Ρόδος: «Γιατί τόσο άδικα;»- Ανείπωτος πόνος στην κηδεία της μητέρας και της κόρης που σκοτώθηκαν στο σοκαριστικό τροχαίο

Βαρύ πένθος επικρατεί στη Ρόδο μετά την τραγική απώλεια της 56χρονης Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και της 26χρονης κόρης της, Αρμονίας Κουκίου, οι οποίες έχασαν τη ζωή τους σε θανατηφόρο τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε στις 17 Μαΐου.

Ρόδος: «Γιατί τόσο άδικα;»- Ανείπωτος πόνος στην κηδεία της μητέρας και της κόρης που σκοτώθηκαν στο σοκαριστικό τροχαίο

Το δυστύχημα συνέβη όταν Ι.Χ. όχημα, το οποίο οδηγούσε 44χρονος άνδρας, συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν οι δύο γυναίκες, βυθίζοντας στο πένθος την τοπική κοινωνία.

Σήμερα τελέστηκαν οι κηδείες τους, με συγγενείς και φίλους να αποχαιρετούν μέσα σε κλίμα οδύνης τη μητέρα και την κόρη. Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Ταξιαρχών Ρόδου, με τον Μητροπολίτη Ρόδου Κύριλλο να χοροστατεί, ενώ δεκάδες άνθρωποι βρέθηκαν εκεί για να πουν το τελευταίο αντίο.

Ρόδος: «Γιατί τόσο άδικα;»- Ανείπωτος πόνος στην κηδεία της μητέρας και της κόρης που σκοτώθηκαν στο σοκαριστικό τροχαίο

Η ατμόσφαιρα στο νησί παραμένει ιδιαίτερα φορτισμένη, κάτι που αποτυπώνεται και στα social media, όπου φίλοι και γνωστοί εκφράζουν τη θλίψη και την οργή τους για την ανείπωτη απώλεια.

Χαρακτηριστική είναι η ανάρτηση στενής φίλης της 56χρονης Μαρίας, η οποία αποτυπώνει το μέγεθος του πόνου και της αγανάκτησης:

«Γιατί μας το έκανες αυτό;; Γιατί τόσο άδικα κοπέλα μου; Αυτός που έτρεχε έτσι και δεν υπολόγισε τίποτα, δεν ήξερε τι έκανε…..ή μήπως ήξερε;;; Να φύγεις εσύ;; Μαζί με την κόρη σου να φύγεις κοπέλα μου για το μεγάλο ταξίδι;;; Εσύ που με έπαιρνες αγκαλιά και μου έλεγες “Ρε Σίλια εσύ κι εγώ, η χαρά της ζωής είμαστε ρε παιδάκι μουυυυ!!! Εσύ θα τραγουδάς κι εγώ θα κάνω το μπαλέτο!” Και ήσουν η χαρά της ζωής όντως.. εγώ όμως σήμερα δεν είμαι καθόλου χαρούμενη Μαράκι μου. Τώρα τι θα κάνουμε Μαρία μου;;; Τώρα τίποτα κοπέλα μου. Τίποτα…για έναν άμυαλο… Δικαιοσύνη εύχομαι.. Αυτό εύχομαι για εσένα.. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ»

Το μήνυμα αυτό συνοψίζει το κλίμα οδύνης, με την τοπική κοινωνία να ζητά δικαίωση και να αδυνατεί ακόμη να συνειδητοποιήσει την ξαφνική και τραγική απώλεια μητέρας και κόρης.