5 Μαΐου: Σαν σήμερα η τραγωδία της Marfin στο Κέντρο της Αθήνας που σημάδεψε την Ελλάδα κατά την έναρξη των Μνημονίων

Στις 5 Μαΐου 2010, στο κέντρο της Αθήνας, τρεις εργαζόμενοι της Marfin Egnatia Bank έχασαν τη ζωή τους όταν το υποκατάστημα της τράπεζας στην οδό Σταδίου πυρπολήθηκε με βόμβες μολότοφ, στη διάρκεια μεγάλης διαδήλωσης κατά του πρώτου Μνημονίου. Νεκροί ήταν η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών και έγκυος, η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών.

Η Ελλάδα βρισκόταν στην αρχή της μνημονιακής περιόδου. Η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει σκληρά οικονομικά μέτρα και η ψηφοφορία για το πρώτο Μνημόνιο είχε προγραμματιστεί για την επόμενη ημέρα, 6 Μαΐου. Η 5η Μαΐου είχε κηρυχθεί ημέρα γενικής απεργίας και στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποιήθηκε μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της περιόδου.

Κατά τη διάρκεια της πορείας, άγνωστοι επιτέθηκαν στο υποκατάστημα της Marfin επί της Σταδίου 23. Έσπασαν την τζαμαρία και πέταξαν μολότοφ και εύφλεκτο υλικό στο εσωτερικό του κτιρίου, την ώρα που μέσα βρίσκονταν εργαζόμενοι. Οι περισσότεροι κατάφεραν να διαφύγουν ή να διασωθούν, όμως οι τρεις υπάλληλοι εγκλωβίστηκαν και πέθαναν από ασφυξία λόγω του πυκνού καπνού και των τοξικών αναθυμιάσεων.

Η τραγωδία προκάλεσε σοκ στην ελληνική κοινωνία και έγινε ένα από τα πιο σκοτεινά σύμβολα της περιόδου της οικονομικής κρίσης. Η επίθεση σημάδεψε τη συλλογική μνήμη ενώ οι φυσικοί αυτουργοί δεν καταδικάστηκαν ποτέ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, δύο άτομα παραπέμφθηκαν σε δίκη και αθωώθηκαν ομόφωνα το 2016.

Παράλληλα, η υπόθεση είχε και δικαστική συνέχεια ως προς τις συνθήκες λειτουργίας και ασφάλειας του υποκαταστήματος. Το 2013 στελέχη της τράπεζας αντιμετώπισαν κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια, ενώ στο επίκεντρο βρέθηκαν τα μέτρα πυρασφάλειας, οι έξοδοι διαφυγής και η εκπαίδευση του προσωπικού. Το 2024, απόφαση του Αρείου Πάγου επανέφερε την υπόθεση στο προσκήνιο, καταλογίζοντας ευθύνες στην τότε μισθώτρια τράπεζα για μη λήψη μέτρων ασφαλείας και παραπέμποντας την υπόθεση σε νέα κρίση.

Η Marfin παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στη δημόσια συζήτηση για τα όρια της πολιτικής διαμαρτυρίας, τις ευθύνες της Πολιτείας αλλά και την ευθύνη των εργοδοτών για την ασφάλεια των εργαζομένων.