Οι ανατριχιαστικές ζωγραφιές της Τζωρτζίνας που «φώναζαν» για βοήθεια – Σοκάρουν οι ερμηνείες πίσω από τα σχέδια! (Φωτο και βίντεο)

Η Παιδοψυχολόγος και λογοπαθολόγος Χριστίνα Μπογιατζή, μίλησε σήμερα (3/4) στην εκπομπή της Σίσσυς Χρηστίδου «Χαμογέλα και Πάλι!», για δύο νέες ζωγραφιές της άτυχης Τζωρτζίνας που απεικονίζουν ένα σπίτι με μαύρη σκεπή αλλά και την απεικόνιση της μητέρας της με μαύρα σημεία.

Υπενθυμίζεται πως οι αναρτήσεις της κ. Μπογιατζή για την υπόθεση της Πάτρας, είχαν προκαλέσει την αντίδραση της Ρούλας Πισπιρίγκου, η οποία είχε επικοινωνήσει με την ψυχολόγο ζητώντας της να τις κατεβάσει και να τις ζητήσει συγγνώμη.

Το σπίτι με την μαύρη σκεπή
Στην ζωγραφιά αυτή απεικονίζεται το σπίτι της οικογένειας με σκούρα χρώματα.

«Το σπίτι είναι σκοτεινό, η σκεπή είναι σκοτεινή, όλοι ξέρουμε ότι το σπίτι έχει κόκκινο από πάνω, ειδικά στην Ελλάδα, όχι το μπλε που φλερτάρει πολύ με το μαύρο. Δεν έχει πόρτες και έχει πολύ ψηλά παράθυρα και θυμίζει κάπως φυλακή ή/ και νοσοκομείο».

Για μια φλόγα ενδεχομένως που απεικονίζεται στη μέση της σκεπής, η κ. Μπογιατζή αναφέρει: «Είναι κάτι πολύ βαθύ που είναι στο κέντρο ενός πολύ σκοτεινού περιγράμματος. Σίγουρα θα είναι μια κραυγή».

Το μαύρο χρώμα στη Μίνι Μάους
«Δείχνει σε απόλυτη συμμετρία πώς βλέπει τη μητέρα της. Αν αυτό είναι το κεφάλι της μητέρας, είναι μαύρο και είναι από πίσω, δε δείχνει μάτια, στόμα, σημαίνει ότι σε κοιτάζω από πίσω. Το γεγονός ότι ζωγράφισε αυτά που ζωγράφισε είναι επίτευγμα και προίκα για εμάς για να καταλάβουμε τον ψυχισμό της. Ό,τι έχει κάνει η Τζωρτζίνα σε ζωγραφιά για μένα είναι κραυγή».

Η οικογενειακή φωτογραφία
Σε αυτήν τη ζωγραφιά, απεικονίζεται η οικογένεια της μικρής Τζωρτζίνας.

Η μαύρη φιγούρα, της οποίας τα πόδια πατάνε στο έδαφος, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, είναι η μητέρα.

«Το γεγονός ότι μόνο η μητέρα πατάει, δείχνει την κυριαρχία της, όχι μητρική συμπεριφορά. Είναι συνέχεια με σκούρο χρώμα, είναι επίμονη σε αυτό η Τζωρτζίνα».

Όσο για τη φιγούρα του πατέρα, Μάνου Δασκαλάκη, που είναι αποστασιοποιημένος, η κ. Μπογιατζή λέει: «Όταν λείπει ένας πατέρας, αν έλειπε όντως, ένα παιδί μπορεί να τον εξιδανικεύσει και να τον φαντάζεται όπως θέλει εκείνο».