Σκόπια: Θρήνος και ανείπωτη θλίψη στις κηδείες των 59 θυμάτων της φονικής φωτιάς – Μια πόλη βυθισμένη στο πένθος

Η τραγωδία που συγκλόνισε τα Σκόπια και την πόλη Κότσανι από την περασμένη Κυριακή, όταν μια φονική πυρκαγιά στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στέρησε τη ζωή από 59 ανθρώπους, συνεχίζει να προκαλεί αβάσταχτο πόνο. Σήμερα, οι συγγενείς των θυμάτων, με κλάματα και σπαρακτικές κραυγές, αποχαιρέτησαν τους αγαπημένους τους σε μια κηδεία που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη της πόλης.

Σκόπια: Θρήνος και ανείπωτη θλίψη στις κηδείες των 59 θυμάτων της φονικής φωτιάς – Μια πόλη βυθισμένη στο πένθος

Η ατμόσφαιρα στην Κότσανι είναι βαρύτατα φορτισμένη, με την πόλη να μοιάζει σιωπηλή και στοιχειωμένη από την απώλεια. Ολόκληρη η κοινότητα βρίσκεται σε κατάσταση σοκ, ενώ το πένθος είναι παντού: από τα κλειστά καταστήματα και τα κατεβασμένα μολύβια, μέχρι τους αγέλαστους δρόμους. Κάθε γωνιά θυμίζει την τραγωδία, και οι κάτοικοι διατηρούν τη μνήμη των χαμένων ζωών ζωντανή, με την ελπίδα ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ ό,τι συνέβη εκείνη τη φρικτή νύχτα.

Σκόπια: Θρήνος και ανείπωτη θλίψη στις κηδείες των 59 θυμάτων της φονικής φωτιάς – Μια πόλη βυθισμένη στο πένθος

Είκοσι τέσσερις τάφοι, ο ένας πλάι στον άλλον, με τα ονόματα θυμάτων της τραγωδίας γραμμένα σε λευκό χαρτί και κάποιοι άλλοι τάφοι διάσπαρτοι στον χώρο θα αποτελούν εφεξής μια διαρκή υπόμνηση μιας τραγωδίας που έχει προκαλέσει την οργή της κοινής γνώμης, όχι μόνο στο Κότσανι, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, κραυγές απόγνωσης από μάνες που έχασαν τα παιδιά τους, πατεράδες που κρατούσαν το κεφάλι τους σαν να μην μπορεί να χωρέσει ο νους τους αυτό που έχει συμβεί. Και σήμερα είμαστε εδώ και πάλι για να βοηθήσουμε όπου χρειαστεί» εξηγούσε στο ΑΠΕ ο Αλι Σαμέτ, καθώς προετοίμαζε με την ομάδα του τη σκηνή που είχε στηθεί λίγα μέτρα μακριά από τους φρεσκοσκαμμένους τάφους, εν είδει ενός μικρού ιατρείου. «Σαράντα χρόνια ασχολούμαι με τη διαχείριση κρίσεων. Αυτό που συνέβη εδώ την Κυριακή ήταν κάτι εξαιρετικά τραγικό», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την αγωνία των συγγενών που έρχονταν στο νοσοκομείο με την ελπίδα πως δεν θα δουν το όνομα του δικού τους ανθρώπου στον μακρύ κατάλογο των νεκρών. «Είχαν ως την τελευταία στιγμή την ελπίδα πως δε θα ήταν τα παιδιά τους μεταξύ των νεκρών ή όσων έχουν τραυματιστεί σοβαρά», επισήμανε.