Σμαράγδα Καρύδη: Το ιδιαίτερο μήνυμα σε όσους κατηγορούν κάποιους μετά θάνατον

Η Σμαράγδα Καρύδη είναι μία από τις Ελληνίδες ηθοποιούς που δεν φοβούνται να εκφράσουν δημόσια την γνώμη τους και να υποστηρίξουν μέχρι τέλους τα πιστεύω τους. Σήμερα, είναι μια ιδιαίτερη μέρα για τον δημοσιογραφικό κόσμο, αφού ο Θέμος Αναστασιάδης έχασε την μάχη με τον καρκίνο το βράδυ της Τρίτης και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 61 ετών στην Ελβετία.
Δεκάδες ήταν εκείνοι που εξέφρασαν τη θλίψη τους για τη δυσάρεστη είδηση στα social media, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να δώσουν το δικό τους μήνυμα αγάπης στον παρουσιαστή που δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Ωστόσο, υπήρξαν και πολλοί που θέλησαν να μαυρίσουν το όνομα του παρουσιαστή μόλις λίγες ώρες μετά το θάνατό του.
Με αφορμή αυτό, η Σμαράγδα δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ένα ιδιαίτερο μήνυμα το οποίο έσπευσαν να επιβραβεύσουν πολλά γνωστά πρόσωπα όπως ο Άλκης Κούρκουλος, ο Άλκιστις Πρωτοψάλτη, Κατερίνα Γκαγκάκη.
Διάβασε την ανάρτησή της:
ΓΕΝΙΚΩΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΣΟ ΗΤΑΝ ΕΔΩ ΗΤΑΝ ΜΙΣΗΤΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ Ή ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥΣΥΜΠΑΘΟΥΣΑΜΕ
Υπάρχουν εκατομμύρια πράγματα που μας διαχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους. Οι απόψεις μας, η ηθική μας, ο τρόπος που ζούμε, οι επιλογές μας, το γούστο μας, η μόρφωση μας, η οικονομική μας κατάσταση, η ιδεολογία μας, η θρησκεία μας, η καταγωγή μας,οι εμπειρίες μας. Κι υπάρχει και κάτι κοινό και αμετάκλητο που μας ενώνει κι είναι για όλους μας ίδιο. Κάτι που κανείς μας ποτέ δε μπορεί ν αλλάξει. Το ότι όλοι θα πεθάνουμε. Εμείς όλοι. Οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί , οι γραμματείς τους, οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι κεντρώοι, τα λαμόγια, οι φίλοι, οι εχθροί, οι φασίστες, οι παπάδες,οι φοβικοί,οι τολμηροί, οι ηθοποιοί, οι πιανίστες, οι δάσκαλοι, οι κλέφτες, οι ματατζήδες, οι δολοφόνοι, οι δεκαθλητές, οι άστεγοι, τα σκυλιά τους, οι καθαρίστριες, οι γιατροί χωρίς σύνορα, οι φυλακισμένοι,οι έντιμοι,οι πανελίστες, οι πυρηνικοί φυσικοί, οι ευεγέτες, οι στιχουργοί, οι δυσλεκτικοί, οι σταρ Ελλάς, οι φορτηγατζήδες, οι πάμπτωχοι, οι μακιγιέρ, οι βυρσοδεψες, ο Σόρος, ο Σώρρας, Οι κάτοχοι πτυχίων,μεταπτυχιακών, διπλωμάτων, Σορμπόν και Προφίσιενσι οι αναλφάβητοι, οι νικητές μεταλλίων, βραβείων Νόμπελ, Όσκαρ, Μπάφτα, Σεζάρ, Κορφιάτικων βραβείων και Αθηνοράματος. Όλοι χρωστάμε έναν θάνατο. Όλοι μας. Επίσης η φράση «ο νεκρος δεδικαίωται» δε σημαίνει ότι δικαιώνεται για όλες τις πραξεις του. Κι ούτε είναι εκεί το θέμα μου. Σημαίνει ότι αυτοί που έφυγαν δε μπορούν πιά να αμαρτήσουν, ότι πιά είναι άοπλοι, αυτοί γλίτωσαν, πέρασαν σε άλλη διάσταση. Δε μπορείς να σκοτώσεις πια έναν νεκρό. Ούτε γενναίο να πυροβολείς έναν άοπλο. Έτσι κι αλλιως οτι και να πεις,λίγη σημασία έχει γιατί δεν είναι μπροστά να δουν και ν ακούσουν τι θα ειπωθεί μετά απ αυτούς γι αυτούς.
Όσο χυδαία και μ όση μανία κι αν τους βρίσουμε αυτοί δε θ ακούσουν λέξη.  Αυτοί έχουν μπει σ εκείνο το βαρκάκι και έχουν βγει στην απέναντι όχθη. Κι εκεί κάνει εκκωφαντική σιωπή.  Για αυτό όταν κάποιος πεθαίνει είναι η στιγμή της σιγής . Της ησυχίας. Και της μνήμης. Όχι μόνο της μνήμης για τα καλά ή τα κακά που έκανε αλλά κυριως είναι εκει για να θυμόμαστε ότι χρωστάμε έναν θάνατο κι εμείς. Ο καθένας από μας. Ειναι η στιγμή της αναγκαστικής ταύτισης. Και της παύσης. Εκεί που πρέπει να τιμήσουμε τον θάνατο. Τον δικό τους και τον δικό μας. Να θυμηθούμε αυτό που είναι πάνω κι έξω από μας και καθορίζει όλη την ανθρώπινη περιπέτεια. Το τέλος μας. Δυο περιπτώσεις υπάρχουν. Ή δεν υπάρχει τίποτα μετά από δω όποτε όλο το μπινελίκι εναντίον του αποθανόντος είναι μάταιο, γιατί ότι και να γράψουμε στο τουίτερ δε θα το διαβάσει από κει πάνω, ή υπάρχει μετά θάνατον ζωή κι έτσι μπορούμε να κάνουμε λίγη υπομονή κι όταν βρεθούμε κι εμείς εκεί, κοντά του, στην άλλη όχθη, να του τα πούμε ένα χεράκι παλικαρίσια κατά πρόσωπο. Κι αν κώλωσες να το κάνεις όσο ήταν εδώ, σε τούτη τη ζωή, ευκαιρια να το κάνεις στην άλλη. Όχι όμως τώρα που είναι αυτός εκεί και συ εδώ. Όχι όσο δεν μπορεί ν απαντήσει. Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς κι οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους να τα βάζετε.  Ως τότε δε θα ήταν άσχημο να κάνουμε και λίγο από εκεινη την ωραία σιωπη που λέγαμε. #L’altraRiva