Θανάσης Αυγερινός: “Η «Ελπίδα» πεθαίνει, να συζητήσουμε τι έφταιξε”- Συνεχίζει τα «χτυπήματα» στην Μαρία Καρυστιανού ακόμη και μετά την αποχώρηση των 22!

Με μια αιχμηρή δημόσια παρέμβαση, λίγες ημέρες μετά τη διαγραφή του από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», ο Θανάσης Αυγερινός ασκεί δριμεία κριτική στην πορεία που ακολούθησε η πολιτική πρωτοβουλία της Μαρίας Καρυστιανού, καλώντας σε έναν ειλικρινή απολογισμό για τα λάθη και τις επιλογές που οδήγησαν στη βαθιά εσωκομματική κρίση και στη μαζική αποχώρηση στελεχών.

Θανάσης Αυγερινός: “Η «Ελπίδα» πεθαίνει, να συζητήσουμε τι έφταιξε”- Συνεχίζει τα «χτυπήματα» στην Μαρία Καρυστιανού ακόμη και μετά την αποχώρηση των 22!

Σε ανάρτησή του, ο δημοσιογράφος και πρώην στέλεχος του κόμματος επισημαίνει ότι έχει φτάσει η στιγμή να γίνει μια ψύχραιμη και ουσιαστική συζήτηση για τις αιτίες που οδήγησαν στην αποδυνάμωση του εγχειρήματος, υποστηρίζοντας ότι σημαντικό μέρος του κινήματος που γεννήθηκε μετά την τραγωδία των Τεμπών δεν βρήκε τελικά θέση στο νέο πολιτικό σχήμα.

Η τοποθέτησή του έρχεται στον απόηχο της κοινής ανακοίνωσης που υπέγραψε μαζί με ακόμη 21 πρώην στελέχη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», με την οποία γνωστοποίησαν την αποχώρησή τους, σηματοδοτώντας μία από τις μεγαλύτερες εσωτερικές αναταράξεις που έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα το κόμμα.

«Καιρός να συζητήσουμε άπαντες ήσυχα κι απλά τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, τι έπρεπε να γίνει διαφορετικά και προπαντός γιατί ολόκληρο σχεδόν το μεγαλειώδες Κίνημα των Τεμπών έμεινε εκτός της «Ελπίδας», η οποία πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει…», αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του.

«Δεν αντέξαμε» – Η κοινή ανακοίνωση των 22 πρώην στελεχών

Στο μεταξύ, με κοινή ανακοίνωσή τους, τα 22 πρώην στελέχη και συνεργάτες που αποχώρησαν από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» εξαπέλυσαν σφοδρή κριτική κατά της Μαρίας Καρυστιανού, αποδίδοντάς της ευθύνες για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος και για την κρίση που οδήγησε στη μαζική έξοδο.

Ανάμεσα στους υπογράφοντες βρίσκονται, μεταξύ άλλων, ο Θανάσης Αυγερινός, η Κατερίνα Μουτσάτσου και ο Βασίλης Κοκοτσάκης, οι οποίοι, μαζί με ακόμη 19 πρώην στελέχη, απαντούν στις αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τους λόγους της αποχώρησής τους και επιχειρούν να παρουσιάσουν τη δική τους εκδοχή για όσα προηγήθηκαν.

Στην ανακοίνωσή τους υποστηρίζουν ότι οι αρχικές δεσμεύσεις για δημοκρατική λειτουργία και συλλογική λήψη αποφάσεων δεν τηρήθηκαν, καταλογίζοντας στην πρόεδρο του κόμματος συγκεντρωτική διαχείριση, απουσία θεσμικών διαδικασιών και πρακτικές που, όπως επισημαίνουν, απομακρύνθηκαν από τις αξίες και τις αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε εξαρχής το πολιτικό εγχείρημα.

Παράλληλα, διευκρινίζουν ότι η αποχώρησή τους δεν συνιστά εγκατάλειψη των ιδεών και των στόχων που τους οδήγησαν αρχικά να στηρίξουν την προσπάθεια. Αντίθετα, όπως τονίζουν, αποτελεί έκφραση της διαφωνίας και της αποστασιοποίησής τους από τον τρόπο με τον οποίο, κατά την άποψή τους, ασκείται πλέον η διοίκηση και οργανώνεται η λειτουργία του κόμματος υπό την ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού.

Θανάσης Αυγερινός: “Η «Ελπίδα» πεθαίνει, να συζητήσουμε τι έφταιξε”- Συνεχίζει τα «χτυπήματα» στην Μαρία Καρυστιανού ακόμη και μετά την αποχώρηση των 22!

Αναλυτικά η κοινή ανακοίνωση:
«Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Είναι δικαίωμα και, όταν χρειάζεται, στάση αρχής»

Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της κ. Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αποχωρήσεις στελεχών από το Κίνημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία, θεωρούμε αναγκαίο να απαντήσουμε συλλογικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικών ατζεντών, έλλειψης αντοχής ή ακόμη χειρότερα ως ένδειξη «χαρακτήρα».

Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε. Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή «δεν αντέξαμε».

Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα. Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.

Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος.

Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.

Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.

Αυτό δεν είναι μια προσωπική μας εντύπωση που πρέπει να απορριφθεί. Είναι μια πολιτική και οργανωτική διαφωνία που δικαιούμαστε να εκφράζουμε. Σε ένα δημοκρατικό εγχείρημα η διαφορετική άποψη δεν μπορεί να θεωρείται εχθρική πράξη.

Η κριτική δεν είναι προδοσία. Η διαφωνία δεν είναι υπονόμευση. Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Και όποιος επιλέγει να αποχωρήσει επειδή δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει με μια πολιτική ή οργανωτική πραγματικότητα που θεωρεί λανθασμένη, δεν οφείλει να απολογείται για την αξιοπρέπειά του.

Αντιθέτως, ίσως αυτό ακριβώς να αποτελεί ένδειξη συνέπειας. Υπήρξαν ζητήματα που για ορισμένους από εμάς δεν ήταν απλώς οργανωτικές διαφωνίες αλλά ζητήματα αρχής. Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα που διεκδικεί να εκφράσει την κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να σταθμίζει όχι μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την ηθική διάσταση των επιλογών του και συλλογικά και προσωπικά.

Ένα κίνημα που ζητά από τους πολίτες να το εμπιστευθούν οφείλει να λειτουργεί με κανόνες που είναι γνωστοί και ξεκάθαροι σε όλους. Η καταστατική συγκρότηση οργάνων, η εκλογή προσώπων, η αξιολόγηση υποψηφίων και η λήψη αποφάσεων πρέπει να διέπονται από σαφή, αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευθούν ένα νέο πολιτικό μοντέλο και ταυτόχρονα να τους ζητούμε να αποδεχθούν διαδικασίες που δεν έχουν προηγουμένως θεσμοθετηθεί με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό.

Η Δημοκρατία δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί η στελέχωση. Αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται ένας δημοκρατικός φορέας. Μας προβληματίζει ιδιαίτερα η λογική σύμφωνα με την οποία, όποιος αποχωρεί πρέπει να θεωρείται ότι απομακρύνεται από τις αρχές του εγχειρήματος.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: Δεν αποχωρήσαμε από τις αρχές μας. Αποχωρήσαμε επειδή θεωρήσαμε ότι οι αρχές αυτές δεν υπηρετούνταν πλέον με τον τρόπο που εμείς πιστεύαμε ότι πρέπει. Αυτό είναι ουσιαστική διαφορά και δεν μπορεί να διαγραφεί με χαρακτηρισμούς. Ακούσαμε την άποψη ότι «όποιος φεύγει δείχνει τον χαρακτήρα του». Συμφωνούμε.

Πράγματι, η αποχώρηση δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει αν ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να παραμείνει σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη θέση του ή αν είναι έτοιμος να αποχωρήσει όταν οι πράξεις και οι αρχές πάψουν να συμβαδίζουν. Ο δικός μας χαρακτήρας δεν κρίνεται από το αν παραμείναμε. Κρίνεται από το αν μείναμε πιστοί σε αυτά που πιστεύαμε όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία. Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό.

Και ακριβώς επειδή το πιστέψαμε, πονά περισσότερο όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που οραματιστήκαμε κινδυνεύει να αποκτήσει χαρακτηριστικά από εκείνα που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω του.

Δεν επιθυμούμε προσωπική σύγκρουση με την κ. Καρυστιανού ούτε με κανένα άλλο πρόσωπο. Δεν έχουμε ανάγκη από χαρακτηρισμούς. Έχουμε ανάγκη από απαντήσεις.

Ποιος αποφασίζει;
Με ποια διαδικασία;
Ποιος ελέγχει ποιον;
Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση;
Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια;
Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων;
Και, κυρίως, ποια είναι η πραγματική θέση των πολιτών μέσα σε ένα Κίνημα που δημιουργήθηκε στο όνομά τους;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε. Και επειδή δεν λάβαμε τις απαντήσεις που θεωρούσαμε αναγκαίες, επιλέξαμε τον δρόμο της αποχώρησης. Δεν αποχωρήσαμε από την Ελπίδα και ότι πιστεύαμε ότι εξέφραζε. Αποχωρήσαμε από ένα συγκεκριμένο οργανωτικό και πολιτικό μοντέλο.

Δεν αποχωρήσαμε από την ανάγκη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη και ασφαλώς δεν αποχωρήσαμε από τους

πολίτες που πίστεψαν σε μια διαφορετική Ελλάδα. Αυτές οι αρχές δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο και σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, ανήκουν στην κοινωνία Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να τις υπηρετούμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο. Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς επειδή το λέμε εμείς.

Ζητούμε μόνο να μας κρίνει για όσα πραγματικά είπαμε, για όσα πραγματικά κάναμε και για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αποχωρήσαμε, γιατί η Δημοκρατία δεν φοβάται αυτούς που αποχωρούν επειδή αρνούνται να σιωπήσουν.