Τι είναι αυτό, που θέλουν τελικά οι γυναίκες σε έναν άντρα; Οι «εμμονές», τα «θέλω» και το «τέλειο έγκλημα»!

Οι γυναίκες είναι ίσως τα μόνα έλλογα όντα του πλανήτη μας, που εκτός από την εμμονή του «θέλω» έχουν και την ακαταλόγιστη επιμονή του «μπορώ». Αν σ’ αυτό όλοι ή έστω οι περισσότεροι συμφωνούν και το θεωρούν ως «δεδομένο», ήρθε η στιγμή να προχωρήσουμε στο «πρόβλημα».

Το πρόβλημα εστιάζεται όταν:

Οι γυναίκες θέλουν έναν άνδρα πάντα δίπλα τους.
Έχουν τη πεποίθηση ότι μπορούν να τον πλάσουν τέλειο.
Αυτό ποτέ δεν γίνεται και είναι δεδομένο.
Και αυτό είναι το πρόβλημά τους.

Αν θεωρούν οι άνδρες ότι το αγαπημένο hobby των γυναικών είναι μόνο το shopping και το κουτσομπολιό, κάνουν λάθος. Το 75% των γυναικείων συζητήσεων θεματολογείται στους άνδρες, είτε στους δικούς τους, είτε στων φίλων τους. Είτε στους ήδη υπάρχοντες, είτε στους ανερχόμενους.
Η γυναίκα θέλει τον άντρα να έχει τον αέρα του μεγιστάνα όταν πάνε για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο, τον αέρα του bon viveur όταν πάνε ΣΚ στη Μύκονο, τον λαϊκό αέρα που επιβάλλει η ταβέρνα, τον αέρα του νταβατζή στα μπουζούκια, τον αλήτικο αέρα που πρέπει να έχει όταν θα τον βρίσει κάποιος στον δρόμο και φυσικά τον αέρα του φλώρου όταν μιλάει στη μαμά της.

Τον θέλει ερωτικό και χουβαρντά προς εκείνη, γλυκομίλητο και ευδιάθετο προς τις φίλες της, εγκάρδιο στους γονείς της, διπλωμάτη στον επιχειρηματικό του κύκλο και απαραίτητο στην παρέα.

Τον θέλει πάντα να την υποστηρίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο μπροστά στους τρίτους -χωρίς να την κομπλιμεντάρει- αλλά ταυτόχρονα να την υποτάσσει όταν βρίσκονται οι δυο τους.

Τον θέλει μορφωμένο έχοντας στην κατοχή του και ένα MBA, να έχει άποψη για όλα, να είναι κοσμογυρισμένος και φυσικά πολύ κοινωνικός χωρίς να είναι γραφικός στα μάτια των άλλων.

Να είναι από καλή οικογένεια, να νιώθει ανώτερη από την αδελφή του, να την υπολογίζει πιο πολύ από τη μαμά του και εννοείται να την λατρεύει ο πατέρας του.

Να έχει αντικειμενικό σεξ-απιλ, να είναι μονογαμικός, φαλλοκράτης αλλά και φεμινιστής. Να είναι επιβήτορας αλλά μόνο όταν έχει όρεξη αυτή. Το σεξ μαζί του να μην είναι ούτε πολύ ούτε λίγο, όχι βίαιο αλλά ούτε και ρομαντικό.

Να μην απαιτεί να δουλεύει η γυναίκα του αλλά προς Θεού μην της το απαγορέψει. Να μην γκρινιάζει όταν πηγαίνει για ψώνια αλλά να της δίνει και την πιστωτική του κάρτα για να νιώθει οικονομική ασφάλεια.

Να μην έχει τεράστια οικονομική επιφάνεια αλλά ποτέ να μην της στερήσει τίποτα. Να της κάνει συχνές εκπλήξεις δώρων αλλά κατόπιν συνεννόησης με την ίδια.

Να τον ξέρει με το ονοματεπώνυμό του η Αθηναϊκή νύχτα, να τον κερνάνε μπουκάλια και λουλούδια στο πρώτο τραπέζι πίστα που κάθεται, αλλά να μην τον χαιρετάνε γυναίκες, ιδίως χαριτωμένες πρώην.

Να είναι επιχειρηματίας αλλά όχι και να δουλεύει μέχρι αργά τη νύχτα ή τα Σαββατοκύριακα.

Να έχει τη γοητεία του George Clooney αλλά να έχει και την παιδικότητα του Leonardo Di Caprio.

Να είναι οικογενειάρχης, να αγαπάει τα παιδιά, αλλά να μην παλιμπαιδίζει με το ανηψάκι του. Επίσης, να πιάνουν τα χέρια του στις ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού και στα μηχανολογικά του αυτοκινήτου.

Να ασχολείται με την πολιτική και τα αθλητικά, αλλά να μην φανατίζεται.

Να ξέρει να του αρέσει το καλό φαγητό, αλλά να μην έχει κανένα πρόβλημα να φάει delivery.

Να μην παρατηρεί τις λεπτομέρειες του κορμιού της, να μην της επισημάνει ποτέ ότι πήρε 1-2 κιλά, ότι έχει πτωτική θέση το στήθος της ή κάποιες ραγάδες στα πόδια της.

Να κάνει μακροπρόθεσμα όνειρα γι’ αυτήν. Να έχει στόχους, ένα σπίτι στα Βόρεια Προάστια, λαμπραντόρ να τρέχει ανέμελο στον κήπο τους, εξοχικό που στα 5 μέτρα θα το χτυπάει η θάλασσα και αγάπη μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Ο τέλειος άνδρας είναι σαν το ‘τέλειο έγκλημα’. Απλά δεν υπάρχει…

Έτσι, λοιπόν, όπως γίνονται τα εγκλήματα, είναι δίκαιο να χαρακτηριστούν οι γυναίκες ως «δράστες» και οι άνδρες ως «θύματα» ή μάλλον μήπως το αντίθετο;

Πηγή: mensarena.gr/Βικτώρια Παντελίδου