Σε εφαρμογή το Σύμφωνο της Μέκκας: Το πονηρό σχέδιο του Ερντογάν κατά Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ με στρατιωτική εμπλοκή του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας (την οποία προστατεύουμε με τους Ελληνικούς Patriot) – Τι κάνει η Αθήνα και γιατί ακόμη προσποιείται , πως δεν καταλαβαίνει το τι συμβαίνει γύρω της;

Νέα διάσταση αποκτά η συζήτηση για τις περιφερειακές συμμαχίες που διαμορφώνονται γύρω από την Τουρκία, καθώς η Άγκυρα ενισχύει τους δεσμούς της με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται το λεγόμενο Σύμφωνο της Μέκκας, μια συμφωνία αμοιβαίας άμυνας μεταξύ των τριών χωρών. Το ίδιο το δημοσίευμα επισημαίνει πάντως ότι η συμφωνία χαρακτηρίζεται από τις πλευρές ως αμυντική και ότι δεν έχει ακόμη επικυρωθεί από το τουρκικό Κοινοβούλιο.

Η ΑΓΚΥΡΑ ΧΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ

Η Τουρκία διατηρεί εδώ και χρόνια στενή στρατιωτική σχέση με το Πακιστάν. Η συνεργασία των δύο χωρών εκτείνεται σε αμυντικά προγράμματα, στρατιωτική εκπαίδευση και εξοπλισμούς, ενώ η Άγκυρα είχε στηρίξει το Ισλαμαμπάντ κατά την πρόσφατη σύγκρουσή του με την Ινδία.

Παράλληλα, η νέα σχέση με τη Σαουδική Αραβία προσθέτει ένα ακόμη σημαντικό κομμάτι στο γεωπολιτικό παζλ.

Έτσι διαμορφώνεται ένας άξονας τριών χωρών με διαφορετικά αλλά ισχυρά στρατηγικά πλεονεκτήματα: το Πακιστάν διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο, η Τουρκία έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στο ΝΑΤΟ και η Σαουδική Αραβία τεράστια ενεργειακή και οικονομική ισχύ.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ;

Το πιο ευαίσθητο ζήτημα αφορά το τι θα μπορούσε να συμβεί εάν η Τουρκία βρεθεί σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με κάποιο άλλο κράτος.

Η διατύπωση της συμφωνίας αφήνει σημαντικό περιθώριο ερμηνείας ως προς το είδος της βοήθειας που θα μπορούσε να προσφέρει κάθε πλευρά. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με αναλύσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, επιτρέπει στο Πακιστάν να διατηρεί ευελιξία χωρίς να δεσμεύεται προκαταβολικά για συγκεκριμένη στρατιωτική δράση.

Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία στην Αθήνα.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ

Το δημοσίευμα θέτει ευθέως το ερώτημα για το ποια θα μπορούσε να είναι η στάση του Πακιστάν σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης.

Ωστόσο, πρόκειται για σενάριο και εκτίμηση, όχι για επιβεβαιωμένο σχέδιο στρατιωτικής επέμβασης. Η ίδια η συμφωνία παρουσιάζεται από τις εμπλεκόμενες χώρες ως αμυντική και η πραγματική έκταση των υποχρεώσεων που δημιουργεί παραμένει ασαφής.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η εξέλιξη μπορεί να αγνοηθεί.

Για την Ελλάδα, κάθε νέα στρατηγική συνεργασία της Τουρκίας με χώρες που διαθέτουν σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες αποτελεί παράγοντα που πρέπει να παρακολουθείται στενά.

Η ΣΥΡΙΑ ΩΣ ΝΕΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Την ίδια στιγμή, η Συρία εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα σημεία τριβής μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ.

Το δημοσίευμα αναφέρεται στην ισραηλινή επίθεση στη βάση Abu al-Duhur στη βορειοδυτική Συρία, την οποία το Ισραήλ συνέδεσε με την προσπάθεια αποτροπής πιθανής τουρκικής στρατιωτικής ανάπτυξης στην περιοχή.

Έτσι, η αντιπαράθεση Τουρκίας–Ισραήλ αποκτά ολοένα μεγαλύτερη γεωπολιτική διάσταση.

Και όσο αυξάνεται η ένταση στη Συρία, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο κίνδυνος να εμπλακούν έμμεσα και άλλες χώρες.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ

Για την Αθήνα, η εξέλιξη έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η δημιουργία νέων αμυντικών συνεργασιών στην περιοχή, σε συνδυασμό με τις διαρκείς τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργεί ένα ολοένα πιο σύνθετο περιβάλλον ασφαλείας.

Το ζητούμενο για την ελληνική πλευρά δεν είναι να θεωρήσει δεδομένο ότι μια κρίση θα οδηγήσει σε πολεμική εμπλοκή τρίτων χωρών, αλλά να έχει εξετάσει όλα τα πιθανά σενάρια.

ΕΝΑ ΝΕΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΖΛ

Η εικόνα που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο γίνεται ολοένα πιο περίπλοκη.

Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία επιχειρούν να ενισχύσουν τη στρατηγική τους συνεργασία, ενώ την ίδια στιγμή η αντιπαράθεση Άγκυρας–Τελ Αβίβ στη Συρία αποκτά μεγαλύτερη ένταση.

Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η νέα αρχιτεκτονική συμμαχιών.

Γιατί εάν οι περιφερειακές αντιπαραθέσεις αρχίσουν να συνδέονται μεταξύ τους, μια κρίση που σήμερα φαίνεται τοπική θα μπορούσε να αποκτήσει πολύ ευρύτερες διαστάσεις.