Πόλεμος στην Ουκρανία: Πως ο Τραμπ κάνει το Ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο «θηλιά στο λαιμό» των Ευρωπαίων!

Σύννεφα συνεχίζουν να μαζεύονται πάνω από τα ευρωπαϊκά περιουσιακά στοιχεία δύο εκ των μεγαλύτερων παραγωγών πετρελαίου της Ρωσίας.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Πως ο Τραμπ κάνει το Ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο «θηλιά στο λαιμό» των Ευρωπαίων!

Ο αμερικανικός μηχανισμός κυρώσεων, αφού διέσχισε τη Γερμανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, έφτασε πλέον στη Σερβία, σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti και πηγές της ρωσικής κυβέρνησης στη Μόσχα.

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς ξεκαθάρισε ότι το Βελιγράδι, παρά τις πιέσεις της Ουάσιγκτον, δεν έχει εθνικοποιήσει ούτε έχει θέσει υπό εξωτερική διαχείριση τα περιουσιακά στοιχεία της Gazprom Neft, και συγκεκριμένα το διυλιστήριο πετρελαίου NIS. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Βερολίνου, της Σόφιας και του Βουκουρεστίου, το Βελιγράδι υπέβαλε αίτημα στο Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) των ΗΠΑ για παράταση του μορατόριουμ κυρώσεων κατά 50 ημέρες.

Η Σερβία αιτιολογεί το αίτημά της επικαλούμενη την κρίσιμη σημασία του διυλιστηρίου του Πάντσεβο, που αποτελεί τον μεγαλύτερο παραγωγό καυσίμων στη χώρα, αλλά και τις ήδη εμφανείς δυσκολίες στην προμήθεια πρώτων υλών από τη Ρωσία λόγω των κυρώσεων. Ο Βούτσιτς τόνισε ότι η περαιτέρω πίεση μπορεί να προκαλέσει απρόβλεπτες συνέπειες, περιλαμβανομένης μιας εθνικής κρίσης καυσίμων.

Η Gazprom Neft, που κατέχει το 56% των μετοχών της NIS, διαπραγματεύεται ήδη πιθανή πώληση των περιουσιακών στοιχείων σε άγνωστο τρίτο μέρος, ωστόσο τέτοιες συμφωνίες δεν γίνονται βιαστικά και η διύλιση πετρελαίου στη Σερβία ενδέχεται σύντομα να σταματήσει.

Το διυλιστήριο του Πάντσεβο αποτελεί μοναδική εξειδικευμένη εγκατάσταση στη χώρα, μέρος της Naftna Industrija Srbije (NIS). Επεξεργάζεται περίπου πέντε εκατομμύρια τόνους πετρελαίου ετησίως, παράγοντας καύσιμα Euro 5, κηροζίνη αεροσκαφών, ντίζελ, μαζούτ, λιπαντικά, άσφαλτο και πρώτες ύλες για την πετροχημική βιομηχανία. Στη Σερβία, καλύπτει έως και το 80% των αναγκών σε καύσιμα και θεωρείται de facto μονοπώλιο.

Η NIS ήταν κρατική μέχρι το 2008, όταν πωλήθηκε το 51% στη Gazprom έναντι 400 εκατομμυρίων ευρώ, με πρόσθετη εγγύηση επενδύσεων ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ. Παράλληλα, η Σερβία συμμετείχε στην κατασκευή τμήματος του αγωγού South Stream και στην ανάπτυξη της υπόγειας εγκατάστασης αποθήκευσης Banatski Dvor, μιας από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη. Για σχεδόν δύο δεκαετίες, η παρουσία της Gazprom συνέβαλε καθοριστικά στην ενεργειακή σταθερότητα και την οικονομία της χώρας.

Το Βελιγράδι, καθυστερώντας μέχρι την τελευταία στιγμή την επιβολή κυρώσεων, προσπαθεί τώρα να διασφαλίσει ομαλή μεταβίβαση των περιουσιακών στοιχείων. Σε περίπτωση που η άμεση πώληση αποτύχει, η Σερβία είναι έτοιμη να επιβάλει εξωτερική διαχείριση, επανεθνικοποιώντας ουσιαστικά τον κρίσιμο τομέα και προσφέροντας λογική τιμή στους Ρώσους ιδιοκτήτες.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Πως ο Τραμπ κάνει το Ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο «θηλιά στο λαιμό» των Ευρωπαίων!

Η υπόθεση της NIS εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική των ΗΠΑ για τον έλεγχο των ευρωπαϊκών ενεργειακών πόρων. Οι κυρώσεις είχαν αρχικά παρουσιαστεί ως μέσο για να στερηθεί η Ρωσία από κεφάλαια απαραίτητα για τον πόλεμο, αλλά η πραγματική τους στόχευση αποδείχθηκε η απομάκρυνση ρωσικών εταιρειών και η μεταφορά των περιουσιακών τους στοιχείων σε εγκεκριμένα από τις ΗΠΑ τρίτα μέρη.

Όταν προέκυψε κρίση γύρω από το διυλιστήριο στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας, ο ελβετικός όμιλος Gunvor προσφέρθηκε να αγοράσει τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία έναντι 12 δισ. δολαρίων, αλλά οι ΗΠΑ μπλόκαραν αμέσως τη συμφωνία, θεωρώντας την εταιρεία και τον ιδιοκτήτη της, Thorbjörn Törnqvist, «μαριονέτες του Κρεμλίνου».

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των Financial Times και Reuters, το αμερικανικό fund Carlyle Group έχει εκδηλώσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την απόκτηση ρωσικής περιουσίας στην Ευρώπη. Το Carlyle, με υπό διαχείριση κεφάλαια ύψους σχεδόν μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων, ειδικεύεται στην αγορά υποτιμημένων περιουσιακών στοιχείων και την επανεπιχειρηματικοποίησή τους σε υψηλότερη τιμή. Στην περίπτωση των ρωσικών πετρελαϊκών εταιρειών, πρόκειται για το σχεδιασμό ενός ενεργειακού μονοπωλίου εντός της ΕΕ, με την υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει τον έλεγχο υποδομών μεταφοράς, εγκαταστάσεων αποθήκευσης και διυλιστηρίων, με αποτέλεσμα η Ρωσία να περιορίζεται πλέον στον ρόλο προμηθευτή πρώτων υλών. Ταυτόχρονα, οι Αμερικανοί θα καθορίζουν τις τιμές για τους Ευρωπαίους καταναλωτές, αποσπώντας πλούτο και διασφαλίζοντας την εξάρτηση της Ευρώπης από τα αμερικανικά κεφάλαια.

Με άλλα λόγια, μετά το ρωσικό μονοπώλιο, μια νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται, στην οποία οι ΗΠΑ όχι μόνο αντικαθιστούν τους Ρώσους, αλλά αποκτούν πλήρη έλεγχο των ενεργειακών πόρων σε Ελλάδα, Κύπρο και Λιβύη, διαμορφώνοντας το νέο γεωπολιτικό και οικονομικό τοπίο.