Παρακμή χωρίς πάτο: Η Ελλάδα πρώτη σε όλη την Ευρώπη στον πιο παλιό στόλο αυτοκινήτων – Μας δείχνουν με το δάχτυλο μέχρι και οι Βούλγαροι!

Μια σκληρή και ταπεινωτική πραγματικότητα έρχεται ξανά στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας το βάθος της οικονομικής και κοινωνικής φθοράς: η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση στον πιο γερασμένο στόλο οχημάτων. Το στοιχείο αυτό, που προκαλεί αίσθηση ακόμη και στον βουλγαρικό Τύπο, προκύπτει από έκθεση του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Κατασκευαστών Αυτοκινήτων (ACEA) και λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας χώρας που αδυνατεί να ανανεώσει ακόμη και τα στοιχειώδη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2024, η μέση ηλικία των επιβατικών αυτοκινήτων στην ΕΕ ανέρχεται στα 12,7 έτη. Στην Ελλάδα, όμως, ο αριθμός αυτός εκτοξεύεται στα 17,8 χρόνια – η χειρότερη επίδοση σε ολόκληρη την Ένωση. Πρόκειται για διαφορά που δεν είναι απλώς στατιστική, αλλά αποτυπώνει το χάσμα ευημερίας και αγοραστικής δύναμης που χωρίζει τη χώρα από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η σύγκριση είναι αποκαρδιωτική: το Λουξεμβούργο, με τον νεότερο στόλο, έχει μέση ηλικία μόλις 9,6 ετών, δηλαδή πάνω από 8 χρόνια «νεότερα» οχήματα από την Ελλάδα. Και η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή όταν περνάμε στα φορτηγά. Ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ηλικίας είναι 14 έτη, η Ελλάδα καταγράφει 22,9 χρόνια, καταλαμβάνοντας ξανά την αρνητική πρωτιά. Αντίθετα, χώρες όπως η Αυστρία και το Λουξεμβούργο κινούνται κάτω από τα 8 έτη.

Στα ελαφρά επαγγελματικά οχήματα, η κατάσταση θυμίζει άλλη εποχή. Περίπου 878.000 minivan κυκλοφορούν στους ελληνικούς δρόμους με μέση ηλικία 21,2 έτη, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 12,9. Στα λεωφορεία, η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση πανευρωπαϊκά, με μέση ηλικία 17,2 έτη, ξεπερνώντας κατά πολύ τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των 12,2 ετών.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικά είναι τα συνολικά στοιχεία: από τα περίπου 5,74 εκατομμύρια αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στη χώρα, πάνω από 4,53 εκατομμύρια είναι ηλικίας άνω των 10 ετών. Δηλαδή σχεδόν 8 στα 10 οχήματα ανήκουν σε μια άλλη δεκαετία – ή και δύο. Το φαινόμενο αυτό αποδίδεται ξεκάθαρα στο δυσβάσταχτο κόστος αγοράς νέου ΙΧ, στις βαριές φορολογικές επιβαρύνσεις και κυρίως στους χαμηλούς μισθούς, που καθιστούν την ανανέωση στόλου άπιαστο όνειρο για την πλειονότητα των πολιτών.

Η ειρωνεία είναι πικρή: η Ελλάδα διέθετε στο παρελθόν δικές της αυτοκινητοβιομηχανίες. Όμως ο συνδυασμός διεθνούς ανταγωνισμού, πολιτικών επιλογών και συνεχών απεργιών οδήγησε στο κλείσιμό τους, με τις γραμμές παραγωγής να μεταφέρονται εκτός συνόρων. Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα που σήμερα εισάγει σχεδόν τα πάντα, αλλά αδυνατεί να τα αγοράσει.

Έτσι, οι ελληνικοί δρόμοι γεμίζουν από κουρασμένα οχήματα μιας άλλης εποχής, σύμβολο μιας οικονομίας που δεν ανανεώνεται και μιας κοινωνίας που απλώς προσπαθεί να αντέξει. Μια εικόνα παρακμής που πλέον δεν περνά απαρατήρητη – ούτε καν από τους γείτονες.