Συνεχίζονται οι σοκαριστικές αποκαλύψεις για την «ομερτά» στη Βιολάντα: «Θα πέφτουν κορμιά, αλλά η παραγωγή δεν σταματάει!»

Το πολυδιαφημισμένο success story της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα», που προβλήθηκε επί χρόνια ως πρότυπο τοπικής επιχειρηματικής ανάπτυξης, φαίνεται πως είχε ως θεμέλιο μια σκληρή πραγματικότητα: την επιβολή ενός καθεστώτος σιωπής, φόβου και απόλυτου ελέγχου.

Συνεχίζονται οι σοκαριστικές αποκαλύψεις για την «ομερτά» στη Βιολάντα: «Θα πέφτουν κορμιά, αλλά η παραγωγή δεν σταματάει!»

Μια ιδιότυπη ομερτά, που, σύμφωνα με μαρτυρίες, «βάφτηκε» με το αίμα εργατριών. «Η γραμμή παραγωγής δεν σταματάει ποτέ. Δουλεύει εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, πάση θυσία. Μπορεί να πέφτουν κορμιά, αλλά η παραγωγή συνεχίζεται».

Η εργοδοτική αυτή αντίληψη δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε ελληνική πρωτοτυπία. Ωστόσο, στην περίπτωση της «Βιολάντα», το αφήγημα της επιχειρηματικής επιτυχίας έρχεται σήμερα να συγκρουστεί με καταγγελίες που αποκαλύπτουν ένα σκοτεινό παρασκήνιο εργασιακής εκμετάλλευσης.

Η εταιρεία διέθετε τρεις παραγωγικές μονάδες στη Θεσσαλία – δύο στα Τρίκαλα και μία στη Λάρισα – και λειτουργούσε σε καθεστώς αδιάκοπων βαρδιών, προκειμένου να καλύπτει τόσο την εγχώρια αγορά όσο και τις αυξανόμενες εξαγωγικές της ανάγκες. Η συνεχής ροή προϊόντων απαιτούσε και συνεχή διαθεσιμότητα εργατικού δυναμικού, ανεξαρτήτως συνθηκών.

Στα Τρίκαλα, σύμφωνα με μαρτυρίες, είχε διαμορφωθεί ένα εργασιακό μοντέλο απόλυτου ελέγχου. Οι εργαζόμενοι στερούνταν τη δυνατότητα συνδικαλιστικής οργάνωσης, ενώ η διοίκηση φέρεται να είχε οικοδομήσει μια εσωτερική «πυραμίδα επιτήρησης», αξιοποιώντας μεσαία στελέχη προερχόμενα από το ίδιο το προσωπικό για την πειθάρχηση των υπολοίπων.

Η επιχείρηση, όπως καταγγέλλεται, απασχολούσε σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες από χωριά του νομού Τρικάλων. Το Εργατικό Κέντρο επιβεβαιώνει ότι ο πυρήνας του προσωπικού προήλθε από τον αρχικό συνοικιακό φούρνο, γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε σταδιακά η βιοτεχνία. Σε αυτές τις πρώτες εργαζόμενες ανατέθηκε και ο ρόλος της «στρατολόγησης» γυναικών από τα χωριά, καθώς η επιχείρηση επεκτεινόταν.

Συνεχίζονται οι σοκαριστικές αποκαλύψεις για την «ομερτά» στη Βιολάντα: «Θα πέφτουν κορμιά, αλλά η παραγωγή δεν σταματάει!»

Σε μια ύπαιθρο που μαραζώνει, με τον πρωτογενή τομέα να καταρρέει και τη φτώχεια να απειλεί τη βιωσιμότητα των τοπικών κοινωνιών, η «Βιολάντα» παρουσιαζόταν ως διέξοδος. Για πολλές γυναίκες, η εργασία στο εργοστάσιο σήμαινε απαλλαγή από τη βαριά αγροτική δουλειά ή από τον κοινωνικό εγκλωβισμό στο σπίτι. Όμως αυτή η διέξοδος είχε τίμημα: χαμηλές αμοιβές, εξαντλητικές συνθήκες και μια σχέση εργασίας όπου η υπεραξία καρπωνόταν αποκλειστικά από την εργοδοσία, αφήνοντας στις εργαζόμενες «ψίχουλα» – αναγκαία, όμως, για την επιβίωση των οικογενειών τους.

Στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης, εργαζόμενοι καταθέτουν ότι στο εργοστάσιο ενδέχεται να υπήρχαν εκτεθειμένα καλώδια υψηλής τάσης, έντονη οσμή αερίου για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά και πρακτικές όπως η υπογραφή ιδιωτικών συμφωνητικών που απαγόρευαν ρητά τον συνδικαλισμό. Παρά τις συνθήκες αυτές, η παραγωγή έπρεπε να συνεχιστεί απρόσκοπτα και οι εργαζόμενοι όφειλαν να δείχνουν «ευγνωμοσύνη» για το μεροκάματο που κέρδιζαν με τον ιδρώτα τους – κυριολεκτικά.

Τον Ιούλιο του 2025, το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων υπέβαλε επίσημο αίτημα στην Επιθεώρηση Εργασίας για τη διενέργεια ελέγχων στη συγκεκριμένη επιχείρηση και σε άλλες της περιοχής. Οι καταγγελίες αφορούσαν εργασία σε συνθήκες καύσωνα, με θερμοκρασίες πολλαπλάσιες των επιτρεπτών λόγω της λειτουργίας των φούρνων. Παρότι το μικτό κλιμάκιο πραγματοποίησε έλεγχο, το πόρισμα δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ ούτε παραδόθηκε στο Εργατικό Κέντρο, παρά τα επανειλημμένα αιτήματα – τόσο πριν όσο και μετά το δυστύχημα.

Η στάση της εργοδοσίας απέναντι στο συνδικαλιστικό όργανο υπήρξε ανοιχτά εχθρική. Αντιπροσωπείες του Εργατικού Κέντρου δεν είχαν καν δικαίωμα εισόδου στο εργοστάσιο. Ακόμη και η πρόταση για συνάντηση με εργαζόμενους στο κυλικείο, εν ώρα διαλείμματος, απορρίφθηκε κατηγορηματικά. Όταν στήθηκαν κάλπες για τις εκλογές του Εργατικού Κέντρου στον προαύλιο χώρο της επιχείρησης, κανένας εργαζόμενος δεν προσήλθε να ψηφίσει. Σύμφωνα με τη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου, η ιδιοκτησία είχε φροντίσει, «διά παν ενδεχόμενο», να ειδοποιήσει ακόμη και την αστυνομία.