Νεκρή η Ολλανδή γυναίκα που είχε κατάθλιψη – Της έκαναν ευθανασία «με ανθρώπινο τρόπο»

Τη Τετάρτη 22 Μαΐου, η Ζοράγια τερ Μπικ έφυγε από τη ζωή. Η 29χρονη Ολλανδή εξέφρασε την επιθυμία να κάνει ευθανασία γιατί, όπως έλεγε, ποτέ δεν είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το άγχος και την κατάθλιψη.

Η Ολλανδή γυναίκα πέθανε το μεσημέρι της Τετάρτης, 22 Μαΐου, ανέφερε φίλος της. Ήταν μαζί με τον φίλο της όταν πέθανε, αλλά δεν έχουν γίνει γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνθήκες του θανάτου. Άλλος φίλος της έγραψε ότι η Μπικ «πέθανε με ανθρώπινο τρόπο».

Στον λογαριασμό της στο X γράφει πλέον «Zoraya – Status: Departed» («Ζοράγια – Κατάσταση: αποχώρησε»), υπονοώντας ότι δεν είναι πια στη ζωή.

Η τερ Μπίκ πέθανε λίγες ημέρες μετά τα γενέθλιά της που ήταν στις 2 Μαΐου.

Είχε λάβει την τελική έγκριση για την υποβοηθούμενη ευθανασία λίγες ημέρες πριν πεθάνει έπειτα από διαδικασία 3,5 ετών βάσει νόμου που ψηφίστηκε στις Κάτω Χώρες το 2002.

Δείτε βίντεο, η 29χρονη μιλά για την απόφασή της:

«Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι όταν είσαι ψυχικά άρρωστος, δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά, πράγμα που είναι προσβλητικό», δήλωνε στον Guardian. «Καταλαβαίνω τους φόβους που έχουν ορισμένα άτομα με αναπηρία σχετικά με την υποβοηθούμενη θανάτωση και τις ανησυχίες για το αν οι άνθρωποι πιέζονται να πεθάνουν. Αλλά στην Ολλανδία, έχουμε αυτόν τον νόμο για περισσότερα από 20 χρόνια. Υπάρχουν πραγματικά αυστηροί κανόνες και είναι πραγματικά ασφαλές», είπε.

Σύμφωνα με την ολλανδική νομοθεσία, για να δικαιούται κάποιος υποβοηθούμενο θάνατο, πρέπει να βιώνει «αφόρητο πόνο χωρίς προοπτική βελτίωσης» ενώ το άτομο πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένο και ικανό να λάβει μια τέτοια απόφαση.

Οι δυσκολίες της Τερ Μπικ ξεκίνησαν από την παιδική της ηλικία. Είχε χρόνια κατάθλιψη, άγχος, τραύμα και απροσδιόριστη διαταραχή προσωπικότητας, ενώ είχε επίσης διαγνωστεί με αυτισμό. Όταν γνώρισε τον σύντροφό της, πίστευε ότι το ασφαλές περιβάλλον που της προσέφερε θα την θεράπευε. «Αλλά συνέχισα να αυτοτραυματίζομαι και να νιώθω αυτοκτονική».

Ξεκίνησε εντατικές θεραπείες, που περιλάμβαναν φαρμακευτική αγωγή και περισσότερες από 30 συνεδρίες ηλεκτροσπασμοθεραπείας. «Στη θεραπεία, έμαθα πολλά για τον εαυτό μου και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης, αλλά αυτό δεν διόρθωσε τα κύρια ζητήματα. Στην αρχή της θεραπείας, ξεκινάς αισιόδοξα. Πίστευα ότι θα γινόμουν καλύτερα. Αλλά όσο περισσότερο διαρκεί η θεραπεία, αρχίζεις να χάνεις την ελπίδα».