Τουρκία: Πάει να γίνει ισόβιος πρόεδρος ο Ερντογάν- Η «διάλυση» του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο σύμμαχος Μπαχτσελί, ο…δεκτικός Κιλιτσντάρογλου και τα βήματα που απομένουν για να επικυρώσει ο «Σουλτάνος» και θεσμικά την απόλυτη κυριαρχία του

Για να μπορέσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να διεκδικήσει εκ νέου την Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας στις εκλογές του 2028, θα πρέπει πρώτα να ξεπεράσει δύο κρίσιμα εμπόδια.

Τουρκία: Πάει να γίνει ισόβιος πρόεδρος ο Ερντογάν- Η «διάλυση» του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο σύμμαχος Μπαχτσελί, ο…δεκτικός Κιλιτσντάρογλου και τα βήματα που απομένουν για να επικυρώσει ο «Σουλτάνος» και θεσμικά την απόλυτη κυριαρχία του

Το ένα αφορά το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας. Το άλλο, ακόμη πιο δύσκολο, αφορά την ψήφο των πολιτών.

Το πρώτο πρόβλημα είναι η συνταγματική αναθεώρηση, καθώς με βάση το ισχύον Σύνταγμα ο Ερντογάν δεν έχει δικαίωμα να είναι υποψήφιος για τρίτη φορά στην Προεδρία. Για να ανοίξει ο δρόμος μιας νέας υποψηφιότητας, απαιτείται τροποποίηση του Συντάγματος.

Η τροποποίηση μπορεί να εγκριθεί απευθείας από την τουρκική Εθνοσυνέλευση, εφόσον συγκεντρώσει τα δύο τρίτα των ψήφων, δηλαδή τουλάχιστον 400 από τις 600 έδρες του Σώματος.

Υπάρχει όμως και δεύτερη διαδρομή. Εφόσον η συνταγματική αλλαγή συγκεντρώσει από 360 έως 399 ψήφους, τότε δεν περνά αυτομάτως. Παραπέμπεται σε δημοψήφισμα και είναι ο τουρκικός λαός εκείνος που καλείται να αποφασίσει.

Με τους σημερινούς κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, ο Ερντογάν δεν διαθέτει τις απαιτούμενες 400 ψήφους. Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) διαθέτει 277 έδρες, ενώ το Κίνημα Εθνικιστικής Δράσης (MHP), με το οποίο συγκυβερνά, 46. Ακόμη και αν προστεθούν οι έδρες των μικρότερων κομμάτων που τον στηρίζουν, υπολείπονται περίπου 70 ψήφοι από τον μαγικό αριθμό των 400.

Και εδώ αρχίζουν οι πολιτικοί ελιγμοί.

Ο Ερντογάν έχει ήδη κάνει τις κινήσεις του προκειμένου να καλύψει αυτό το κοινοβουλευτικό κενό.

Πρώτον, κινήθηκε μεθοδικά στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οδηγώντας το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) σε διάσπαση. Με απόφαση της «ανεξάρτητης» τουρκικής δικαιοσύνης, ο Οζγκιούρ Οζέλ καθαιρέθηκε από την προεδρία του CHP και στη θέση του επανήλθε ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου.

Ο τελευταίος, μετά την επιστροφή του στην ηγεσία, δηλώνει ότι στηρίζει τις νεοοθωμανικές πολιτικές του Ερντογάν, πολιτικές που βρίσκονται στον αντίποδα της παραδοσιακής κεμαλικής ιδεολογίας.

Η εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση του CHP. Ο Οζγκιούρ Οζέλ αποχώρησε από το κόμμα και, μαζί με 90 βουλευτές, ίδρυσε το Νέο Κόμμα, το οποίο αποτελεί πλέον την αξιωματική αντιπολίτευση. Στο νέο κόμμα προσχώρησε και ο Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος παραμένει έγκλειστος στη φυλακή.

Το κόμμα του Κιλιτσντάρογλου, το οποίο όλα δείχνουν ότι θα στηρίξει τη συνταγματική μεταρρύθμιση που επιδιώκει ο Ερντογάν, διαθέτει 44 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.

Από τις περίπου 70 ψήφους που του λείπουν, λοιπόν, ο Ερντογάν έχει εξασφαλίσει ήδη τις 44.

Μένουν άλλες 26.

Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι το Κουρδικό.

Δεύτερον, ο Ερντογάν μεθόδευσε την επανεκκίνηση της διαδικασίας πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού. Μια διαδικασία η οποία, από τη φύση της, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί από τη μια μέρα στην άλλη και, όπως όλα δείχνουν, θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2028.

Οι Κούρδοι, μέσω του Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (DEM Parti), διαθέτουν 56 έδρες στην τουρκική Εθνοσυνέλευση. Πρόκειται, επομένως, για μια κρίσιμη κοινοβουλευτική δύναμη, την οποία ο Ερντογάν έχει κάθε λόγο να προσεγγίσει.

Τουρκία: Πάει να γίνει ισόβιος πρόεδρος ο Ερντογάν- Η «διάλυση» του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο σύμμαχος Μπαχτσελί, ο…δεκτικός Κιλιτσντάρογλου και τα βήματα που απομένουν για να επικυρώσει ο «Σουλτάνος» και θεσμικά την απόλυτη κυριαρχία του

Έτσι, ξεκίνησε η διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού με την εισαγωγή προς ψήφιση στην Εθνοσυνέλευση του «Νόμου για την ενίσχυση της εθνικής αλληλεγγύης και της κοινωνικής ένταξης».

Είχαν προηγηθεί διαβουλεύσεις μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, αλλά και επαφές με τον έγκλειστο στις φυλακές του Ιμραλί ηγέτη των Κούρδων, Αμπντουλάχ Οτζαλάν.

Τη Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026, η τουρκική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε τον νόμο, ο οποίος αποτελεί το πρώτο από μια σειρά βημάτων που απαιτούνται για την πολιτική επίλυση του Κουρδικού.

Η ψηφοφορία ήταν εντυπωσιακά ευρεία: 468 βουλευτές ψήφισαν υπέρ και 88 κατά. Συνολικά συμμετείχαν στην ψηφοφορία 562 βουλευτές, ενώ υπήρξαν και έξι αποχές.

Με άλλα λόγια, ο Ερντογάν φαίνεται να βρίσκεται στον σωστό δρόμο για να πετύχει τον πρώτο μεγάλο στόχο του: να εξασφαλίσει τη συνταγματική τροποποίηση που θα του επιτρέψει να είναι και πάλι υποψήφιος για την Προεδρία.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό, αλλά καθόλου ασήμαντο πρόβλημα.

Ακόμη και αν το Σύνταγμα αλλάξει και του επιτρέψει να είναι υποψήφιος, κάποιος θα πρέπει και να τον ψηφίσει.

Και αυτός ο κάποιος είναι ο τουρκικός λαός.

Και οι δημοσκοπήσεις, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν δείχνουν ότι ο λαός έχει την ίδια άποψη με τον Ερντογάν.

Τόσο το χειρότερο για τις δημοσκοπήσεις.

Ο Ερντογάν έχει ήδη φροντίσει να βγάλει από τη μέση τον βασικό πολιτικό του αντίπαλο, τον Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος του είχε πάρει το… «κολάι», αφού τον κέρδισε τρεις φορές στις εκλογές για τη δημαρχία του Μητροπολιτικού Δήμου Κωνσταντινουπόλεως.

Ευκολάκι: ο Ιμάμογλου στη φυλακή, ο γενικός εισαγγελέας με κατηγορητήριο εναντίον του Οζγκιούρ Οζέλ και, για να μην υπάρχει καμία δυσάρεστη έκπληξη, στο στόχαστρο και ο άλλος «επικίνδυνος» ανθυποψήφιος, ο Μανσούρ Γιαβάς, δήμαρχος του Μητροπολιτικού Δήμου της Άγκυρας.

Και για να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι, κρατάμε ανοιχτό το Κουρδικό, συνεχίζουμε την πολιτική διαδικασία μέχρι τις εκλογές του 2028 και αφήνουμε τον Οτζαλάν στη φυλακή, ώστε να εξασφαλίσουμε, όταν έρθει η ώρα, και τις ψήφους των Κούρδων πολιτών.

Τελικά, όλα φαίνεται να έχουν ρυθμιστεί.

Το Σύνταγμα, η αντιπολίτευση, οι πολιτικοί αντίπαλοι, το Κουρδικό, ακόμη και ο χρόνος.

Μένει μόνο ένα πράγμα.

Η ψήφος.

Αλλά κι αυτό, προφανώς, είναι μια λεπτομέρεια.

Όχι παίζουμε!