Στο έλεος των πλειστηριασμών: Το κράτος σιωπά, οι τράπεζες κερδίζουν και οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους

Η «λεηλασία» των σπιτιών συνεχίζεται αδιάκοπα, καθώς η εκποίηση 6.000 κατοικιών βρίσκεται στον ορίζοντα για το επόμενο επτάμηνο, με τα «κόκκινα» δάνεια να αποτελούν την καυτή πατάτα που καίει χιλιάδες οικογένειες. Ο κύριος αποδέκτης αυτών των πλειστηριασμών δεν είναι άλλος από τις εταιρείες real estate, οι οποίες, έχουν ως μοναδικό μέτοχο την ίδια τράπεζα που πούλησε το δάνειο.

Στο έλεος των πλειστηριασμών: Το κράτος σιωπά, οι τράπεζες κερδίζουν και οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους

Αυτό το σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από ακραία ανισότητα, φαίνεται να μην έχει όρια. Η δικηγόρος Αριάδνη Νούκα αποκαλυψε σε συνέντευξή της στο Mega ότι οι περισσότεροι δανειολήπτες πλήρωναν κανονικά τις δόσεις τους, αλλά η μείωση των εισοδημάτων τους, η οποία φτάνει το 50%, τους οδήγησε στην αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους. Οι ίδιοι οι πολίτες βρίσκονται σε μία συνεχιζόμενη ψυχολογική πίεση, βιώνοντας το αβέβαιο μέλλον και την αγωνία της εκδίωξής τους από τα σπίτια τους.

Το κράτος, όμως, παραμένει αμέτοχο. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την οποία θεωρήσαμε ως αναγκαία, δεν συνοδεύτηκε από την αντίστοιχη στήριξη των πολιτών. Τα μέτρα που πάρθηκαν για την απομείωση των κόκκινων δανείων δεν προχώρησαν σε μία πραγματική παρέμβαση που να αντανακλά τις πραγματικές ανάγκες των δανειοληπτών, ιδιαίτερα όταν το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ανισότητα εισοδημάτων. Ο νομοθέτης, αν και επενέβη πολλές φορές, δεν κατάφερε να εξισώσει τη ζημιά που υπέστησαν οι πολίτες.

Στο έλεος των πλειστηριασμών: Το κράτος σιωπά, οι τράπεζες κερδίζουν και οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους

Με 13.500 ακίνητα να βρίσκονται σε διαδικασία πλειστηριασμού και το 22% του πληθυσμού να εμπλέκεται με κόκκινα δάνεια, η κατάσταση είναι εκρηκτική. Η κοινωνία των πολιτών πληρώνει τις συνέπειες μιας οικονομικής κρίσης που δεν προκάλεσε η ίδια, ενώ οι τράπεζες και τα funds συνεχίζουν να κερδίζουν. Η απορία που τίθεται είναι εύλογη: «Αφού η τράπεζα κατέχει το σπίτι, γιατί δεν το μισθώνει στον πρώην ιδιοκτήτη του, ειδικά αν είναι ηλικιωμένος; Γιατί δεν επεμβαίνει η πολιτεία για να προστατεύσει τους αδύναμους;»

Ο λαϊκός πόνος αναδίνεται από αυτές τις σκληρές αλήθειες. Η πολιτεία είναι απούσα, οι τράπεζες εκμεταλλεύονται την κατάσταση και οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη. Η κοινωνική αδικία βαθαίνει, με τον πολίτη να παραμένει εκτεθειμένος σε ένα σύστημα που δεν ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη διάσταση του προβλήματος.