Συναγερμός για τη Θράκη μέσα στο παγκόσμιο γεωπολιτικό χάος: Η Μουσουλμανική μειονότητα της Λωζάννης, τα επικίνδυνα Τουρκικά αφηγήματα περί… “Τουρκικής” μειονότητας και ο φόβος μιμητικών τετελεσμένων σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια

Η μειονότητα που ζει στη Θράκη είναι, βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, θρησκευτική και μουσουλμανική — όχι «τουρκική», όπως επιχειρεί αυθαίρετα και συστηματικά να την παρουσιάζει η Άγκυρα. Πρόκειται για μια νομική και ιστορική πραγματικότητα αδιαμφισβήτητη, η οποία όμως επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα σε ένα πρωτόγνωρο διεθνές περιβάλλον, όπου το διεθνές δίκαιο δείχνει να υποχωρεί μπροστά στη λογική της ισχύος.

Το 2026 μπήκε με καταιγιστικές εξελίξεις, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή γεωπολιτικής αστάθειας. Ο λεγόμενος «τυφώνας Τραμπ» αναδιαμορφώνει βίαια το δυτικό στρατόπεδο, αμφισβητώντας κανόνες, συμμαχίες και ισορροπίες δεκαετιών. Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η σύλληψη και μεταφορά του Μαδούρο στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν φαίνεται να είναι παρά το πρώτο επεισόδιο μιας αλυσίδας εξελίξεων με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η Γροιλανδία και ο κίνδυνος ρήξης στο ΝΑΤΟ

Επόμενος μεγάλος στόχος εμφανίζεται η Γροιλανδία. Όμως εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο περίπλοκα: η Γροιλανδία ανήκει στη Δανία, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και στενό σύμμαχο των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον, τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο, φέρεται να αναζητά «συναινετικές» λύσεις – είτε μέσω εξαγοράς είτε μέσω εκχώρησης εκτεταμένων στρατιωτικών και ενεργειακών δικαιωμάτων. Αν όμως αυτό το σχέδιο αποτύχει, δεν μπορεί να αποκλειστεί ακόμη και στρατιωτική επέμβαση.

Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν ιστορική και εξαιρετικά επικίνδυνη: για πρώτη φορά η ισχυρότερη χώρα του ΝΑΤΟ θα επιτίθετο σε άλλο κράτος της Συμμαχίας, πλήττοντας καίρια τη συνοχή της. Ένα τέτοιο προηγούμενο θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου.

Τουρκία και «επικίνδυνοι συνειρμοί»

Σε αυτό το κλίμα, δεν μπορεί να αγνοηθεί ο κίνδυνος μιμητικών κινήσεων από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ – με πρώτη την Τουρκία. Η Άγκυρα θα μπορούσε να θεωρήσει ότι ένα διεθνές περιβάλλον αποσταθεροποίησης προσφέρει «παράθυρο ευκαιρίας» για επιβολή τετελεσμένων στο Αιγαίο.

Ωστόσο, μια τέτοια επιλογή θα ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Οι ΗΠΑ επιθυμούν σταθερότητα στο Αιγαίο, καθώς αποτελεί κρίσιμο διάδρομο για τη μεταφορά LNG προς την Ευρώπη. Παράλληλα, η Τουρκία παραμένει αεροπορικά σε μειονεκτική θέση: δεν έχει ακόμη εξασφαλίσει Eurofighter, δεν έχει επανενταχθεί στο πρόγραμμα F-35, ενώ τα εγχώρια προγράμματα KIZILELMA και KAAN αντιμετωπίζουν σοβαρές τεχνικές και επιχειρησιακές καθυστερήσεις. Αντιθέτως, η Ελλάδα διαθέτει πλέον σαφές πλεονέκτημα με RAFALE και F-16 Viper.

Ευρώπη σε αμηχανία – Ελλάδα με κρίσιμα στηρίγματα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται αποπροσανατολισμένη, εγκλωβισμένη ανάμεσα στον πόλεμο στην Ουκρανία, τις ρωσικές πιέσεις και τις αμερικανικές βλέψεις στη Γροιλανδία. Παρ’ όλα αυτά, η ανάληψη της Προεδρίας της ΕΕ από την Κύπρο ενισχύει τις πιθανότητες ευρωπαϊκής παρέμβασης σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης, ενώ οι στρατηγικές σχέσεις της Ελλάδας με τη Γαλλία και το Ισραήλ λειτουργούν ως σημαντικοί αποτρεπτικοί παράγοντες.

Η Θράκη στο στόχαστρο της τουρκικής ρητορικής

Μέσα σε αυτό το εύφλεκτο διεθνές περιβάλλον, προκαλεί έντονη ανησυχία η επαναφορά από τουρκικά μέσα και επίσημους φορείς του αφηγήματος περί «καταπίεσης της τουρκικής μειονότητας» στη Δυτική Θράκη. Με αφορμή βανδαλισμό σε σχολικό κτίριο που είχε κλείσει λόγω έλλειψης μαθητών, η Άγκυρα έσπευσε να μιλήσει για «τουρκική μειονότητα», επιχειρώντας να εργαλειοποιήσει το περιστατικό σε διεθνές επίπεδο.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι σαφής: η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει μουσουλμανική μειονότητα, όχι εθνική ή τουρκική. Κάθε προσπάθεια αλλοίωσης αυτού του νομικού πλαισίου δεν είναι απλώς ιστορικά ανακριβής, αλλά και πολιτικά επικίνδυνη, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου οι ισορροπίες δοκιμάζονται και τα προσχήματα μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε μοχλό πίεσης.

Σε έναν κόσμο που μοιάζει να επιστρέφει στη λογική των ζωνών επιρροής και της ωμής ισχύος, η Θράκη και το Αιγαίο δεν είναι απλώς περιφερειακά ζητήματα. Αποτελούν πιθανά σημεία ανάφλεξης – και γι’ αυτό απαιτούν ψυχραιμία, εγρήγορση και απόλυτη προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και τις ιστορικές συνθήκες που το κατοχυρώνουν.