανοχής στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επιτρέποντας στην Άγκυρα να κινείται με μεγάλη εσωτερική ευελιξία, με αντάλλαγμα τη σταθερή της παραμονή στον ρόλο του κρίσιμου πυλώνα του ΝΑΤΟ στα ανατολικά μέτωπα και την ανάσχεση της ρωσικής επιρροής.

Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα κράτος με αυταρχικές τάσεις, αλλά ως ένας «αναντικατάστατος» στρατηγικός εταίρος, του οποίου η γεωπολιτική χρησιμότητα υπερισχύει των επιμέρους πολιτικών ενστάσεων.

Το παρασκήνιο και η πίεση προς τον Ελληνισμό

Ωστόσο, ένα τέτοιο γεωπολιτικό οικοδόμημα δεν είναι χωρίς συνέπειες. Ο λογαριασμός, σύμφωνα με ολοένα και περισσότερες εκτιμήσεις, φαίνεται να μετακυλίεται σε Αθήνα και Λευκωσία.

Ήδη διεθνείς αναλυτές αφήνουν να εννοηθεί ότι μια περαιτέρω αναβάθμιση του ρόλου της Άγκυρας ενδέχεται να συνοδευτεί από αυξημένες πιέσεις προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Στο τραπέζι, όπως διαφαίνεται, μπορεί να τεθούν απαιτήσεις για αναπροσαρμογή στάσεων και άρση βέτο, με έμμεσες ή άμεσες επιπτώσεις σε κρίσιμα ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο αυτό, οι ισορροπίες εμφανίζονται εύθραυστες. Η επίκληση του διεθνούς δικαίου ή των πάγιων εθνικών θέσεων δεν φαίνεται να αποτελεί από μόνη της επαρκές αντίβαρο απέναντι στις ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις των μεγάλων παικτών.

Το διπλωματικό παιχνίδι που εξελίσσεται στους διαδρόμους των συμμαχικών κέντρων εξουσίας μοιάζει, έτσι, να έχει ήδη χαράξει τις γραμμές ενός παζαριού με αβέβαιες προεκτάσεις – και με την Ελλάδα και την Κύπρο να παρακολουθούν, για ακόμη μια φορά, τις εξελίξεις από μια θέση αυξημένης γεωπολιτικής πίεσης.