Σοκ: Με Προεδρικό Διάταγμα ετοιμάζουν τη δημιουργία χιλιάδων νέων κέντρων παραμονής μεταναστών σε όλη την Ελλάδα – Την ίδια στιγμή αφαιρούν το δικαίωμα δόμησης από τους Έλληνες ιδιοκτήτες γης που έχουν έκταση μικρότερη των 2 στρεμμάτων σε οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων

Την δημιουργία μίνι κέντρων παραμονής αλλοδαπών με δυναμικότητα έως και 100 ατόμων, σε οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων προβλέπεται σε Προεδρικό Διάταγμα με τίτλο «Καθορισμός κριτηρίων, τρόπου και διαδικασιών οριοθέτησης των οικισμών της Χώρας με πληθυσμό κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων, περιλαμβανομένων και των προϋφιστάμενων του 1923, καθώς και καθορισμός χρήσεων γης και γενικών όρων και περιορισμών δόμησης» (ΦΕΚ Δ΄194/15.04.2025).

Το συγκεκριμένο Π.Δ. αφορά στον καθορισμό των κριτηρίων, του τρόπου και των διαδικασιών οριοθέτησης των οικισμών της χώρας που φέρονται απογεγραμμένοι ως αυτοτελείς οικισμοί, σε απογραφή προ του έτους 1983 με πληθυσμό κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων, και οι οποίοι εξακολουθούν, κατά την εκάστοτε τελευταία απογραφή, να έχουν πληθυσμό κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων, περιλαμβανομένων και των προϋφιστάμενων του 1923 οικισμών.

Πιο συγκεκριμένα στο άρθρο 14 του ΠΔ και στην ενότητα «Χρήσεις γης» προβλέπεται η δημιουργία κέντρων «προσωρινής» υποδοχής υποτιθέμενων «προσφύγων» που έχουν μπει παράνομα στη χώρα.

Αναφέρεται πιο συγκεκριμένα: «(41) Eγκαταστάσεις προσωρινής υποδοχής και φιλοξενία προσφύγων μέχρι εκατό (100) ατόμων.»

Δεδομένου ότι οι οικισμοί με πληθυσμό κάτω των 2.000 κατοίκων ανέρχονται περίπου στους 16.000 σημαίνει ότι η δημιουργία τους θα μπορούσε να συγκεντρώσει έως και 1.600.000 αλλοδαπούς σε όλη την Ελλάδα, εκτός των εκατομμυρίων που ήδη υπάρχουν και ζουν εδώ σε καθεστώς παρανομίας ή νομιμότητας.

Παρεμπιπτόντως το Προεδρικό Διάταγμα 129/2025 αφορά την αφαίρεση του δικαιώματος δόμησης σε οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων, ιδίως σε ιδιοκτησίες που έχουν έκταση μικρότερη των 2 στρεμμάτων.

Αυτό βέβαια δεν στέκεται εμπόδιο στην ανέγερση αναρίθμητων κέντρων παραμονής λαθρομεταναστών για τον «εμπλουτισμό» των τοπικών κοινωνιών.