Τέτοιο σύμμαχο να τον χαίρονται: Ο Ζελένσκι αποθεώνει την Τουρκία και την ίδια στιγμή ζητάει επιτακτικά να του δώσουμε Patriot γυμνώνοντας την ελληνική αεράμυνα!

Το Κίεβο εξυμνεί την τουρκική διπλωματία, ενώ την ίδια στιγμή οι σύμμαχοι ασκούν έντονες πιέσεις στην Αθήνα για την παραχώρηση πυραύλων Patriot, δημιουργώντας εύλογους προβληματισμούς για την ελληνική εθνική ασφάλεια

Τέτοιο σύμμαχο να τον χαίρονται: Ο Ζελένσκι αποθεώνει την Τουρκία και την ίδια στιγμή ζητάει επιτακτικά να του δώσουμε Patriot γυμνώνοντας την ελληνική αεράμυνα!

Η περίφημη «σωστή πλευρά της ιστορίας» φαίνεται πως αποκτά διαφορετικές αποχρώσεις όταν στο προσκήνιο έρχονται οι απαιτήσεις της γεωπολιτικής πραγματικότητας και τα συμφέροντα των εμπλεκόμενων πλευρών.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι υποδέχθηκε στο Κίεβο με ιδιαίτερες τιμές τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, επιφυλάσσοντας θερμότατα λόγια για τον ρόλο και τη στάση της Άγκυρας στο ουκρανικό ζήτημα.

Ο Ουκρανός πρόεδρος μάλιστα έφτασε στο σημείο να εκφράσει δημόσια τις ευχαριστίες του προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τη στήριξη που, όπως ανέφερε, παρέχει η Τουρκία στην εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Μια αναφορά που δεν πέρασε απαρατήρητη στην Αθήνα, καθώς αφορά μια χώρα η οποία εξακολουθεί να διατηρεί στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο και να αμφισβητεί εμπράκτως το διεθνές δίκαιο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η διπλωματική λήθη και η πίεση για τους Patriot

Η στάση της ουκρανικής ηγεσίας προκαλεί έντονο προβληματισμό στην ελληνική κοινή γνώμη. Η Ελλάδα έχει σταθεί από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του Κιέβου, αναλαμβάνοντας πολιτικό κόστος και προσφέροντας έμπρακτη υποστήριξη σε μια περίοδο μεγάλης γεωπολιτικής αναταραχής.

Ωστόσο, η εικόνα που διαμορφώνεται σήμερα είναι αυτή μιας μονόπλευρης σχέσης, όπου η ελληνική στήριξη δεν φαίνεται να συνοδεύεται από αντίστοιχη κατανόηση των ελληνικών εθνικών ανησυχιών. Την ώρα που η Άγκυρα παρουσιάζεται ως αξιόπιστος συνομιλητής και παράγοντας σταθερότητας, η ίδια χώρα συνεχίζει να διατηρεί μια επιθετική ρητορική απέναντι στην Ελλάδα, με συνεχείς αμφισβητήσεις στο Αιγαίο και ευρύτερα στην περιοχή.

Το σκηνικό γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο αν συνδυαστεί με τις πιέσεις που δέχεται το τελευταίο διάστημα η ελληνική πλευρά για την ενίσχυση της ουκρανικής αεράμυνας μέσω παραχώρησης κρίσιμου υλικού από τα ελληνικά αποθέματα.

Τέτοιο σύμμαχο να τον χαίρονται: Ο Ζελένσκι αποθεώνει την Τουρκία και την ίδια στιγμή ζητάει επιτακτικά να του δώσουμε Patriot γυμνώνοντας την ελληνική αεράμυνα!

Σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, το ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με πρωταγωνιστικό ρόλο τη Γερμανία και την Ολλανδία, ασκούν πιέσεις προς την Αθήνα για την αποδέσμευση πυραύλων Patriot προς την Ουκρανία.

Το Κίεβο φέρεται να ζητά την παράδοση έως και 200 πυραύλων PAC-2 από το ελληνικό οπλοστάσιο, υποστηρίζοντας πως το συγκεκριμένο υλικό πλησιάζει σταδιακά στο τέλος του επιχειρησιακού του κύκλου.

Το σενάριο μέσω Νορβηγίας και η ελληνική «κόκκινη γραμμή»

Οι σύμμαχοι επιχειρούν να παρουσιάσουν μια εναλλακτική διαδρομή, ώστε η μεταφορά του υλικού να πραγματοποιηθεί χωρίς άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στην παράδοση προς την Ουκρανία.

Το σχέδιο που φέρεται να εξετάζεται προβλέπει την πώληση των πυραύλων στη Νορβηγία, η οποία στη συνέχεια θα αναλάβει τη μεταφορά τους προς τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.

Πίσω όμως από αυτή τη διπλωματική «παράκαμψη» βρίσκεται ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για το κενό που θα δημιουργηθεί στην ελληνική αεράμυνα;

Η απομάκρυνση ενός τόσο σημαντικού οπλικού συστήματος από την εθνική αμυντική διάταξη δεν αποτελεί μια απλή διαδικαστική κίνηση. Πρόκειται για μια απόφαση με άμεσες επιχειρησιακές συνέπειες, καθώς η Ελλάδα καλείται να διατηρήσει υψηλή αποτρεπτική ικανότητα απέναντι σε μια διαρκή απειλή στην περιοχή.

Δεν μπορεί να θεωρείται λογικό να αποδυναμώνεται η προστασία του ελληνικού εναέριου χώρου προκειμένου να εξυπηρετηθούν ανάγκες τρίτων, την ίδια στιγμή που η ουκρανική ηγεσία επιλέγει να αποθεώνει την τουρκική εξωτερική πολιτική και να παραβλέπει τις ελληνικές ευαισθησίες.

Η προστασία της εθνικής ασφάλειας δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Η άμυνα της χώρας αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα και το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση οφείλει να είναι ξεκάθαρο: η Ελλάδα μπορεί να στηρίζει τους συμμάχους της, όμως δεν μπορεί να μετατρέπεται σε δεξαμενή άντλησης αμυντικών δυνατοτήτων εις βάρος της δικής της ασφάλειας.