Ποιές κρυφές μπίζνες υποχρεώνουν τον Τραμπ να παίζει το παιχνίδι του Ερντογάν, ακόμη και σε βάρος των συμφερόντων των ΗΠΑ και της Δύσης?…

Της σύνταξης του europost.gr.

 
Βαθύτατη κατάπληξη και σοβαρό προβληματισμό έχουν προκαλέσει σε πολλές Δυτικές πρωτεύουσες τα όσα εξελίχθηκαν στη Ουάσιγκτον, μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν, κατά την επίσημη επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στην Αμερικανική πρωτεύουσα.

Τα ίδια αισθήματα έντονης δυσφορίας εκφράζονται και από ισχυρούς παράγοντες του Αμερικανικού πολιτικού συστήματος, που προέρχονται από το Κογκρέσο και την Γερουσία και ανήκουν και στα δυο μεγάλα κόμματα.

Οι εικόνες, που προέκυψαν από την επίσκεψη, η γλώσσα των σωμάτων των ηγετών, αλλά και τα όσα ειπώθηκαν στις επίσημες δηλώσεις, παρουσίασαν έναν Ερντογάν, ο οποίος «έχει το πάνω χέρι» στις προσωπικές του σχέσεις με τον Πρόεδρο Τραμπ, με άμεση συνέπεια ο τελευταίος να ανατρέπει και να εγκαταλείπει βασικές αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία! Και να το κάνει με τέτοιον τρόπο, που να θίγει ευθέως τα καλώς νοούμενα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της Δύσης στη Μ. Ανατολή!

Ποιά είναι, όμως, η δικαιολογητική βάση αυτής της «ανάρμοστης» σχέσης που έχει αναπτύξει ο Τραμπ με τον Ερντογάν?

Οι εκτιμήσεις των πλέον εγκύρων διεθνών σχολιαστών υποδεικνύουν τα οικονομικά συμφέροντα των δυο οικογενειών, οι οποίες -απ’ ό,τι φαίνεται- προχωρούν σε μεγάλο βάθος και αφήνουν τεράστιο μαύρο χρήμα και στις δυο πλευρές.

Άνθρωποι που γνωρίζουν επιμένουν ότι το χοντρό αυτό παιχνίδι κατευθύνεται από ένα «αμαρτωλό τρίγωνο», που συναποτελούν ο γαμπρός του Προέδρου Τραμπ Τζάρετ Κούσνερ, ο γαμπρός του Ερντογάν και υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας Μπεράτ Αλ Μπαιράκ και ο γαμπρός του Τούρκου μεγαλοεπιχειρηματία Αιντίν Ντογκάν.

Καταλυτική για την αποκάλυψη της αλήθειας, γύρω από τις «ανάρμοστες» σχέσεις των δυο οικογενειών, είναι η συγκλονιστική ομολογία του πρώην Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον ότι «η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία υπαγορεύεται από προσωπικά συμφέροντα του Ντόναλντ Τραμπ».

Υπό αυτό το πρίσμα, μπορεί να εξηγηθεί εύκολα η εγκατάλειψη των Κούρδων από τον Τραμπ, δηλαδή των πιο πιστών συμμάχων της Δύσης τον πόλεμο κατά του ISIS, η προσπάθεια του Τραμπ να «συγχωρέσουν» το Πεντάγωνο και η Αμερικανική διοίκηση, μαζί με τους βουλευτές και τους Γερουσιαστές την Τουρκική κυβέρνηση, που αγόρασε με θρασύτητα τους S-400 και επιμένει να πάρει και τα μαχητικά F-35, καθώς και άλλα πολλά, που μέχρι πρότινος φαινόντουσαν ανορθολογικά και παράδοξα, γιατί παρέδιδαν στρατηγικό ζωτικό χώρο στη Μ. Ανατολή, από τις ΗΠΑ και την Δύση στη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Το εύλογο ερώτημα που γεννάται είναι πόσο μπορεί να αντέξει το Αμερικανικό πολιτικό σύστημα, αυτή την, κραυγαλέα, «ανάρμοστη» σχέση του Ερντογάν και του Πρόεδρου Τραμπ?…

Οι εξελίξεις των επομένων μηνών θα το δείξουν…