Μαρία Καρυστιανού: “Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα” – Το γράμμα προς την κόρη της Μάρθη, ένα από τα τραγικά θύματα της τραγωδίας των Τεμπών

Τρία χρόνια μετά τη νύχτα που σημάδεψε ανεξίτηλα τη χώρα, η Μαρία Καρυστιανού απευθύνει δημόσια ένα βαθιά συγκινητικό γράμμα στην κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στην τραγωδία των Τεμπών.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, στις 23:18, δύο αμαξοστοιχίες που κινούνταν για περίπου δώδεκα λεπτά στην ίδια γραμμή συγκρούστηκαν μετωπικά. Ακολούθησε μια εκρηκτική πυρόσφαιρα που μετέτρεψε τα βαγόνια σε παγίδα θανάτου. Ο τραγικός απολογισμός: 57 νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και η Μάρθη Ψαροπούλου, η κόρη της Μαρίας Καρυστιανού.

Ανήμερα της τρίτης επετείου, ακριβώς την ίδια μοιραία ώρα, η μητέρα ανάρτησε ένα κείμενο-εξομολόγηση, απευθυνόμενο στο παιδί της. Λόγια που, όπως η ίδια αφήνει να εννοηθεί, δεν μπόρεσε να εκφράσει κατά τη διάρκεια της μεγάλης συγκέντρωσης στο Σύνταγμα. Ένα γράμμα γεμάτο πόνο, αγάπη και υπόσχεση.

Η Μαρία Καρυστιανού δηλώνει πως δεν πρόκειται να κουραστεί, ούτε να σιωπήσει. Υπόσχεται ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί δικαιοσύνη, περνώντας από κάθε δικαστήριο και κάθε δημόσιο βήμα, εντός και εκτός Ελλάδας, μέχρι να αποδοθούν ευθύνες.

Στο μήνυμά της, στέλνει και μια ηχηρή προειδοποίηση: όταν ένας γονιός χάνει το παιδί του, δεν φοβάται πια τίποτα. Και, όπως επισημαίνει, ένας άνθρωπος χωρίς φόβο μπορεί να γίνει η δύναμη που θα απαιτήσει αλλαγή και λογοδοσία.

Η ίδια επαναλαμβάνει ότι ο αγώνας δεν θα σταματήσει έως ότου η τραγωδία αναγνωριστεί και αντιμετωπιστεί ως έγκλημα και έως ότου όσοι ευθύνονται —ανεξαρτήτως θέσης— οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης. Απορρίπτει τη λογική του «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας μιας κοινωνίας που οφείλει να προστατεύει τη ζωή.

Το γράμμα της δεν είναι μόνο μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι μια δημόσια κατάθεση μνήμης και μια διαρκής απαίτηση για αλήθεια και δικαίωση.

Αναλυτικά, η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

23:18…

Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου.

«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου, Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά. Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι.

Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα. Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα. Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί. Και δεν θα σωπάσω!!

Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους. Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.

Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί. Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.

Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!

Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.

Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό. Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη. Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.

Σήμερα, βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι! Δικαιοσύνη παντού! Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας».