Πόλεμος στην Ουκρανία: Ποιοι τελικά δεν θέλουν το τέλος του πολέμου που ο Τραμπ θα τελείωνε σε «24 ώρες» ;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει πάρει μια αόρατη, αλλά επίμονη «σιωπηλή παράταση», και φαίνεται πως πολλοί ενδιαφερόμενοι δείχνουν να βολεύονται με αυτήν.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Ποιοι τελικά δεν θέλουν το τέλος του πολέμου που ο Τραμπ θα τελείωνε σε «24 ώρες»;

Σε λίγες μέρες θα συμπληρωθούν τέσσερα χρόνια από την εκκίνηση της λεγόμενης «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» του Πούτιν, ενώ η σύγκρουση μετρά στην ουσία 12 χρόνια από την αρχική ένταση στην Ανατολική Ουκρανία.

Παρά τις μεγαλοστομίες και τις βεβαιότητες που εκφράστηκαν από διάφορους ηγέτες, κανένα σημάδι δεν δείχνει ότι η σύγκρουση θα λήξει άμεσα. Ακόμη και μετά την πρώτη χρονιά προεδρίας Τραμπ, η υπόσχεση πως «ο πόλεμος θα τελείωνε σε 24 ώρες» μοιάζει πλέον ανέκδοτο.

Μόλις χθες, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση Τραμπ είχε θέσει διορία σε Κίεβο και Μόσχα μέχρι τον Ιούνιο για τον τερματισμό της σύγκρουσης, υπογραμμίζοντας την πίεση που ασκείται στα παρασκήνια.

Ωστόσο, η πιο αιματηρή σύγκρουση στην Ευρώπη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο φαίνεται πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα πολλών. Οι διεθνιστές Ευρωπαίοι, για παράδειγμα, φαίνεται να χρησιμοποιούν τον πόλεμο ως δικαιολογία για να καλύψουν τις πολιτικές και οικονομικές αποτυχίες των χωρών τους, φορτώνοντας στους λαούς τα δεινά που οι κυβερνήσεις τους δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν.

Παράλληλα, το καθεστώς Ζελένσκι, βαθιά διεφθαρμένο σύμφωνα με πολλές αναλύσεις, συνδέει την παράταση της σύγκρουσης με την αποφυγή εκλογών, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην εξουσία και εκμεταλλευόμενο την κατάσταση για πολιτικό όφελος.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Ποιοι τελικά δεν θέλουν το τέλος του πολέμου που ο Τραμπ θα τελείωνε σε «24 ώρες»;

Αντίστοιχα, το βαθύ διεθνιστικό κράτος των ΗΠΑ φαίνεται να βλέπει στον πόλεμο μια ευκαιρία γεωπολιτικής επιρροής και ελέγχου, ενώ η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει να μετατοπίσει την προσοχή στις σχέσεις με Ρωσία και Κίνα και ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί οικονομικά την κρίση, κυρίως μέσω των εσόδων από ενέργεια.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Πούτιν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, συνεχίζει να επεκτείνει εδάφη, να αυξάνει οικονομικά οφέλη και να ισχυροποιεί γεωπολιτικά τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενος την παρατεταμένη αβεβαιότητα.

Η εικόνα που σχηματίζεται είναι ξεκάθαρη: ο πόλεμος δεν είναι απλώς μια σύγκρουση μεταξύ δύο κρατών, αλλά ένα σύνθετο παιχνίδι συμφερόντων, όπου κάθε πλευρά βρίσκει κέρδος στην παράταση της κρίσης. Κι όσο οι «σιωπηλές συμφωνίες» και οι παρασκηνιακές κινήσεις συνεχίζονται, η ειρήνη μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ.