Παραλίγο νέα… “Βιολάντα”: Καταγγελία σοκ από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) για φωτιά σε λεβητοστάσιο ιδιωτικού σχολείου στη Θεσσαλονίκη, που “θάφτηκε” χωρίς κυρώσεις – Συνεχίστηκε η λειτουργία με καπνούς σαν να μην συμβαίνει τίποτα, χωρίς να κληθεί η Πυροσβεστική και από τύχη δεν θρηνήσαμε θύματα!

Ένα περιστατικό εξαιρετικής σοβαρότητας, που ξυπνά μνήμες από την τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα», έρχεται στο φως μέσα από καταγγελία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ). Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτονται, πριν από περίπου δέκα μήνες ξέσπασε πυρκαγιά στο λεβητοστάσιο ιδιωτικού σχολείου στη Θεσσαλονίκη, χωρίς όμως – όπως καταγγέλλεται – να ειδοποιηθεί ποτέ η Πυροσβεστική.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε φωτιά και πυκνοί καπνοί που διαχύθηκαν στους εσωτερικούς χώρους του σχολείου, το εκπαιδευτήριο συνέχισε να λειτουργεί κανονικά. Μαθητές και εκπαιδευτικοί παρέμειναν στις αίθουσες, εκτεθειμένοι σε έναν άμεσο και σοβαρό κίνδυνο, σε μια απόφαση που προκαλεί εύλογα σοκ και αγανάκτηση.

«Το βάφτισαν άσκηση»

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η καταγγελία ότι η διοίκηση του σχολείου επιχείρησε να υποβαθμίσει το συμβάν, παρουσιάζοντάς το ως… άσκηση πυρκαγιάς. Σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ, την ώρα που οι χώροι είχαν γεμίσει καπνούς, επιχειρήθηκε να δοθεί η εικόνα μιας τυπικής διαδικασίας ασφαλείας. Παρά τις αντιδράσεις γονέων και συνδικαλιστικών φορέων, η υπόθεση φέρεται τελικά να μπήκε στο αρχείο, με βασικό επιχείρημα ότι «δεν υπήρξαν θύματα».

ΕΔΕ χωρίς συνέπειες

Η Ομοσπονδία καταγγέλλει ότι, αν και διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση, το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης απαλλαγή των υπευθύνων. Το μοναδικό κριτήριο, όπως επισημαίνεται, ήταν η απουσία νεκρών ή τραυματιών, γεγονός που – κατά την ΟΙΕΛΕ – αποτυπώνει μια επικίνδυνη λογική ανοχής και έλλειψης ουσιαστικών ελέγχων στον ιδιωτικό τομέα της εκπαίδευσης.

«Πρέπει πρώτα να θρηνήσουμε θύματα;»

Στην ανακοίνωσή της, η ΟΙΕΛΕ θέτει με ωμό τρόπο το ζήτημα των ευθυνών της Πολιτείας και του Υπουργείου Παιδείας, μιλώντας για διαχρονική αδιαφορία απέναντι στην ασφάλεια. Δεν περιορίζει, μάλιστα, την κριτική της μόνο στα ιδιωτικά σχολεία, αλλά επεκτείνεται σε κέντρα μελέτης, summer camps και μεταφορές μαθητών, όπου – όπως τονίζεται – οι έλεγχοι είναι ελλιπείς ή ανύπαρκτοι.

«Δεν μπορεί, το 2026, παιδιά και εργαζόμενοι να παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα επειδή κάποιοι φοβούνται τον έλεγχο», αναφέρει χαρακτηριστικά η Ομοσπονδία, προειδοποιώντας ότι αν δεν υπάρξει άμεση αλλαγή πορείας, μια νέα τραγωδία δεν θα είναι θέμα “αν”, αλλά “πότε”.

Το περιστατικό αυτό επαναφέρει με δραματικό τρόπο ένα θεμελιώδες ερώτημα: θεωρείται η ασφάλεια στους χώρους εκπαίδευσης και εργασίας αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα ή απλώς μια λεπτομέρεια που αγνοείται μέχρι να είναι πια αργά;