Εικόνες που προκαλούν ντροπή και οργή: Εξουθενωμένοι πυροσβέστες μετά από πέντε ημέρες μάχης στην Κόλαση της φωτιάς επιστρέφουν στη βάση τους εξοντωμένοι στο πάτωμα του πλοίου της γραμμής – Τόσο «κοστίζει» η ευγνωμοσύνη της Πολιτείας

Πέντε ημέρες στην πρώτη γραμμή της μάχης με τις πυρκαγιές στη Μυτιλήνη. Πέντε ημέρες μέσα σε καπνούς, φλόγες, υψηλές θερμοκρασίες και αδιάκοπη προσπάθεια για να προστατευτούν ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και δασικές εκτάσεις.

Και όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής, η εικόνα προκαλεί οργή και εύλογα ερωτήματα.

Πυροσβέστες που είχαν δώσει τη μάχη για ημέρες φέρονται να επέστρεψαν με το πλοίο της γραμμής, καταλήγοντας να κοιμούνται και να ξεκουράζονται στο πάτωμα, εξαντλημένοι από την πολυήμερη επιχείρηση. Από εκεί, αντί για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή μετακίνηση προς τον τόπο τους, ακολούθησε νέο ταξίδι με λεωφορείο προς τη Θεσσαλονίκη.

Η εικόνα είναι δύσκολο να συμβιβαστεί με τις διαρκείς διακηρύξεις περί «στήριξης των πυροσβεστών» και «αναγνώρισης της προσφοράς τους».

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ;

Οι πυροσβέστες δεν είναι απλοί εργαζόμενοι που ολοκλήρωσαν μια βάρδια. Είναι οι άνθρωποι που καλούνται να μπουν μέσα στη φωτιά όταν όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να απομακρυνθούν.

Κι όμως, μετά από πέντε ημέρες επιχειρήσεων στη Μυτιλήνη, η επιστροφή τους αποτυπώνει μια εικόνα που αφήνει πικρή γεύση.

Ούτε μια καμπίνα για ανθρώπους που μόλις είχαν βγει από πολυήμερη μάχη;

Αν πράγματι δεν υπήρχε η δυνατότητα εξασφάλισης αξιοπρεπούς χώρου επιστροφής, τότε η Πολιτεία οφείλει να δώσει απαντήσεις. Ποιος σχεδίασε τη μετακίνησή τους; Ποιος είχε την ευθύνη για την ανάπαυσή τους; Ποιος αποφάσισε ότι μετά από πέντε ημέρες πυρόσβεσης μπορούσαν να ταξιδέψουν στοιβαγμένοι και εξαντλημένοι;

Γιατί η πολιτική ηγεσία μπορεί εύκολα να μιλά για «ήρωες της πρώτης γραμμής», αλλά η πραγματική αναγνώριση δεν αποδεικνύεται στα λόγια. Αποδεικνύεται στις συνθήκες εργασίας, στην προστασία και στην αξιοπρεπή μεταχείρισή τους.

ΟΙ «ΗΡΩΕΣ» ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ

Κάθε καλοκαίρι, όταν οι πυρκαγιές καταστρέφουν περιοχές της χώρας, οι πυροσβέστες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Όταν όμως οι κάμερες απομακρύνονται και οι επιχειρήσεις τελειώνουν, μένει το πραγματικό ερώτημα:

Τι κάνει το κράτος για αυτούς τους ανθρώπους;

Δεν αρκούν οι δηλώσεις συμπαράστασης, οι φωτογραφίες και τα συγχαρητήρια μετά από κάθε δύσκολη επιχείρηση.

Χρειάζονται επαρκής στελέχωση, κατάλληλος εξοπλισμός, σωστή οργάνωση των μετακινήσεων και, πάνω απ’ όλα, σεβασμός στην ανθρώπινη αντοχή.

Ένας πυροσβέστης που έχει περάσει πέντε ημέρες επιχειρώντας σε πύρινο μέτωπο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ακόμη ένας επιβάτης που απλώς πρέπει να μεταφερθεί από το ένα νησί στο άλλο.

Η κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να μιλά για επιχειρησιακή ετοιμότητα. Όμως έχει και την υποχρέωση να εξηγεί πώς φροντίζει εκείνους που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος όταν η χώρα δοκιμάζεται.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι μια καμπίνα σε ένα πλοίο.

Είναι ο σεβασμός.

Και όταν άνθρωποι που έδωσαν επί ημέρες τη μάχη με τις φλόγες καταλήγουν εξαντλημένοι στο πάτωμα ενός πλοίου, η εικόνα αυτή δεν μπορεί απλώς να προσπεραστεί.

Το κράτος δεν πρέπει να θυμάται τους πυροσβέστες μόνο όταν χρειάζεται να τους στείλει στη φωτιά. Πρέπει να τους θυμάται και όταν η μάχη τελειώνει.