Νέα Υόρκη: Ο Ζοράν Μαμντάνι “πέταξε τη μάσκα” με το που εκλέχθηκε-Μια νέα εποχή ταξικού πολέμου έχει ξεκινήσει

Παρατηρήστε την αλλαγή χαρακτήρα του δημάρχου που εξελέγη, μετά τη νίκη του στις εκλογές της Τρίτης. Ο Μαμντάνι διεξήγαγε μια αισιόδοξη προεκλογική εκστρατεία, με ευγενική συμπεριφορά και μόνιμο χαμόγελο που έκρυβαν ένα μακρύ ιστορικό διχαστικών και δημαγωγικών δηλώσεων.

Οι Νεοϋορκέζοι που παρακολουθούσαν την πολιτική από απόσταση θα μπορούσαν εύλογα να πιστέψουν ότι ήθελε απλώς να ενώσει την πόλη και να τη κάνει πιο προσιτή οικονομικά. Αυτή η ερμηνεία όμως έγινε πολύ πιο δύσκολη μετά την ομιλία της νίκης του.

Σε μια οργισμένη ομιλία διάρκειας 23 λεπτών, διανθισμένη με ταυτότητα πολιτικής και γεμάτη αγανάκτηση, ο Μαντάνι εγκατέλειψε τη ψύχραιμη στάση του και έκανε σαφές ότι η δική του αντίληψη για την πολιτική δεν έχει να κάνει με την ενότητα. Δεν έχει να κάνει με το να επιτρέπεις στους ανθρώπους να χτίσουν καλύτερες ζωές μόνοι τους. Έχει να κάνει με την αναγνώριση ταξικών εχθρών, από ιδιοκτήτες που εκμεταλλεύονται ενοικιαστές έως «αφεντικά» που εκμεταλλεύονται εργαζομένους, και στη συνέχεια με την εξόντωσή τους.

Ο στόχος του δεν είναι η αύξηση του πλούτου, αλλά η αναδιανομή του σε ευνοημένες ομάδες. Η λέξη «ανάπτυξη» δεν ακούστηκε καθόλου στην ομιλία, αλλά ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, αναφέρθηκε οκτώ φορές.

Στον κόσμο του Μαμντάνι, η ζωή των ανθρώπων μπορεί να βελτιωθεί μόνο μέσω της κυβέρνησης: «Θα αποδείξουμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα πολύ μεγάλο για να το λύσει η κυβέρνηση, ούτε ανησυχία πολύ μικρή για να τη νοιαστεί».
Το πλήθος φυσικά επευφήμησε, αλλά κάποιος πιο σκεπτόμενος ίσως αναρωτηθεί αν είναι καλό ένα ίδρυμα που έχει το μονοπώλιο της βίας να επιμένει ότι τίποτα δεν βρίσκεται εκτός της αρμοδιότητάς του.

Αυτού του είδους οι χονδροειδείς εκκλήσεις έχουν πραγματική απήχηση στη Νέα Υόρκη, όπου η υπερβολική αύξηση των ενοικίων είναι όντως σοβαρό πρόβλημα. Όμως πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα υψηλά ενοίκια οφείλονται στην υπερβολική κρατική παρέμβαση, όχι στην έλλειψή της. Η προσωρινή ανακούφιση που θα φέρει το πάγωμα ενοικίων που υποσχέθηκε για 2 εκατομμύρια κατοικίες θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μείωση επενδύσεων και, μακροπρόθεσμα, σε αύξηση του κόστους.

Τις ημέρες μετά τη νίκη του, η αγαπημένη λέξη του Μαντάνι έγινε το «εντολή». Κέρδισε καθαρά και τώρα θέλει να προχωρήσει το πρόγραμμά του, από το πάγωμα ενοικίων μέχρι τη «δωρεάν» παιδική φροντίδα και τα λεωφορεία. Ωστόσο, ως δήμαρχος της Νέας Υόρκης, οι εξουσίες του σε ζητήματα φόρων και μεταφορών είναι περιορισμένες. Χρειάζεται έγκριση από την πολιτεία για να αυξήσει τους φόρους.
Η μεταβατική του ομάδα περιλαμβάνει αρκετούς πολιτικούς εσωτερικούς παράγοντες της Νέας Υόρκης που γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί εξουσίας, καθώς και αφοσιωμένους ιδεολόγους όπως τη Λίνα Καν, πρώην πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Εμπορίου (FTC).

Ο Μαμντάνι ήταν ο πρώτος υποψήφιος δήμαρχος της Νέας Υόρκης που συγκέντρωσε πάνω από 1 εκατομμύριο ψήφους από την εποχή του Τζον Λίντσεϊ το 1969.
Ένας από τους λόγους που θα αντιμετωπίσει περιορισμούς είναι ότι η δημαρχία του Λίντσεϊ υπήρξε οικονομική καταστροφή για την πόλη, γεγονός που οδήγησε την πολιτεία να επιβάλει δημοσιονομικούς ελέγχους ώστε να μην επαναληφθεί κάτι τέτοιο.

Το πιο ενδιαφέρον θα είναι πώς ο Μαντάνι θα ερμηνεύσει την «ταξική πάλη» στο πλαίσιο της επιβολής του νόμου και της δημόσιας εκπαίδευσης, τομείς όπου έχει μεγαλύτερη εξουσία.
Δήλωσε ότι θέλει να διατηρήσει τη διοικητή της αστυνομίας, Τζέσικα Σ. Τις, η οποία χαίρει σεβασμού μεταξύ των αξιωματικών και θεωρείται ικανή στην καταπολέμηση του εγκλήματος. Θα της δώσει ελευθερία κινήσεων; Θα διατάξει να σταματήσει η εφαρμογή των νόμων περί πορνείας, όπως έχει προτείνει; Θα μετατραπούν οι σταθμοί του μετρό σε επικίνδυνα κοινωνικά πειράματα, όπου οι άστεγοι θα «καλωσορίζονται» για να λάβουν υπηρεσίες;

Όσον αφορά τα σχολεία, ο Μαμντάνι δεν έχει δώσει καμία ένδειξη ότι θα πάρει το μέρος των παιδιών έναντι των συνδικάτων όταν συγκρούονται τα συμφέροντά τους.
Τα δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης καθιστούν υπερβολικά δύσκολη την πειθαρχία των μαθητών που παραβαίνουν, κάτι που κάνει τις τάξεις λιγότερο ασφαλείς και βλάπτει όλους.
Ο Μαντάνι έχει επίσης δηλώσει ότι θέλει να καταργήσει σταδιακά τα προγράμματα για «χαρισματικούς και ταλαντούχους» μαθητές στις πρώτες τάξεις.

Οι δημοσκοπήσεις εξόδου έδειξαν ότι οι Νεοϋορκέζοι που αντιμετωπίζουν με τη μεγαλύτερη δυσπιστία αυτές τις ουτοπικές υποσχέσεις είναι εκείνοι που γεννήθηκαν στην πόλη και δεν έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο.

Ο Μαμντάνι είχε τα καλύτερα αποτελέσματα μεταξύ των νεοφερμένων και των ανθρώπων με μεταπτυχιακές σπουδές. Φαίνεται ότι το να ζεις για δεκαετίες στη Νέα Υόρκη και να βλέπεις τι λειτουργεί και τι όχι στη διακυβέρνησή της, προσφέρει περισσότερη σοφία απ’ ό,τι ένα μεταπτυχιακό.