Ο Ράμα προσπαθεί να μετατρέψει την Αλβανία σε «εργοστάσιο πολέμου»- Οι μεγάλες συμφωνίες και οι εύθραυστες ισορροπίες στο Βαλκάνια 

Σε μια εποχή κατά την οποία η Ευρώπη δοκιμάζεται από συγκρούσεις, γεωπολιτική αβεβαιότητα και οικονομική αστάθεια, η κυβέρνηση της Αλβανίας επιλέγει να επενδύσει όχι στην παιδεία, την υγεία ή την κοινωνική συνοχή, αλλά στον… πόλεμο.

Ο Ράμα προσπαθεί να μετατρέψει την Αλβανία σε «εργοστάσιο πολέμου»- Οι μεγάλες συμφωνίες και οι εύθραυστες ισορροπίες στο Βαλκάνια

Με υπερηφάνεια, ο υπουργός Άμυνας Πίρρο Βένγκου ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα ότι η χώρα βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με αμυντικούς κολοσσούς όπως η ισραηλινή Elbit Systems και η αμερικανική Lockheed Martin, με στόχο τη μετατροπή της αλβανικής επικράτειας σε πεδίο μαζικής παραγωγής στρατιωτικού εξοπλισμού.

Οι συνομιλίες, όπως αποκαλύφθηκε, δεν αφορούν απλώς εξαγωγές ή αγορές όπλων. Αντιθέτως, πρόκειται για την εγκαθίδρυση γραμμών παραγωγής βαρέος πυροβολικού, ελαφρού οπλισμού, πυρομαχικών, τεθωρακισμένων οχημάτων και στρατιωτικών στολών. Η κρατική “Kayo”, νεοσύστατη αμυντική πλατφόρμα, θα αποτελέσει το εργαλείο υλοποίησης αυτών των σχεδίων, ενισχύοντας την ιδέα ότι το αλβανικό κράτος φιλοδοξεί να μετατραπεί σε υποκατάστημα της παγκόσμιας πολεμικής μηχανής.

Η Elbit Systems, διαβόητη για τις τεχνολογίες επιτήρησης και τα drones που έχουν χρησιμοποιηθεί σε συγκρούσεις με καταγγελίες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπέγραψε ήδη μνημόνιο συνεργασίας τον Απρίλιο. Σχεδιάζει την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών και άλλου οπλισμού στην πρώην βιομηχανική περιοχή της Ρούμπικ – μια ζώνη που, αντί να αξιοποιηθεί για την αναζωογόνηση της τοπικής οικονομίας, θα μετατραπεί σε κόμβο στρατιωτικής παραγωγής. Το τίμημα για την τοπική κοινωνία; Απροσδιόριστο – αλλά σίγουρα υψηλό.

Ο Ράμα προσπαθεί να μετατρέψει την Αλβανία σε «εργοστάσιο πολέμου»- Οι μεγάλες συμφωνίες και οι εύθραυστες ισορροπίες στο Βαλκάνια

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και η αμερικανική Lockheed Martin, η οποία αν και προς το παρόν δεν εμπλέκεται στην παραγωγή όπλων επί αλβανικού εδάφους, διατηρεί ανοικτούς διαύλους με το Υπουργείο Άμυνας. Εν τω μεταξύ, η χώρα αναμένει ακόμη την παράδοση των αντιαρματικών πυραύλων Javelin, τους οποίους παρήγγειλε ήδη από το 2022 – μία ακόμη υπενθύμιση του πόσο πρόθυμα προσδένεται η αλβανική κυβέρνηση στο άρμα των πολυεθνικών του πολέμου, ακόμη και με καθυστερήσεις, ακόμη και με κόστος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ταυτόχρονα ανακοινώθηκε και η επανεκκίνηση της Σχολής Αεροπορίας στην Αυλώνα, ως μια ακόμη επένδυση στην “πολεμική παιδεία” και όχι στην κοινωνική ανασυγκρότηση.

Αντί λοιπόν για μια συζήτηση γύρω από την ειρήνη, τη συνεργασία, τη βιώσιμη ανάπτυξη ή την αναχαίτιση της φτώχειας, η πολιτική ηγεσία της Αλβανίας υιοθετεί ένα αφήγημα “στρατιωτικής κυριαρχίας”, λες και η παγίωση της χώρας ως εργοστάσιο όπλων αποτελεί δείγμα εθνικής υπερηφάνειας.

Η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, η εξάρτηση από πολεμικούς προμηθευτές και η μετατροπή δημοσίων υποδομών σε ζώνες παραγωγής βίας αποτελούν μια επικίνδυνη διολίσθηση. Αντί για ανάπτυξη και ανεξαρτησία, η Αλβανία βαδίζει προς μια νέα μορφή γεωπολιτικής εξάρτησης – αυτή του μισθοφόρου στην παγκόσμια αγορά όπλων.